Showing posts with label ကိုယ္တိုင္ဘာသာျပန္မ်ား. Show all posts
Showing posts with label ကိုယ္တိုင္ဘာသာျပန္မ်ား. Show all posts

ေပ်ာ္ရႊင္မႈ

>> Wednesday, December 10, 2008



က်ေနာ္ ရုရွားဝတၳဳတိုေတြ ဘာသာမျပန္ျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာသြားပါၿပီ။ အခုေတာ့ ခ်က္ေကာ့ဗ္ရဲ႕ အတိုတပုဒ္ကို ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။

ဒီဝတၳဳတိုေလးကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ အဲဒီဇာတ္လမ္းထဲက ေကာင္ေလးကို ဒီေကာင္ကြာ ေပ်ာ္စရာလည္း မဟုတ္၊ ဘာမဟုတ္တာေလးကို အဟုတ္ႀကီးထင္ေနတယ္ဆိုၿပီး ၿပဳံးစိစိေလးျဖစ္သြားတယ္။ ျပန္ဖတ္ေတာ့ အဲဒီဇာတ္ေကာင္ေလးကို သနားလာတယ္။ ထပ္ေတြးလိုက္ေတာ့ သူ႔ကို သနားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သနားလာတယ္။ ဆက္ေတြးမိေတာ့ သူမ်ားေတြကိုပါ သနားလာတယ္။ ေဘာ္ေဘာ္တို႔လည္း ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။




ေပ်ာ္ရႊင္မႈ

အခ်ိန္က ညသန္းေခါင္ ၁၂ နာရီ။

မိက်ိယာ ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္) တစ္ေယာက္ သူ႔မိဘမ်ားေနရာ တိုက္ခန္းအတြင္းကို ဆံပင္ေတြ ဖရိုဖရဲနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေျပးဝင္ၿပီး အခန္းအားလုံးကို အျမန္ျဖတ္ၿပီး ေျပးသြားေလရဲ႕။ သူ႔ညီမက အိပ္ယာထဲမွာ ဝတၳဳစာအုပ္ အဆုံးသတ္ကို ဖတ္ေနၿပီး ညီငယ္ေက်ာင္းသားေလးေတြကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနပါၿပီ။

-“ဟဲ ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟဲ့” ဆိုၿပီး မိဘေတြက တအံ့တဩေမးပါတယ္။

-“မေမးၾကပါနဲ႔ဗ်။ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ အဲဒါကို မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး။ တကယ့္ကို ျဖစ္ႏိုင္ေျခမရွိတဲ့ ကိစၥပါ။”

မိက်ိယာတစ္ေယာက္ တဟားဟားရယ္ၿပီး ထိုင္ခုံေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ အေပ်ာ္ေတြလြန္ၿပီး သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူေတာင္ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနသလိုေပါ့။

-“ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေမွ်ာ္မွန္းထားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကည့္စမ္းပါ။”

ညီမလုပ္သူက အိ္ပ္ယာထဲကေန ခုန္ထြက္လာၿပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ေစာင္နဲ႔ ပတ္ၿပီး သူ႔အကိုဆီကို သြားတယ္။ အငယ္ေကာင္ ေက်ာင္းသားေလးေတြလည္း ႏိုးလာတယ္။

-“ဘယ္လို ျဖစ္ေနတာလဲ။ မ်က္ႏွာကို ရူးေနတာပဲ။”

-“က်ေနာ္ ေပ်ာ္ေနတာက ဒီလို အေမရဲ႕။ အခုေလ က်ေနာ့္ကို ရုရွားတစ္ႏိုင္ငံလုံးက သိေနၿပီ။ အဲဒါမတိုင္ခင္တုန္းက ဒမိသရိ ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္) ဆိုတဲ့ ရုံးစာေရးေလးရွိတယ္ဆိုတာကို ေမေမတို႔ပဲ သိတာေလ။ အခုေတာ့ တႏိုင္ငံလုံးက သိေနၿပီ ေမေမရ။ ေပ်ာ္လိုက္တာ ေမေမရယ္။”

မိက်ိယာ တစ္ေယာက္ အခန္းအစုံ ခုန္ေပါက္ ေျပးဆင္းၿပီး၊ ျပန္ထိုင္တယ္။

-“ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ရွင္းရွင္းေျပာစမ္းပါ။”

-“ခင္ဗ်ားတို႔ကေလ တိရိစာၦန္အရိုင္းအစိုင္းေတြလိုပဲ သတင္းစာလည္း မဖတ္ဘူး။ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာလည္း သတိမျပဳမိဘူး။ သတင္းစာမွာက စိတ္ဝင္စားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္။ တခုခုျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အားလုံးက ခ်က္ခ်င္းတန္းသိတာ။ ဘာမွ ဖုံးဖိထားလို႔ကို မရဘူး။ က်ေနာ္ေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲဗ်ာ။ အို ဘုရားသခင္။ သိၾကရဲ႕လား ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားတဲ့သူေတြကိုသာ သတင္းစာေတြမွာ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပတာ၊ အခုက်ေနာ့္အေၾကာင္း သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပေနၿပီ။”

-“ဘာဆိုလိုတာလဲ။ ဘယ္မွာလဲ။”

ေဖေဖမ်က္ႏွာ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေမေမကေတာ့ ဘုရားစင္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ဘုရားတေနေလရဲ႕။ ညီေလးေတြလည္း အိပ္ယာထဲက ခုန္ထြက္လာၿပီး ညဝတ္အက်ၤီေတြနဲ႔ပဲ အကိုႀကီးဆီကို ကပ္လာတယ္။

-“ဟုတ္တယ္ ေမေမ၊ က်ေနာ့္နာမည္ကို ေဖာ္ျပခံရတယ္။ အခုေတာ့ ရုရွားတႏိုင္ငံလုံးက က်ေနာ့္ကို သိေနပါၿပီ။ ဒီစာရြက္ကေလးကို သိမ္းထားပါ။ က်ေနာ္တို႔ မၾကာခဏ ဖတ္ၾကတာေပါ့။ ဒီမွာၾကည့္။”

မိက်ိယာက သူ႔အိပ္ကပ္ထဲက စာရြက္မိတၱဴေလးကို ထုတ္ၿပီး သူ႔အေဖ့ကို ေပးလိုက္ၿပီး အျပာေရာင္ခဲတံနဲ႔ မွတ္ထားတဲ့ စာပိုဒ္ေလးကို လက္နဲ႔ညႊန္ျပလိုက္တယ္။

-“ဖတ္ၾကည့္”

အေဖလုပ္သူက မ်က္မွန္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။

-“ဖတ္ၾကည့္ ဖတ္ၾကည့္”

အေမလုပ္သူက ဘုရားစင္ကို ၾကည့္ၿပီး ဘုရားထပ္ တ တယ္။ အေဖလုပ္သူက လည္ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ၿပီး စဖတ္တယ္။

-“ဒီဇင္ဘာ ၂၉-ရက္ ည ၁၁ နာရီအခ်ိန္တြင္ ဒမိသရိ ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္) ဆိုေသာ ရုံးစာေရးေလးသည္..”

-“ေတြ႕လား ေတြ႕လား ဆက္ဖတ္”

-“ဒမိသရိ ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္) ဆိုေသာ ရုံးစာေရးေလးသည္ မာလာ ဘရိုနင္လမ္းရွိ ကိုဇီဟီအေဆာက္အအုံရွိ ဘီယာဆိုင္မွ မူးေနေသာ အေနအထားျဖင့္ ထြက္လာသည္။”

-“အဲဒါ က်ေနာ္နဲ႕ စီမ်ဳန္း ပ်ယ္သရိုဗိခ်္ ေလ တိတိက်က်ကို ေဖာ္ျပထားတာ။ ဆက္ဖက္ပါဦး နားေထာင္ နားေထာင္”

-“မူးေနေသာ အေနအထားျဖင့္ ထြက္လာၿပီး ယူဟေနာ့္ဗ္စကီးနယ္၊ ဒူရိကိႏိုရြာမွ လယ္သမား၊ လွည္းေမာင္းသူ အီဗန္ ဒရာေတာ့ဗ္ ပိုင္ေသာျမင္းေအာက္သို႔ ေျခေခ်ာ္ၿပီး လဲက်သြားေလသည္။ ျမင္းလန္႔သြားၿပီး ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္)ကို နင္းသြားကာ လွည္းသည္လည္း သူ႔အေပၚမွ ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ ယင္းလွည္းေပၚတြင္ ေမာ္စကိုကုန္သည္ႀကီးအသင္း ဒုတိယ ဥကၠဌ စတီပန္ လ်ဴးေကာ့ဗ္ ပါသြားေလသည္။ လွည္းသည္ လမ္းအတိုင္းထြက္သြားရာ သန္႔ရွင္းေရးသမားမ်ားမွ ဆြဲဖမ္းထားရေလသည္။ ကူ(လ္)ဒါေရာ့(ဗ္)သည္ အစပိုင္းတြင္ သတိလစ္ေနၿပီး ရဲဌာနသို႔သယ္ေဆာင္သြားၿပီး ဆရာဝန္မ်ားက စမ္းသပ္ေပးရသည္။ သူ၏ေနာက္ေစ့တြင္ ဒဏ္ရာရရွိသြားၿပီး..”

-“လွည္းဝန္ရိုးနဲ႔ ထိသြားတာ ေဖေဖ။ ဆက္ဖက္ပါဦး က်န္တာေလးကို”

-“ေနာက္ေစ့တြင္ ဒဏ္ရာရသြားၿပီး အေျခအေနမွာ အလြန္းမဆိုးရြားလွေပ။ ထိခိုက္မႈအား အေသအခ်ာ တင္ျပၿပီးျဖစ္သည္။ ဒဏ္ရာရရွိသူအား ေဆးကုသမႈ ေပးခဲ့သည္…”

-“ေနာက္ေစ့ကို ေရေအးေအးနဲ႔ ပြတ္ေပးရမယ္ေျပာတယ္။ ဖတ္ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား။ ကဲ သိၿပီလား အခုေတာ့ ရုရွားတႏိုင္ငံလုံး သိသြားၿပီ။ ဒီကို ေပးဦး။”

မိက်ိယာသည္ သတင္းစာကို ဆြဲဖမ္းယူကာ အိပ္ကပ္အတြင္းသို႔ ထိုးလိပ္သြင္းလိုက္သည္။

-“က်ေနာ္ အဲဒီသတင္းကို မာကာေရာ့ဗ္တို႔ဆီ ေျပးၿပီး ျပလိုက္ဦးမယ္။ အီဗန္းစကီးတို႔လည္း ျပရမယ္၊ နာတာရွာ အီဗန္ေနာ့ဗနာေရာ ၿပီးေတာ့ အနာစီးမ္ ဗာစီလီရယ္ဗိခ်္ တုိ႔ကိုလည္း ျပမယ္။ ေျပးၿပီးဗ်ိဳ႕။ ဘိုင့္ ဘိုင့္…”

ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ၊ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူကို ပန္ဆင္ထားေသာ မီတ်ိယာတစ္ေယာက္ ငွက္ေမႊးဦးထုပ္ကေလးကို ေဆာင္းကာ လမ္းမေပၚသို႔ ေျပးသြားေလသည္။

၁၈၈၃
အန္တြန္ ပါဗလိုဗိခ်္ ခ်က္ေကာ့ဗ္


ရုရွားလို ဖတ္လိုသူမ်ားအတြက္

Радость

Было двенадцать часов ночи.
Митя Кулдаров, возбужденный, взъерошенный, влетел в квартиру своих родителей и быстро заходил по всем комнатам. Родители уже ложились спать. Сестра лежала в постели и дочитывала последнюю страничку романа. Братья гимназисты спали.
– Откуда ты? – удивились родители. – Что с тобой?
– Ох, не спрашивайте! Я никак не ожидал! Нет, я никак не ожидал! Это… это даже невероятно!
Митя захохотал и сел в кресло, будучи не в силах держаться на ногах от счастья.
– Это невероятно! Вы не можете себе представить! Вы поглядите!
Сестра спрыгнула с постели и, накинув на себя одеяло, подошла к брату. Гимназисты проснулись.
– Что с тобой? На тебе лица нет!
– Это я от радости, мамаша! Ведь теперь меня знает вся Россия! Вся! Раньше только вы одни знали, что на этом свете существует коллежский регистратор Дмитрий Кулдаров, а теперь вся Россия знает об этом! Мамаша! О, господи!
Митя вскочил, побегал по всем комнатам и опять сел.
– Да что такое случилось? Говори толком!
– Вы живете, как дикие звери, газет не читаете, не обращаете никакого внимания на гласность, а в газетах так много замечательного! Ежели что случится, сейчас все известно, ничего не укроется! Как я счастлив! О, господи! Ведь только про знаменитых людей в газетах печатают, а тут взяли да про меня напечатали!
– Что ты? Где?
Папаша побледнел. Мамаша взглянула на образ и перекрестилась. Гимназисты вскочили и, как были, в одних коротких ночных сорочках, подошли к своему старшему брату.
– Да с! Про меня напечатали! Теперь обо мне вся Россия знает! Вы, мамаша, спрячьте этот нумер на память! Будем читать иногда. Поглядите!
Митя вытащил из кармана номер газеты, подал отцу и ткнул пальцем в место, обведенное синим карандашом.
– Читайте!
Отец надел очки.
– Читайте же!
Мамаша взглянула на образ и перекрестилась. Папаша кашлянул и начал читать:
– «29 декабря, в 11 часов вечера, коллежский регистратор Дмитрий Кулдаров…
– Видите, видите? Дальше!
– …коллежский регистратор Дмитрий Кулдаров, выходя из портерной, что на Малой Бронной, в доме Козихина, и находясь в нетрезвом состоянии…
– Это я с Семеном Петровичем… Все до тонкостей описано! Продолжайте! Дальше! Слушайте!
– …и находясь в нетрезвом состоянии, поскользнулся и упал под лошадь стоявшего здесь извозчика, крестьянина деревни Дурыкиной, Юхновского уезда, Ивана Дротова. Испуганная лошадь, перешагнув через Кулдарова и протащив через него сани с находившимся в них второй гильдии московским купцом Степаном Луковым, помчалась по улице и была задержана дворниками. Кулдаров, вначале находясь в бесчувственном состоянии, был отведен в полицейский участок и освидетельствован врачом. Удар, который он получил по затылку…
– Это я об оглоблю, папаша. Дальше! Вы дальше читайте!
– …который он получил по затылку, отнесен к легким. О случившемся составлен протокол. Потерпевшему подана медицинская помощь…»
– Велели затылок холодной водой примачивать. Читали теперь? А? То то вот! Теперь по всей России пошло! Дайте сюда!
Митя схватил газету, сложил ее и сунул в карман.
– Побегу к Макаровым, им покажу… Надо еще Иваницким показать, Наталии Ивановне, Анисиму Васильичу… Побегу! Прощайте!
Митя надел фуражку с кокардой и, торжествующий, радостный, выбежал на улицу.

1883
Антон Павлович Чехов

Read more...

Confession

>> Saturday, November 22, 2008





ဝန္ခံျခင္း

သင့္ကို အကြ်ႏ္ုပ္ ခ်စ္ပါ၏ - အကြ်ႏ္ုပ္ ရူးသြပ္ေနပါေသာ္လည္း၊
ထိုအရာသည္ အက်ိဳးမရွိေသာအလုပ္၊ ရွက္ဖြယ္ျဖစ္ပါေသာ္လည္း၊
ဝမ္းနည္းဖြယ္ ဤမိုက္မဲမႈအတြင္း
အသင့္ေျခရင္း၌ အကြ်ႏ္ုပ္ဝန္ခံပါရေစ။
အကြ်ႏ္ုပ္အေနျဖင့္ မသင့္ေတာ္ မလိုက္ဖက္ပါ
ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ပိုသိနားလည္တတ္သင့္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ အတိတ္နိမိတ္အားလုံးျဖင့္သာ အကြ်ႏိုပ္သိလာပါမည္
အကြ်ႏု္ပ္ရင္တြင္းမွ အခ်စ္ေရာဂါ၊
အသင္မရွိလွ်င္ အကြ်ႏ္ုပ္ ပ်င္းရိစြာ - သမ္းေဝပါသည္၊
အသင့္ေရွ႕ေမွာက္တြင္ အကြ်ႏ္ုပ္ ဝမ္းနည္းစြာ - ခံစားရပါသည္၊
အားအင္ မရွိ၊ စကားေျပာလို၏၊
အကြ်ႏ္ုပ္၏ နတ္သမီး အကြ်ႏ္ုပ္ သင့္အား အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးပါသည္။
ဧည့္ခန္းမွ အကြ်ႏ္ုပ္ၾကားရလွ်င္
အသင္၏ ညင္သာေျခလွမ္း၊ သို႔မဟုတ္ သင့္ဝတ္ရုံ၏ ပြတ္တိုက္သံ၊
သို႔မဟုတ္ အသင့္၏ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ အပ်ိဳစင္အသံ၊
အကြ်ႏု္ပ္ မိမိ၏ အသိဉာဏ္္ ရုတ္ခ်ည္း ထိန္းခ်ဳပ္မရပါ။
အသင္ ၿပဳံးေနလွ်င္ အကြ်ႏု္ပ္ ေပ်ာ္ရႊင္မိပါသည္၊
အသင္ လွည့္ထြက္သြားလွ်င္ အကြ်ႏု္ပ္ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းရပါသည္၊
တေန႔စာ ညွင္းပန္းခံရမႈ - ဆုလာဘ္ျဖစ္ကာ
အသင့္၏ ျဖဴေဖြးလက္ကို အကြ်ႏု္ပ္အား ကမ္းလင့္ပါ။
လိုက္ကာဇာေပါက္ေနာက္မွာ အူလိုက္သည္းလိုက္
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အသင္ကိုယ္ခႏၶာေစာင္း၍ ထုိင္လိုက္ေသာအခါ
အကြ်ႏု္ပ္ နက္ရႈိင္းစြာ၊ တိတ္ဆိတ္စြာ၊ ႏူးညံ့စြာ၊
ကေလးတစ္ေယာက္လို အသင့္ကို ခ်စ္မိပါသည္။
အသင့္ကို အကြ်ႏု္ပ္၏ ဝမ္းနည္းဖြယ္မ်ား ေျပာျပရမည္လား၊
အကြ်ႏု္ပ္၏ မနာလိုဝမ္းနည္းမႈမ်ားကို ေျပာရမည္လား၊
မၾကည္လင္ရာသီမွာ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါ
အသင္ အေဝးကို ထြက္ေျပးသြားမွာလား။
အသင့္၏ မ်က္ရည္မ်ား အထီးက်န္သူထံ
ႏွစ္ေယာက္သား စကားသံမ်ားသည္ ေခ်ာင္ၾကားေလးထံ
အပိုခ်ကာၿမိဳ႕သို႔ အလည္ခရီး၊
ညေနခင္း စႏၵယားသံလား။
အာလီနာ! အကြ်ႏု္ပ္အား သနားၾကင္နာလွည့္ပါ။
အခ်စ္အား မေတာင္းဆိုဝံ့ပါ။
အကြ်ႏု္ပ္၏ အျပစ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေပ၏
အကြ်ႏု္ပ္၏ နတ္သမီး၊ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အခ်စ္ျဖင့္ မထိုက္တန္ေပ။
သို႔ေသာ္လည္း ဟန္ေဆာင္လိုက္ပါ၊ အဲဒီအၾကည့္ေတြက
အားလုံးဟာ အံ့အားသင့္ဖြယ္ ပုံေဖာ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
အိုး အကြ်ႏု္ပ္အား လွည့္စားရန္ကား မခက္လွပါ
အကြ်ႏု္ပ္ မိမိကိုယ္တိုင္္ လွည့္စားရျခင္းအား ေပ်ာ္ရႊင္ပါသည္။

ပုရွကင္

မူရင္း:

ПРИЗНАНИЕ

Я вас люблю, — хоть я бешусь,
Хоть это труд и стыд напрасный,
И в этой глупости несчастной
У ваших ног я признаюсь!
Мне не к лицу и не по летам...
Пора, пора мне быть умней!
Но узнаю по всем приметам
Болезнь любви в душе моей:
Без вас мне скучно, — я зеваю;
При вас мне грустно, — я терплю;
И, мочи нет, сказать желаю,
Мой ангел, как я вас люблю!
Когда я слышу из гостиной
Ваш легкий шаг, иль платья шум,
Иль голос девственный, невинный,
Я вдруг теряю весь свой ум.
Вы улыбнетесь, — мне отрада;
Вы отвернетесь, — мне тоска;
За день мучения — награда
Мне ваша бледная рука.
Когда за пяльцами прилежно
Сидите вы, склонясь небрежно,
Глаза и кудри опустя, —
Я в умиленье, молча, нежно
Любуюсь вами, как дитя!..
Сказать ли вам мое несчастье,
Мою ревнивую печаль,
Когда гулять, порой, в ненастье,
Вы собираетеся вдаль?
И ваши слезы в одиночку,
И речи в уголку вдвоем,
И путешествия в Опочку,
И фортепьяно вечерком?..
Алина! сжальтесь надо мною.
Не смею требовать любви.
Быть может, за грехи мои,
Мой ангел, я любви не стою!
Но притворитесь! Этот взгляд
Всё может выразить так чудно!
Ах, обмануть меня не трудно!..
Я сам обманываться рад!

А.С.Пушкин

Read more...

Nika (4) - By V. Pelevin

>> Sunday, October 19, 2008


က်ေနာ္ အရင္ႏွစ္တုန္းက ဗစ္တာ ပ်ယ္လယ္ဗင္ရဲ႕ "နီကာ"ကို အပိုင္း(၃)ထိ ဘာသာျပန္ခဲ့တယ္။ ပ်ယ္လယ္ဗင္က အခုေခတ္ရုရွားစာေရးဆရာပါ။ အပိုင္း(၃)မွာ မၿပီးေသးေပမယ့္ ဆက္ၿပီးဘာသာျပန္ဖို႔ ဘယ္သူကမွလည္း မေတာင္းဆိုဘူး။ အင္း ဖတ္လို႔ မေကာင္းလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ စိတ္မွာထားပါတယ္။ အရင္ကတည္းကလည္း ဒီအပုဒ္ေတာ့ ဘာသာၿပီးေအာင္ ျပန္မယ္ဆိုၿပီး စိတ္မွာထားခဲ့လို႔ ၿပီးေအာင္ေတာ့ ျပန္မွာပါ။ ၾကားထဲလည္း ၾကာရင္ၾကာေနမွာေပါ့။ ကဲ အခုမွ ဖတ္မယ္သူေတြလည္း အဆင္ေျပေအာင္ အရင္လင့္ေတြပါ စုထည့္လိုက္မယ္။


နီကာ(၁)

နီကာ(၂)

နီကာ(၃)

နီကာ(၄)

ေန႔တိုင္းက်ေနာ္တို႔ နီးနီးကပ္ကပ္ေနခဲ့တာပါပဲ၊ အခုေတာ့လည္း သူနဲ႔က်ေနာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ ရင္းႏွီးတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္နားလည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သည္းခံႏိုင္စြမ္းလည္း ရွိခဲ့ပါၿပီ။ သူမကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာကိုပဲ ဘာသံသယမွလည္း ရွိပုံမေပၚပါဘူး၊ သူမက ေၾကာင္ေမႊးေပ်ာ့စိစိခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို က်ေနာ့္ကို လာၿပီး တိုးေနရင္ က်ေနာ္က ေနရာကေန တျခားေနရာကို ထထြက္သြားၿပီးေနတာ သူမရွိေနပါ့လားဆိုတာေတာင္ လုံးဝေမ့ၿပီးေတာ့ ေနတတ္တယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း သူမက အရွက္တရားလည္းမရွိပါဘူး၊ သူမလိုအပ္ခ်က္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ကေတာင္းဆိုလို႔ ဆိုတာမ်ိဳးက မ်ားတယ္၊ ဗိုက္ျဖည့္မယ္၊ ၿပီး အိပ္မယ္၊ အစားေကာင္းေကာင္းေတြကို လုံလုံေလာက္ေလာက္ရဖို႔ရယ္ပါပဲ။ သူမ တီဗီြေရွ႕မွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာရွိေနတတ္တယ္၊ တီဗီြစကရင္ကို ၾကည့္မေနတာက မ်ားတယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ အစားစားေနတာမ်ားပါတယ္၊ စကားမစပ္ အဆီမ်ားတဲ့အစာကို သူမပိုႀကိဳက္တယ္၊ အိပ္တာဆိုတာကလည္း အေတာ္ႀကိဳက္တာကိုး၊ သူမကို စာအုပ္နဲ႔မ်ား တခါမွ မေတြ႕ဖူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သဘာဝအတိုင္းတင့္တယ္ေနမႈ၊ ငယ္ရြယ္ပ်ိဳျမစ္မႈတို႔က သူမရဲ႕သြင္ျပင္ကို ျဒပ္မရွိတဲ့ စိတ္ရဲ႕လွပမႈေတြနဲ႔ ေဖာ္ၾကဴးေနသလိုလိုပါပဲ။ သူမရဲ႕ တိရိစာၦန္ဆန္ဆန္ျဖစ္တည္မႈကို စဥ္းစားမည္ဆိုရင္က်ေတာ့ အဆင့္အတန္းျမင့္မႈရဲ႕ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈလိုလို၊ သဘာဝအတိုင္း အသက္႐ႈတာေတြကေရာ ဘာအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာ အႏုအလွကို ရွာေဖြေနပါလိမ့္။ သူမက ရိုးရွင္းစြာလွတာရယ္၊ သူမရဲ႕ ရိုစင္းလွတဲ့ ကံၾကမၼာကို က်ေနာ္ စၿပီး ေတြးမိပုံရတယ္၊ ၿပီးေတာ့က်ေနာ့္ ကိုယ္ပိုင္ဘဝကေရာ ဘာေတြေပၚ အေျခခံေနပါလိမ့္၊ ရိုးရိုးေလးနဲ႔ အျခားအရာေတြေရာ ထပ္ေတြးေနမိေတာ့တယ္။ တၿပိဳင္တည္းပဲ သူကေရာ က်ေနာ့္အေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားေနရဲ႕လား သိခ်င္လာတယ္၊ သူမဆီက အေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္ေတာ့ အလဟသပါပဲ၊ ဒိုင္ယာရီကိုေတာ့ ခိုးၿပီးတိတ္တိတ္ေလး ဖတ္လို႔ရတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူမက မေရးပါဘူး။

သူမရဲ႕ ကမာၻကို စိတ္ဝင္စားေနမိၿပီဆိုတာ ရုတ္တရက္ က်ေနာ္သိလိုက္တယ္။ သူမက ျပတင္းေပါက္နားမွာ အၾကာႀကီးထိုင္ၿပီး ေအာက္ဖက္ကို ၾကည့္ေနတတ္တယ္၊ တေန႔ေတာ့ က်ေနာ္က သူမေနာက္ေက်ာဖက္ေရာက္သြားၿပီး ေခါင္းေလးကို သာသာေလးကိုင္လိုက္ေတာ့ သူမ ရုတ္တရက္တုန္သြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လက္ကို ဖယ္ခ်မပစ္လိုက္ပါဘူး။ သူမဘာေတြကို ၾကည့္ေနလဲဆိုတာကို လိုက္ခန္႔မွန္းတယ္၊ သူမျမင္ေနတဲ့အရာေတြက သူမအတြက္ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ ေတြးၾကည့္တယ္။

က်ေနာ္တို႔ျမင္ေနရတာက ေမာ္စကိုရဲ႕ အိမ္ဝိုင္းေတြ ထုံးစံအတိုင္းျဖစ္ပါတယ္၊ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ သဲပုံေပၚမွာ သဲတူးေနတဲ့ကေလးေတြ ရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘားတိုင္၊ သူ႔အေပၚမွာ ေကာ္ေဇာရွိေနတတ္တယ္၊ ၿပီး ကေလးေတြအတြက္ သစ္သားအိမ္ကေလး၊ အမႈိက္ပုံး၊ က်ီးကန္းေတြနဲ႔ လမ္းမီးတိုင္။

ဘုရားေရ က်ေနာ္ နီကာကို ေပြ႕ဖတ္ၿပီး စဉ္းစားတယ္၊ ဥပမာအေနနဲ႔ ကစားစရာသဲပုံေလးဆို က်ေနာ္ ဘာေျပာႏိုင္မလဲ၊ အမိႈက္ပုံေတြ၊ မီးတိုင္ေတြအေၾကာင္းေရာ။ အဲဒါေတြအားလုံးက က်ေနာ့္ရဲ႕ ကမာၻေလ၊ ဒီအရာေတြကို က်ေနာ္ၿငီးေငြ႕ေပမယ့္ ဒီအရာေတြကေန က်ေနာ္ ဘယ္မွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဲ အဲဒီေတာ့ေရာ သူမစိတ္ထဲမွာက် ဘယ္လိုရွိေနမွာလဲ။

Read more...

သီတင္းကြ်တ္လက္ေဆာင္

>> Tuesday, October 14, 2008



သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အားလုံးကို သီတင္းကြ်တ္ လက္ေဆာင္ေပးပါရေစ။
ဘာကိုေပးမွာလဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အရင္တုန္းက ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ ပုရွကင္ရဲ႕ ဝတၳဳတို တပုဒ္ကို ေပးခ်င္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖတ္ဖူးၿပီးသားျဖစ္မွာပါ။
က်ေနာ္ ရုရွားစာေတြဖတ္ရေတာ့ ဘာသာျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚခဲ့ပါတယ္။ အစဆုံး ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုေလးေတြမွာ ျမန္မာလို မေခ်ာ့မေမြ႕ေတြ ျဖစ္ရပါတယ္။ တခါတေလ ဘယ္လို စကားလုံးကို သုံးရမွန္းမသိလည္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ႐ုရွားလို နားလည္ရခက္တာေတြလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ အခု ဘာသာျပန္ကေတာ့ က်ေနာ့္ ဘဝမွာ ပထမဆုံး ခပ္ရွည္ရွည္ဘာသာျပန္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ႏိုင္ငံျခားဘာသာစကားအေနနဲ႔ စထိေတြ႔ဖူးတဲ့ ဘာသာစကားက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ ဘာသာစျပန္ဖူးတာက ရုရွားဘာသာစကားကေန ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခု တင္မယ့္ တပုဒ္ကေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့ ဝတၳဳတို တပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။

သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန႔မွာ အမွတ္တရရွိတဲ့ ညီေလးေမာင္မ်ိဳးအတြက္ အထူးလက္ေဆာင္ေပါ့။

ခင္မင္ရတဲ့ ညီမေငွး ေမမိုး၊ ကိုႀကီးဝီ၊ မမဂြိ.... အားလုံးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ပါ...

ကိုဇနိ၊ မဇနိ


အလွည့္

အလက္ဇန္ဒါ စီေဂးယဲဗစ္(ခ်္) ပု(႐ွ)ကင္
ဇနိျမန္မာျပန္သည္။

ကြ်ႏု္ပ္တို႔ တစ္ဦးကို တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ပစ္ခတ္ခဲ့ၾကသည္။
ဗာရာတင္းစကီး

ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဒြး(တစ္ဦးခ်င္းစိန္ေခၚပြဲ)စည္းမ်ည္းအရ သူအားပစ္ခတ္ရန္ အဓိဌာန္ျပဳခဲ့သည္။
(သူ႔အားပစ္ခတ္ရန္အလွည့္ ကြ်န္ေတာ္၏ထံတြင္ က်န္ေနခဲ့သည္။)
စခန္း ညေနခင္းပြဲေတာ္




ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာ အေျခခ်ခဲ့ပါတယ္။ စစ္တပ္က အရာ႐ွိေတြရဲ့ ဘ၀ကေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ နံနက္ခင္းမွာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္မယ္၊ ျမင္းစီးသင္မယ္၊ နံနက္စာကို တပ္ရင္းမႈးၾကီးဆီမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရဗရီေတြရဲ႕ စားေသာက္ဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ စားၾကမယ္။ ညေနခင္းေရာက္ရင္ေတာ့ ဖဲကစားၾကေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာက ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြတဲ့အိမ္ကမ႐ွိ၊ မိန္းမပ်ဳိကလည္းမ႐ွိဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္ အခ်င္းခ်င္းသြားစုမိၾကေတာ့ စစ္၀တ္စုံေတြကလြဲၿပီး တျခားဘာကိုမွ မေတြ႔မျမင္ရသေလာက္ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ စစ္တပ္ကမဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့႐ွိေလရဲ႕။ သူရဲ႕အသက္က သုံးဆယ့္ငါးႏွစ္၀န္းက်င္ ႐ွိၿပီးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သူကို လူႀကီးတစ္ေယာက္လို႔႔ပဲ ယူဆထားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အထင္ႀကီးစရာ အေတြ႔အႀကံဳေတြ သူ႔မွာ အမ်ားႀကီး႐ွိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပင္ကိုယ္စ႐ုိက္အတိုင္း သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေနတတ္တာ၊ စိတ္ဆတ္တာ၊ စကားခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေျပာတတ္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရာ႐ွိငယ္ေတြရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ အေတာ္ကို လႊမ္းမုိးတာပါ။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုခုကမ်ား သူ႔ရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုလႊမ္းမုိးထားေလသလား။ လူကေတာ့ ႐ု႐ွားလူမ်ဳိးလို႔ ယူဆရၿပီး၊ နာမည္ကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားနာမည္ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ တခ်ိန္တခါတုန္းကေတာ့ သူက ျမင္းတပ္တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တာ၀န္ထမ္းဖူးသတဲ့။ သူ စစ္တပ္က ဘာ့ေၾကာင့္ အနားယူရသလဲဆိုရယ္၊ ဒီလို ေျခာက္ကပ္ကပ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ အေျခခ်ေနရသလဲဆိုတာရယ္ကို ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ မသိပါဘူး။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ သူက ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔၊ အသုံးအျဖဳန္းႀကီးႀကီးေနပါတယ္။ ၿပဲေနတဲ့ကုတ္အကၤ်ီႀကီးကို ၀တ္ၿပီး ေျခက်င္သြားတတ္လာတတ္ေပမယ့္ တပ္ရင္းက စစ္ဗိုလ္ေတြအတြက္ေတာ ့ရက္ရက္ေရာေရာ ေကြ်းေမြးတတ္ပါတယ္။ တကယ္ပါ၊ ညစာအတြက္ ဟင္းလ်ာကေတာ့ တပ္ထြက္စစ္သားၾကီးေတြက ခ်က္ျပဳတ္ေပးတဲ့ ဟင္းႏွစ္ခြက္၊ သုံးခြက္တည္းေပမယ့္ ႐ွန္ပိန္ကေတာ့ ျမစ္ေရစီးသလိုပါ။ သူ႔ရဲ႕အေျခအေန နဲ႔ ၀င္ေငြကို ဘယ္သူကမွ မသိသလို၊ ဘယ္သူကမွလည္း အဲဒီအေၾကာင္းေတြ သူကိုမေမးရဲပါဘူး။ သူဆီမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြနဲ႕၀တၳဳစာအုပ္ေတြ ေပါမ်ားပါတယ္။ သူက သူမ်ားဖတ္ဖို႔ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ငွားတတ္ၿပီး၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မေတာင္းတတ္ပါဘူး။ အျခားလူရဲ႕စာအုပ္ေတြကိုလည္း ဖတ္မၿပီးေသးဘူးဆိုၿပီး ျပန္မေပးတတ္ပါဘူး။ ပစၥတုိေသနတ္ပစ္ေလ့က်င့္တာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အဓိကအလုပ္ပါပဲ။ သူရဲ႕ အခန္းနံရံေတြဆိုရင္လည္း က်ည္ဆံရာေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီးေတာ့ ပ်ားအုံႀကီးရဲ႕ ပ်ားလပို႔ႀကီးလိုျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ပစၥတိုေသနတ္ေတြ အမ်ားအျပားစုေဆာင္းထားတာကေတာ့ သူေနတဲ့အိမ္အအိုကေလးမွာ တစ္ခုတည္းေသာ ခံ့ညားထည္၀ါမႈတစ္ခုပါပဲ။ မယုံၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေသနတ္ပစ္ကြ်မ္းက်င္တဲ့အတြက္ တကယ္လို႔သူက ေခါင္းမွာေဆာင္းထားတဲ့ဦးထုပ္ေပၚမွာ သစ္ေတာ္သီးတင္ၿပီး ေသနတ္နဲ႔ပစ္ဖို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေခၚတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တပ္ရင္းမွာ ကိုယ့္ေခါင္းကို ထိုးမေပးရဲတဲ့သူလို႔ မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ျခင္းေသနတ္ယွဥ္ပစ္တဲ့ အေၾကာင္းပဲ အေျပာမ်ားတာပါ။ စီ(လ္)ဗီအို(သူ႔ကို အဲဒီလိုေခၚတယ္။) အဲဒီအေၾကာင္းဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ၀င္မေျပာဘူး။ ေသနတ္ယွဥ္ပစ္ဖို႔အေၾကာင္းေပၚလာမဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးဆိုရင္လည္း ခပ္မာမာပဲေျဖတယ္။ ဘာျဖစ္တယ္၊ ဘယ္လုိဆိုတာကိုလည္း အေသအခ်ာ ႐ွင္းမျပဘူးဆိုေတာ့ သူက အဲဒီလိုေမးခြန္းမ်ဳိးေတြကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သိတယ္ေလ။ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သူတတ္ကြ်မ္းတဲ့ပညာရဲ႕ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဘြယ္ရာ ေပးဆပ္ျခင္းတစ္ခုခုက သူ႔ရဲ႕ လိပ္ျပာကို လႊမ္းမိုးထားတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ယူဆထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေၾကာက္တတ္ပါ့လားဆိုတဲ့ သံသယျဖစ္စရာအေတြးေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္တို႔ ေခါင္းထဲေရာက္မလာပါဘူး။ အျပင္ပန္း သြင္ျပင္ကိုျမင္႐ုံနဲ႕တင္ အဲဒီလိုသံသယမ်ိဳးေတြကို ကင္းေ၀းေစတယ္ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ႐ွိတယ္ေလ။ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အံ့အားသင့္ေစခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စစ္ဗိုလ္ဆယ္ေယာက္ေလာက္က စီ(လ္)ဗီအိုဆီမွာ ညစာ စားၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေသာက္ၾကၿပီဆိုေတာ့ မ်ားေတာ့ မ်ားတာေပါ့။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ အိမ္႐ွင္ကို ဖဲ႐ုိက္ဖို႔ရာ ေျပာၾကတာေပါ့။ သူက ဖဲကို တစ္ခါမွလို႔ေျပာလို႔ရေလာက္ေအာင္ မကစားတာဆိုေတာ့ အၾကာႀကီး ျငင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးၾကေတာ့လည္း ဖဲထုပ္ကိုယူခဲ့ဖို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္ၿပီး ပိုက္ဆံငါးဆယ္ကို စားပြဲေပၚတင္ၿပီး ဖဲ႐ုိက္ဖို႔ထိုင္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း သူကို၀ိုင္းထိုင္ၿပီးေတာ့ ဖဲစ႐ုိက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဖဲကစားေနတုန္းဆိုရင္ ဘာမွကိုမေျပာဘဲ လုံး၀ပါးစပ္ပိတ္ၿပီးေနတတ္တဲ့အေလ့အက်င့္က စီ(လ္)ဗီအိုမွာ႐ွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အျငင္းမပြားသလို ဘယ္ေတာ့မွလည္း သူက ႐ွင္းျပေလ့မ႐ွိပါဘူး။ ကစားေနတုန္းတစ္ေယာက္ေယာက္က မွားၿပီးတြက္တာျဖစ္တယ္ဆိုရင္ သူက လိုတဲ့ပိုက္ဆံကိုခ်က္ျခင္းထုတ္ေပးတယ္၊ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ေရးမွတ္စရာ႐ွိတာကိုေရးမွတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က သိၿပီးသားဆိုေတာ့လည္း ဘာမွ အေႏွာက္အယွက္မေပးပါဘူး။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကစား၀ိုင္းထဲမွာ မၾကာခင္ကမွကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီကို ေျပာင္းလာတဲ့ စစ္ဗိုလ္အသစ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ကစားေနရင္း ႐ႈံးလြန္းလို႔ သတိလက္လြတ္နဲ႔ ဖဲခ်ပ္ရဲ႕ေထာင္႕တစ္ေနရာကို အမွတ္တမဲ႕ ခ်ိဳးေခါက္မိတယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုကလည္း သူ႔ထုံးစံအတိုင္း ေျမျဖဴကိုယူၿပီး စားရင္းကိုျပင္တယ္။ စစ္ဗိုလ္ေလးက သူ႔ကို မွားၿပီးစာရင္းမွတ္တယ္ထင္ၿပီး စ႐ွင္းျပပါေတာ့တယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ ဆက္ၿပီးဖဲ႐ုိက္ပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေလးက ေဒါသေတြထြက္ၿပီး ဂ႐ုမစိုက္ဘူးဆိုတဲ့ပုံစံနဲ႔ ေရးမွတ္ထားတာေတြကို ဖ်က္ပါေလေရာ။ စီ(လ္)ဗီအိုကလည္း ေျမျဖဴကိုယူၿပီး ထပ္ေရးတာေပါ့။ ၀ိုင္ေသာက္ထားတဲ့အ႐ွိန္ရယ္၊ ဖဲ႐ိွန္ရယ္၊ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ ရယ္သံေတြနဲ႔ ကိုယ္ဟာကို အေတာ္ကိုပက္ပက္စက္စက္မွားေနတဲ့ေကာင္လို႔ ထင္ၿပီး၊ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ စားပြဲေပၚက ဖေယာင္းတိုင္တင္ထြန္းတဲ့ ေၾကးတိုင္ႀကီးကို ဆြဲၿပီး၊ စီ(လ္)ဗီအိုဆီကို ပစ္လႊတ္လိုက္တယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုလည္း မနည္းေရွာင္လိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အေတာ္ကို ကသိကေရာက္ျဖစ္သြားတယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုကလည္း ေဒါသေၾကာင့္ မ်က္ႏွာႀကီးက ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္သြားၿပီး မ်က္လုံးက အေရာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ထြက္လာၿပီး ထၿပီးေျပာတယ္။ - လူႀကီးမင္း ေက်းဇူးျပဳၿပီးထြက္သြားပါ။ ဒီကိစၥ က်ဳပ္အိမ္ထဲမွာ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆိုတာကို သံသယမ႐ွိဘဲ အေပါင္းအသင္းအသစ္ကိုလည္း ေသလူအျဖစ္ ယူဆထားၿပီးသားပါ။ စစ္ဗိုလ္ေလးကလည္း အိမ္႐ွင္အဆင္ေျပမယ့္အခ်ိန္မွာ သူ႔အမွားအတြက္ရင္ဆိုင္ရန္အသင့္႐ွိေၾကာင္းေျပာၿပီး ထြက္သြားေလရဲ႕။ ကစားပြဲကို မိနစ္အနည္းငယ္ ဆက္ကစားၾကေပမယ့္ အိမ္႐ွင္က အဆုံးအထိဆက္မကစားခ်င္ဘူးလို႔ ခံစားရလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လူစုခြဲၿပီး ကိုယ့္အခန္းကို ကိုယ္စီျပန္သြားၾကေတာ့တာေပါ့။

ေနာက္ေန႔ ျမင္းစီးကြင္းမွာ သနားစရာစစ္ဗိုလ္ေလး အသက္႐ွိေသးရဲ႕လားလို႔ အခ်င္းခ်င္းေမးေနတုန္းပဲ အဲဒီစစ္ဗိုလ္လည္း ေရာက္လာေတာ့ သူကိုလည္း အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ေမးၾကတယ္။ သူကလည္း စီ(လ္)ဗီအို ဆီက ဘာကိုမွ အေၾကာင္းမၾကားေၾကာင္း ေျပာတယ္။ အဲသလိုျဖစ္ေနတာကိုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အံ့အားသင့္ေစတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စီ(လ္)ဗီအိုဆီကိုသြားေတာ့ ၿခံတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စပိတ္ဖဲပြင့္ေပၚအတည့္ကိုက်ည္ဆံေတြတစ္ေတာင့္ၿပီးတစ္ေတာင့္ထပ္ေနေအာင္ ပစ္ေနတဲ့ သူကို အိမ္၀ိုင္းထဲမွာ ေတြ႔ပါတယ္။ မေန႔ကျဖစ္သြားတဲ့အေၾကာင္းအရာကို တစ္ခြန္းမွ မဟဘဲ သူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခါတိုင္းလိုပဲ ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ သုံးရက္ေလာက္ၾကာေပမယ့္လည္း ဟုိစစ္ဗိုလ္ေလးကေတာ့ အသက္႐ွင္ရက္ပါပဲ။ စီ(လ္)ဗီအိုက ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ဖို႔ တကယ့္ကိုပဲ မေခၚေတာ့ဘူးလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တအံ့အၾသနဲ႔ေမးမိတယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုက ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ဖို႔ မေခၚပါဘူး။ သူကေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး႐ွင္းျပတာကို ေက်နပ္ၿပီးေတာ့ ျပန္ေပါင္းထုပ္သြားပါတယ္။

အဲသလိုလုပ္သြားတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ အျမင္မွာ သူ႔ကိုအထင္အျမင္ေသးေစပါတယ္။ သတၱိ႐ွိတယ္ဆိုတာကို လူတစ္ေယာက္အတြက္ အျမင့္ဆုံးစံလို႔ အၿမဲျမင္တတ္တဲ့၊ ခြင့္လႊတ္တယ္ဆိုတာကို ျဖစ္ႏိုင္ေခ်႐ွိတဲ့ အျပစ္အနာအဆာလို႔ ယူဆတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြက သူသတၱိသိပ္မ႐ွိတာကို ခြင့္လႊတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ပဲ အားလုံးကေမ့သြားၾကတာပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း စီ(လ္)ဗီအိုက အရင္ကအတိုင္း သူ႔ရဲ႕လႊမ္းမိုးမႈကေတာ့ ျပန္႐ွိတာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းကသာ သူ႔နားကိုျပန္မကပ္ႏိုင္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာစိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ အေလ့အထက႐ွိေတာ့ ပေဟဠိဆန္ဆန္ဘ၀႐ွိတဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္ ၀တၳဳတစ္ခုခုက သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနတဲ့ သူနဲ႔ ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး႐ွိခဲ့တာေပါ့။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ခင္ပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုဆို သူ႔ထုံးစံအတိုင္း စကားကို ခပ္ထန္ထန္၊ ခပ္႐ုိင္း႐ုိင္းမေျပာဘဲ၊ အေၾကာင္းအရာအစုံကို ေျပာေနၾကမဟုတ္တဲ့ ခ်ိဳခ်ဳိသာသာေလသံနဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတဲ့ ညေနခင္းအၿပီးမွာေတာ့ သူ႔အေပၚထားတဲ့ ေလးစားမႈေတြက သူ႔ရဲ႕ အမွားေၾကာင့္ပဲ ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါတယ္။ အဲဒီအေတြးက စိတ္ထဲမွာေပ်ာက္မသြားဘဲ အရင္ပုံစံလို သူနဲ႔ျပန္မဆက္ဆံႏိုင္ေလာက္ေအာင္၊ သူကိုမၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ျဖစ္ရပါတယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုက သိပ္ကိုအေတြ႔အႀကဳံက႐ွိ၊ ဥာဏ္ကလည္းေကာင္းဆိုေတာ့ ဘာလို႔ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သတိထားမိ၊ ခန္႔မွန္းမိမွာပါ။ သူလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ေတာ့ျဖစ္ပုံေပၚပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရွင္းျပဖို႔ ႏွစ္ခါေလာက္က်ိဳးစားတာကို ကြ်န္ေတာ္က ေ႐ွာင္ေျပးေနေတာ့ သူလည္း လက္ေတာ့ေလွ်ာ့သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ အတူပဲ ေတြ႔ေတာ့တာဆိုေတာ့ အရင္လို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတာေတြလည္း မ႐ွိေတာ့ဘူးေပါ့။

ကိုယ္ကိစၥနဲ႔ကိုယ္အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ကလူေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ငယ္ေတြ၊ ႐ြာေတြကလူေတြရဲ႕ ကိစၥတစ္ခ်ဳိ႕ကို နားမလည္ေလာက္ဘူး။ ဥပမာ - စာတိုက္ဖြင့္တဲ့ရက္ကို ေစာင့္ရတာမ်ဳိးကိုေပါ့။ အဂၤါနဲ႔ ေသာၾကာေန႔ေတြဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တပ္ရင္း႐ုံးမွာ စစ္ဗိုလ္ေတြအျပည့္ပဲ။ ေငြကို ေစာင့္တဲ့သူက ေစာင့္၊ စာ၊ သတင္းစာ ေမွ်ာ္တဲ့သူက ေမွ်ာ္ေပါ့ေလ။ စာအိတ္ေတြကိုေတာ့ အဲဒီမွာပဲ ဖြင့္ၿပီးေတာ့ ဖတ္ၾက၊ သတင္းေတြ ဖလွယ္ၾကနဲ႔ ႐ုံးေလးက တကယ့္ကို အသက္၀င္ေနတာပဲ။ စီ(လ္)ဗီအိုလည္း အၿမဲ႐ွိေနတတ္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တပ္ရင္းကို လိပ္မူၿပီးထားတဲ့ သူ႔စာေတြလည္း ေရာက္တတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ သူ႔ဆီကို စာေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ စာအိတ္ကို အလြန္စိတ္မ႐ွည္တဲ့ပုံစံနဲ႔ ဖြင့္ပါေတာ့တယ္။ စာကို အျမန္အေျပးအလႊား ဖတ္ေနရင္း မ်က္လုံးက အေရာင္ေတြကို ထြက္လို႔ေပါ့။ စစ္ဗိုလ္ေတြကလည္း ကိုယ့္စာေတြနဲ႔ကိုယ္႐ႈပ္ေနတာဆိုေတာ့ သူ႔ကို ဘယ္သူကမွ သတိမထားမိပါဘူး။ - လူႀကီးမင္းတို႔- စီ(လ္)ဗီအုိက သူတို႔ကိုေျပာတယ္။ - အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဒီကေနအျမန္ထြက္ခြာရပါေတာ့မယ္။ ဒီေန႔ညပဲ သြားမွာျဖစ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ညစားစာဖို႔ ဖိတ္ေခၚတာကို မျငင္းၾကေစလိုပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္။ - သူက ကြ်န္ေတာ့္ဖက္ကိုလွည့္ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာပါတယ္။- အေသအခ်ာကို ေစာင့္ေနပါ့မယ္။ ေျပာရင္းဆိုရင္း သူထြက္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း သူ႔ အိမ္မွာ ဆုံၾကဖို႔ ေျပာၿပီးေတာ့ အသီးသီး လမ္းခြဲၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ စီ(လ္)ဗီအိုဆီကို ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္မွာေရာက္ေတာ့ တပ္ကလူေတြ အကုန္နီးပါးေရာက္ေနပါၿပီ။ သူ႔ပစၥည္းေတြက အကုန္ထုပ္ပိုးၿပီးၿပီဆိုေတာ့ က်ည္ဆံရာေတြနဲ႔ နံရံပဲက်န္ေနေတာ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စားပြဲခုံေ႐ွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကၿပီး၊ အိမ္႐ွင္ကလည္း အလြန္ကိုပဲ စိတ္ေလာေနတဲ့ ပုံစံ႐ွိေနပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ စကားေျပာရင္းဆိုရင္း သူလည္းေပ်ာ္႐ႊင္လာပါေတာ့တယ္။ ပုလင္းေဖါက္သံေတြဆက္တိုက္ၾကားလာရၿပီးေတာ့ ခြက္ခ်င္းတိုက္သံေတြ စကားေျပာသံေတြလည္း အဆက္မျပတ္ၾကားလာရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း အဆင္ေျပေခ်ာေမႊ႔ေသာ ခရီးျဖစ္ပါေစလို႔ အူလိုက္သည္းလိုက္ ဆုေတာင္းေပးၾကပါတယ္။ ညေနလည္း အေတာ္ေစာင္းေတာ့ အားလုံးလည္း စားပြဲကေနထၾကပါေတာ့တယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုရဲ႕ ဦးထုပ္ကို စူးစမ္းရင္း အားလုံးက ႏႈတ္ဆက္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္ထြက္ခါနီးမွာပဲ ကြ်န္ေတာ့္လက္ကို သူကလွမ္းဆြဲၿပီး တားပါေတာ့တယ္။- ငါမင္းနဲ႔ စကားေျပာစရာ႐ွိတယ္။- သူက တိုးတိုးေလးေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဧည့္သည္ေတြလည္းျပန္သြားၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့ၿပီး၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး စကားမေျပာဘဲ ေဆးတံေတြ ကိုယ္ဆီထိုင္ေသာက္ေနၾကေလရဲ႕။ စီ(လ္)ဗီအိုလည္း ျပႆနာတစ္ခုခုျဖစ္ေနပုံပါပဲ။ ဟိုအရင္က ေပ်ာ္႐ႊင္မႈအရိပ္အေရာင္ေလးေတာင္မေတြ႔ရပါဘူး။ သုန္သုန္မႈန္မႈန္နဲ႔ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာရယ္၊ အေရာင္တလက္လက္ထြက္ေနတဲ့မ်က္လုံးေတြရယ္၊ ပါးစပ္ကမႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေတြက သူ႔ကို တကယ္နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္လို ျဖစ္ေစတာေပါ့။ ခဏေနေတာ့ စီ(လ္)ဗီအိုလည္း စကားစေျပာေတာ့တာပါပဲ။

- တုိ႔ေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ဘူးလို႔လည္းျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ - သူက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာတယ္။ ထြက္မသြားခင္ေလးမွာေတာ့ ငါမင္းကိုေတာ့ ႐ွင္းျပခ်င္တယ္။ တစ္ျခားလူေတြရဲ႕ အျမင္ေတြကို ငါသိပ္ၿပီးဂ႐ုမစိုက္တတ္ဘူးဆိုတာကို မင္းလည္းသတိထားမိမွာပါ။ ငါ မင္းကို ခင္တယ္ဆိုေတာ့ မင္းစိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို အထင္အျမင္မွားၿပီး က်န္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါအေနရခက္ေနမွာ။

သူက ခဏရပ္ၿပီးေတာ့ ေဆးတံေဆးထပ္ထည့္ဖို႔ ထတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မ်က္လုံးေအာက္စိုက္ၿပီး ပါးစပ္ပိတ္ေနတယ္။

- မင္းအေနနဲ႔ ငါက ဟိုအမူးအ႐ူးေကာင္ကို ဘာမွမလုပ္တာကို အံ့ၾကေနခဲ့တာမဟုတ္လား ။ - သူက ဆက္ေျပာတယ္။ - ဘယ္ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မလဲဆိုတာကို ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္႐ွိတယ္ဆိုေတာ့ ဟိုေကာင့္ရဲ႕အသက္က ငါ့လက္ထဲမွာ႐ွိၿပီး ငါ့မွာ အႏၱရာယ္ လံုး၀နီးပါးမ႐ွိဘူးဆိုတာကိုေတာ့ မင္းလည္းသိမွာပါ။ ငါက သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ သိပ္ကိုခြင့္လႊတ္တတ္တယ္လို႔ေတာ့ မညာခ်င္ပါဘူး။ ငါက စိန္ေခၚလိုက္တာက ငါ့အသက္အႏၱရာယ္ကို လုံး၀မထိခိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိပ္ေသခ်ာေနရင္ေတာ့လည္း ဟိုေကာင္ကို ခြင့္လႊတ္မိမွာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ စီ(လ္)ဗီအိုကို တအ့ံအၾသႀကီးနဲ႔ကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူဒီလို၀န္ခံတာေနတာက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ေစတာပါ။ စီ(လ္)ဗီအိုက ဆက္ေျပာတယ္။

- ငါ့မွာ ကိုယ့္ဟာကို ေသတြင္းကို ပို႔ဖို႔ဆိုတာ အခြင့္မ႐ွိဘူးဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္က ငါ စိန္ေခၚခံရဖူးတယ္၊ ငါ့ရန္သူက အခုထိ အသက္႐ွင္တုန္းပဲ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း သိခ်င္စိတ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္နဲ႔ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွားျဖစ္သြားတယ္။

- ခင္ဗ်ား သူနဲ႔ ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္မပစ္ခဲ့ဘူးလား။ - ကြ်န္ေတာ္က ေမးတယ္။ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား အဲဒီက ထြက္လာပုံရတယ္၊ ဟုတ္လား။

- ငါ သူနဲ႔ ေသနတ္ယွဥ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ - စီ(လ္)ဗီအိုက ေျဖတယ္။ - ဒီမွာ ႏွစ္ေယာက္စိန္ေခၚပြဲရဲ႕ အမွတ္အသားေလ။

စီ(လ္)ဗီအိုက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ဗီ႐ုိေလးထဲကေနၿပီး ေ႐ြေရာင္အေမႊးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ့ ခ်ည္နဲ႔ရက္ထားတဲ့ အပတ္ကေလးပါတဲ့ ဦးထုပ္ကိုထုတ္ၿပီးေဆာင္းျပတယ္။ နဖူးအထက္ ႏွစ္လက္မေလာက္အကြာမွာ ဦးထုပ္မွာ က်ည္ဆံေပါက္ရာကိုေတြ႔ရတယ္။

- ၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုက ျမင္းတပ္မွာ ငါတာ၀န္ထမ္းခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းသိပါတယ္။- စီ(လ္)ဗီအိုက ဆက္ေျပာတယ္။ ငါ့ရဲ႕အေလ့အက်င့္ကေတာ့ မင္းသိၿပီးသားပါ။ ပထမေနရာကို အၿမဲရေနၾကဆိုေတာ့ ကေလးကတည္းက အဲဒါကို ေတာ္ေတာ္စြဲမက္ခဲ့တာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆိုးတယ္၊ေပတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေရပန္းစားတာကို။ စစ္တပ္မွာေတာ့ ငါ့ကိုမီွတဲ့လူဆိုးဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ေပါ့။ အရက္ကို အမ်ားႀကီးေသာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ၾကြား၀ါးတတ္ေသးတယ္။ ဒင္းနစ္ ဒါဗီေဒါ့(ဗ္) ဧည့္ခံေကြ်းေမြးတဲ့ပြဲမွာ သိပ္နာမည္ႀကီးတဲ့ ဘူး(ရ္)ေဆာ့(ဗ္)ကို ငါအႏိုင္ေသာက္ခဲ့တာေလ။ ေဒြး(တစ္ဦးခ်င္းစိန္ေခၚပြဲ)ဆိုတာကလည္း တို႔တပ္မွာက ခဏခဏျဖစ္တာေလ။ သတ္ေသလုပ္ရင္လုပ္၊ မဟုတ္ရင္လည္း ကိုယ္တိုင္ပစ္တဲ့ သူအျဖစ္နဲ႕ ပြဲတိုင္းေတာ့ ငါပါတယ္။ ေပါင္းအသင္းေတြကလည္း ငါ့ကိုေလးစားၾကတယ္။ ခဏခဏေျပာင္းေနတဲ့ တပ္ရင္းမႈးေတြဆိုတာ ငါ့ကို သိပ္လိုအပ္ေနတဲ့ ဒုစ႐ုိက္ေကာင္လိုၾကည့္တာ။
သိပ္ကိုခ်မ္းသာၿပီး လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္တဲ့ မ်ိဳး႐ိုးနာမည္႐ွိတဲ့ (နာမည္ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး။)သူတစ္ေယာက္ ငါတို႔ဆီကိုေျပာင္းမလာခင္အထိေတာ့ ငါကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ (မေအးမေဆးလည္းျဖစ္ရင္ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။) ဒီလို နာမည္ေက်ာ္ေနတာကို ေက်နပ္ေနတယ္ေလ။ ဒီေကာင့္ေလာက္ ပက္ပက္စက္စက္ ကံေကာင္းတဲ့လူဆိုတာ ငါ့တစ္သက္လုံး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး။ မင္း ပုံေဖာ္ၾကည့္စမ္းပါ။ အသက္က ငယ္ငယ္၊ ဥာဏ္က ခပ္သြက္သြက္၊ လူက ခန္႔ခန္႔ျငားျငား၊ ေပ်ာ္႐ြင္မႈဆိုတာ အ႐ူးသြပ္ဆုံးနဲ႔၊ သတၱိ႐ွိတယ္ဆိုတာ ဂ႐ုကို မစိုက္တတ္တဲ့ေကာင္၊ နာမည္ကလည္း အျပန္စား၊ ပိုက္ဆံဆိုတာ ဘယ္ေလာက္႐ွိသလဲ မသိေလာက္ေအာင္ စာရင္းလည္း တစ္ခါမွ တြက္မၾကည့္ဖူးတဲ့ေကာင္နဲ႕ ငါ့ဆိုတဲ့ေကာင္ ၾကားထဲမွာ ဘယ္လိုျပႆနာေတြ ေပၚလာမယ္ဆိုတာကိုသာ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့။ ငါ့ပထမေနရာဆိုတာကလည္း လႈပ္လာေတာ့တာေပါ့။ ငါ နာမည္ႀကီးတာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ အစေတာ့ သူက ငါနဲ႕ အေပါင္းအသင္းလုပ္ဖို႔ က်ိဳးစားပါေသးတယ္။ ငါကေအးစက္စက္ျပန္ဆက္ဆံေတာ့ သူလည္းငါနဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းပဲေနေတာ့တာေပါ့။ ငါက သူ႔ကို စၿပီးမုန္းလာေတာ့တယ္။ တပ္ရင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ေကာင္မေလးေတြၾကားမွာ သူ နာမည္ႀကီးလာေတြက ငါ့ကိုေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေစတာ။ ငါကလည္း သူ႔ကိုဆို ျပႆနာစ႐ွာေတာ့တာေပါ့။ ငါက ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ ကဗ်ာတိုေလးေတြနဲ႔ေျပာရင္ သူက ခ်က္ျခင္းကိုပဲ ငါ့ကဗ်ာတိုေတြထက္ ပိုၿပီးေျပာင္ေျမာက္တဲ့၊ ပိုၿပီးရီရတဲ့ကဗ်ာေတြနဲ႔ျပန္ေျပာတတ္တယ္။ သူကရီစရာေတြပိုေျပာေလ၊ ငါက ေဒါသပိုထြက္ေလေပါ့။ ေနာက္ဆုံးတစ္ေန႔ၾကေတာ့ တပ္ရင္းမႈးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကပြဲခန္းမမွာ မိန္းမပ်ိဳေတြကလည္း သူ႔ကိုပဲ အာ႐ုံက စိုက္ေနၾကတယ္။ အဆိုးဆုံးက အရင္က ငါနဲ႔အဆက္ျဖစ္တဲ့ အိမ္႐ွင္မိန္းမပ်ိဳေပါ့။ အဲဒါကိုလည္းျမင္ေရာ ငါလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း သူ႔နားကိုကပ္ေျပာလိုက္တယ္။ သူလည္းေဒါသထြက္ၿပီး ငါ့ကိုထိုးပါေလေရာ။ ငါတို႔လည္း ဓါးေတြဆီကို ခုန္ေျပးတာေပါ့။ ေကာင္းမေလးေတြဆို ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ သတိလစ္ၿပီးလဲက်သြားၾကတယ္။ ၿပီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၀ိုင္းခြဲၾကတာေပါ့။ အဲဒီညမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္ဖို႔ျဖစ္လာတာေပါ့ေလ။

အ႐ုဏ္ဦးေပါ့။ ငါက ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာမွာ ငါဖက္က သက္ေသ သုံးေယာက္နဲ႔ ရပ္ေနတယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းကို မသိေလာက္ေအာင္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္မ႐ွည္ျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ငါ့ရန္သူကို ေစာင့္ေနတာေပါ့။ ေႏြဦးေပါက္ေနေလးလည္း ထြက္လာေတာ့ စပူေတာ့တာေပါ့။ ငါက သူလာေနတာကို အေ၀းႀကီးကတည္းက ျမင္တယ္ေလ။ စစ္အကၤ်ီတင္ထားတဲ့ဓါးေကာက္႐ွည္ကိုထမ္းၿပီး သူ႔သက္ေသအေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ သူကလမ္းေလွ်ာက္ၿပီးလာတယ္။ ငါတို႔လည္း သူတို႔ဆီကိုေတြ႔ဖို႔ သြားလိုက္တယ္။ ခ်ယ္ရီသီးေတြ အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ ဦးထုပ္ကို ကိုင္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ သက္ေသလုပ္မယ့္ အေပါင္းအသင္းေတြက ေျခလွမ္း ဆယ့္ႏွစ္လွမ္းစာ လွမ္းၿပီးတိုင္းလိုက္တယ္။ ငါကစၿပီး သူ႔ကိုပစ္ရမွာေလ။ ဘယ္လုိမေကာင္းဆိုး၀ါးေၾကာင့္ မသိပါဘူး။ စိတ္ေတြက တအားကိုလႈပ္႐ွားေနေတာ့ ကိုယ့္လက္ကိုလည္း မယုံေတာ့ဘူး။ စိတ္ေအးလက္ေအးျဖစ္သြားေအာင္လို႔ အခ်ိန္ရေအာင္ သူ႔ကို ပထမဆုံးပစ္ခြင့္ေပးတာကို သူက သေဘာမတူဘူး။ မဲႏႈိက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ေတာ့လည္း သိပ္ကံေကာင္းေနတဲ့ ေကာင္က ပထမပစ္ဖို႔ ျဖစ္သြားတယ္။ သူကလည္း ေသနတ္ကို ခ်ိန္ၿပီး ငါ့ဦးထုပ္ကိုပဲ ပစ္သြားတယ္။ ငါ့အလွည့္ပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႔အသက္က ငါ့လက္ထဲမွာေပါ့ေလ။ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာအရိပ္အေရာင္ေလးမ်ား တစ္ခုတစ္ေလေတြ႔ရမလားဆိုၿပီး ငါကလည္း သူ႔ကို ေလာဘတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္တယ္။ သူက ငါေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ထားတာေတာင္ အမွည့္ဆုံး ခ်ယ္ရီသီးေတြကို ေရြးစားေနေလရဲ႕။ အေစ႔ေတြကို ပါးစပ္ကေန ေထြးထုတ္လိုက္တာ ငါ့ဆီထိေတာက္ေရာက္တယ္။ ဘာမွကို သူဂ႐ုမစိုက္တာက ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္ အခံရခက္ေစတာပါ။ သူ႔အသက္ကိုေတာင္သူတန္းဖိုးမထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေတာ့ေရာ ဘာအက်ိဳး႐ွိမွာလဲလို႔ ငါ စဥ္းစားမိတယ္။ ယုတ္မာတဲ့ အႀကံအစီတစ္ခု ငါ့ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ ငါ ေသနတ္ကို ခ်လိုက္တယ္။ - ခင္ဗ်ားကို ၾကည့္ရတာ အခုေသခ်ိန္မက်ေသးဘူးထင္ပါရဲ႕။ - ငါက သူ႔ကိုေျပာလိုက္တယ္။ - ခင္ဗ်ား မနက္စာ စားခ်င္ရင္လည္း စားေလ။ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို မေႏွာက္ယွက္ခ်င္ပါဘူး။ - ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ကို နည္းနည္းေလးေတာင္ အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစပါဘူး။- သူက အျငင္းျပန္ေျပာတယ္။ - ခင္ဗ်ား အဆင္ေျပသလို သာ ပစ္ပါ။ အလွည့္က ခင္ဗ်ားဆီမွာပဲ က်န္ေတာ့တာပါ။ ခင္ဗ်ား ဆႏၵ႐ွိသလုိလုပ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားအတြက္ အၿမဲ အဆင္သင့္႐ွိပါတယ္။ ငါလည္း သက္ေသအေပါင္းအသင္းေတြကို ဒီေန႔ပစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ႐ွိေၾကာင္းေျပာလိုက္ေတာ့ ေသနတ္ယွဥ္ပစ္တာလည္း အဲဒီမွာ ၿပီးသြားတယ္။

ငါလည္းတပ္က ထြက္လာၿပီး ဒီၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္လာတာပဲ။ ဒီေန႔အထိ လက္စားေခ်ဖို႔အေၾကာင္း မေတြးမိဘူးဆိုတဲ့ရက္ တစ္ရက္မွ မ႐ွိဘူး။ ဒီေန႔ကေတာ့ ငါ့ေန႔ျဖစ္ၿပီး။

စီ(လ္)ဗီအိုက အိပ္ကပ္ထဲက မနက္ကရထားတဲ့စာကိုထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးဖတ္တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ (သူ႔ရဲ႔ လူယုံျဖစ္ပုံရတယ္) ေမာ္စကိုကေန ဟိုလူမၾကာခင္မွာ ငယ္႐ြယ္လွပတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရား၀င္လက္ထပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သူ႔ဆီကိုေရးထားတာပါ။

- ဟိုလူဆိုတာ ဘယ္သူျဖစ္မယ္ဆိုတာ မင္းခန္႔မွန္းမိတယ္ မဟုတ္လား။- စီ(လ္)ဗီအိုက ေျပာတယ္။ - ေမာ္စကို ကိုသြားမယ္။ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ေလးမွာ ေသျခင္းတရားကို ဟိုအရင္တစ္ခါကလို ခ်ယ္ရီသီးေတြစားရင္းလို စိတ္ေအးလက္ေအး သူ လက္ခံႏိုင္မလားဆိုတာ ၾကည့္ရေသးတာေပါ့ေလ။

အဲဒီစကားလုံးေတြေျပာရင္း စီ(လ္)ဗီအိုက မတ္တပ္ထရပ္၊ ဦးထုပ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚပစ္ခ်ၿပီး က်ားက ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သလို အခန္းထဲတြင္ ဟိုမွဒီေလွ်ာက္ေနေတာ့တယ္။ သူ႔ေျပာသမွ်ကို မလႈပ္မယွက္ ကြ်န္ေတာ္ထိုင္နားေထာင္ၿပီးေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ဆန္႔က်င္ဖက္အေတြးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္လႈပ္႐ွားေစတာေပါ့။

သူ႔အခိုင္းေစက ၀င္လားၿပီး ျမင္းလွည္းအဆင္သင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ စီ(လ္)ဗီအိုက ကြ်န္ေတာ့္လက္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆြဲၿပီး ေပြ႕ဖက္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ေသနတ္ေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ရယ္၊ အစ္ျခားပစၥည္းေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္ရယ္ ခရီးေဆာင္အိတ္ ႏွစ္လုံးတင္ထားတဲ့လွည္းေပၚမွာ သူကထိုင္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေတာ့ ျမင္းေတြလည္း ကဆုန္ဆိုင္းၿပီး စေျပးပါေတာ့တယ္။



ႏွစ္ေတြ အနည္းငယ္ၾကာသည္အထိ ကြ်န္ေတာ္မွာလည္း အိမ္အလုပ္ေတြပိၿပီး ခပ္ေခါင္ေခါင္နယ္တစ္ခုက ႐ြာေလးတစ္႐ြာကေန ဘယ္ကိုမွမထြက္ႏိုင္ပါဘူး။ အိမ္အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနတာဆိုေပမယ့္လည္း အရင္တုန္းက အပူအပင္ကင္းကင္းေနခဲ့ရတဲ့ ပူညံပူညံဘ၀ကိုလည္း သတိရမိတာေပါ့။ အဆိုးဆုံးကေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္နဲ႔ ေဆာင္းညေနခင္းေတြမွာ အထီးက်န္တစ္ေယာက္တည္းေနရတာပါပဲ။ အလုပ္သမားေခါင္းေတြနဲ႔ စကားေျပာလိုက္၊ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ဟိုသြားဒီသြားလုပ္လိုက္၊ အလုပ္အသစ္ေတြနဲ႔ နပန္းလုံးလိုက္နဲ႔ ညစာမစားခင္အထိ အခ်ိန္ေတြကုန္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္မွာ က်ိဳးစားရတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေမွာင္လည္းလာေရာ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သြားလို႔သြားရမွန္းကို မသိပါဘူး။ ဂိုေထာင္ထဲ၊ ဗီ႐ိုထဲကေနၿပီး႐ွာေတြ႔တဲ့ စာအုပ္အနည္းငယ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အလြတ္ေတာင္ရေနၿပီ။ ေသာ့အထိန္းေတာ္ႀကီး ကီရီေလာ့ဗနာ တစ္ေယာက္သာ မွတ္မိၿပီး ျပန္ေျပာျပတဲ့ ပုံျပင္ေတြကလည္း အထပ္ထပ္ေျပာၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီးေတာ့၊ လယ္သူမေတြဆိုျပတဲ့ သီခ်င္းေတြကိုလည္း နားေထာင္ရတာ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ့္ကိုပ်င္းေနပါၿပီ။ အရက္ခါးခါးေတြေသာက္ေတာ့လည္း ေခါင္းကကိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီနယ္က ယစ္ထုတ္ႀကီးေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုတဲ့ ဥပမာေတြကလည္း႐ွိေနေတာ့ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အရက္ေသာက္ေနလို႕ အရက္သမားႀကီးလုံးလုံးျဖစ္သြားမွာလည္း ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္၀န္ခံပါတယ္။ ေဘး၀န္းက်င္မွာ ယစ္ထုတ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္၊ သုံးေယာက္ကလြဲလို႔ ေပါင္းစရာလူကလည္း မရွိဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္တာကပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ့္ဆီကေန သုံးမိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ၿမိဳ႕စားကေတာ္တစ္ေယာက္ပိုင္တဲ့ ၿခံတစ္ခု႐ွိပါတယ္။ အဲဒီမွာကလည္း ႀကီးၾကပ္သူတစ္ေယာက္ပဲ ေနတာပါ။ ၿမိဳ႕စားကေတာ္ကလည္း အဲဒီၿခံမွာ အိမ္ေထာင္က်တဲ့ ႏွစ္မွာပဲေရာက္လာၿပီး ေနသြားတာကလည္း တစ္လထက္မပိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အထီးက်န္ဒုတိယႏွစ္ ေႏြဦးေပါက္မွာ ၿမိဳ႕စားကေတာ္က သူ႔အမ်ိဳးသားနဲ႔ ေႏြရာသီမွာ အဲဒီၿခံကို လာၿပီး အပန္းေျဖမယ္လို႔ သတင္းၾကားရတယ္။ တကယ္က်ေတာ့လည္း ဇြန္လအစပိုင္းေလာက္မွ သူတို႔ေရာက္လာၾကတာပါ။

သူေဌး အိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ သတင္းက ေက်းေတာသူ၊ ေက်းေတာသားေတြအတြက္ေတာ့ အေရးတႀကီးေျပာစရာျဖစ္ေနတာေပါ့။ လယ္လုပ္သူေတြ၊ ၿခံက အလုပ္သမားေတြကေတာ့ သူတို႔ေရာက္မလာခင္ ႏွစ္လေလာက္ကတည္းကႀကိဳၿပီး အဲဒီအေၾကာင္းကိုေျပာၾကၿပီး၊ ျပန္သြားၿပီးရင္လည္း တစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ဆက္ေျပာေနၾကဦးမွာပဲ။ ငယ္ရြယ္လွပတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းၿမိဳ႕စားကေတာ္ေရာက္လာၿပီဆိုတဲ႔ သတင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း အေတာ္လႊမ္းမိုးတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူေရာက္တဲ့ ပထမတနဂၤေႏြေန႔မွာ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္လို၊ ၿပီးေတာ့ သိပ္ကိုသိမ္ေမြ႕တဲ့ အခိုင္းအေစေကာင္းတစ္ေယာက္လိုသူတို႔ကို မိတ္ဆက္ဖို႔ရာ ညစာစားအၿပီးမွာ အဲဒီရြာကို သြားေတာ့တာပါပဲ။

ဧည့္ႀကိဳအခိုင္းအေစက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၿမိဳ႕စားရဲ႕ ဧည့္ခန္းဆီကို ေခၚလာတယ္။ သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေၾကာင္းသံေတာ္ဦးတင္ဖို႔ အခန္းထဲ၀င္သြားပါတယ္။ ဧည့္ခန္းအက်ယ္ႀကီးကို ျဖစ္ႏိုင္သမွ်ေသာ အလွအပေတြ၊ ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြနဲ႔ ဆင္ယင္ထားၿပီး၊ နံရံမွာလည္း စာအုပ္ေတြ အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ ဗီ႐ိုေတြနဲ႔၊ အဲဒီဗီ႐ိုေပၚေတြမွာလည္း ကိုယ္တစ္ပိုင္းျပတ္ေၾကး႐ုပ္ေတြ တင္ထားပါတယ္။ စက်င္ေက်ာက္မီးဖိုႀကီးရဲ႕ အေပၚမွာလည္း မွန္အႀကီးတစ္ခ်ပ္နဲ႔အလွဆင္လို႔၊ ၾကမ္းျပင္ကိုလည္း ေကာ္ေဇာအစိမ္းေရာင္ခင္းထားပါတယ္။ တျခားလူေတြရဲ႕ ႄကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈေတြကို မျမင္ေတြ႕ရတာ ၾကာလို႔ထင္ပါရဲ႕၊ ကိုယ့္ေနရာေလးမွာပဲ ဘယ္မွမၾကည့္ေတာ့ဘဲ နယ္တစ္ခုခုက အသနားခံစာလာတင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္က ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္း၀မွာ ေစာင့္ေနရသလို ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာ တုန္လႈပ္လာၿပီး နည္းနည္းေၾကာက္လာပါတယ္။ တံခါးပြင့္လာၿပီး အသက္ သုံးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္႐ွိတဲ့ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး၀င္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕စားကပြင့္လင္းေဖာ္ေရြၿပီး၊ ခင္မင္တတ္တဲ့ပုံစံနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေလွ်ာက္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အားက်ိဳးစားယူၿပီး ကိုယ္ဟာကို စမိတ္ဆက္မယ္လုပ္ေတာ့ သူကေတာင္ႀကိဳၿပီး မိတ္စဆက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ထိုင္ၾကတယ္။ သူစကားေျပာတာက လြတ္လြတ္လပ္လပ္႐ွိၿပီးေတာ့ ႏွစ္လိုဖြယ္လည္းေကာင္းတယ္။ ခဏၾကာေတာ့မွပဲ ကိုယ့္ရဲ႕သိမ္ငယ္စိတ္ေတြကို ေမာင္းထုတ္၊ ပင္ကိုယ္ပုံစံနဲ႔စေနႏိုင္မယ္လုပ္တုန္း ၿမိဳ႕စားကေတာ္ ၀င္လာေတာ့ ႐ွက္သလိုလို၊႐ြံ႕သလိုလိုစိတ္က အရင္ထက္ပိုဆိုးပါေလေရာ။ သူမကလည္း အေတာ့္ကိုလွတာကိုး။ ၿမိဳ႕စားက မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ႐ႈိးတိုး႐ွန္႔တန္႔ပုံစံမျဖစ္ေအာင္ေနခ်င္လို႔ အဆင္ေျပၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္တဲ့ပုံဖမ္းေလ၊ ကိုယ္ဟာကို ကိုးလို႔ကန္႔လန္႕ႀကီးျဖစ္ေလပါပဲ။ သူတို႔ကလည္း မိတ္ေဆြသစ္ျဖစ္ေနလို႔ ခပ္တန္းတန္းျဖစ္ေနတာကို အသားက်သြားေအာင္ အခ်ိန္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း စကား၀ိုင္းထဲပါလာေအာင္ ဘာ ဟန္ႀကီးပန္ႀကီးမွကိုမလုပ္ဘဲ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းလည္း စကားေတြစေျပာေတာ့တာပါပဲ။ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္လည္းဟိုဟိုဒီဒီလမ္းေလွ်ာက္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္အကြ်မ္းတ၀င္မရွိေပမယ့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေတာ္ဆြဲေဆာင္တာပါ။ ဆြဲထားတဲ့ ပုံကေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္ကတစ္ခုခုပုံျဖစ္ေပမယ့္၊ ဆြဲထားတဲ့ပံုကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္၀င္စားတာဟုတ္ပါဘူး၊ ပန္းခ်ီကားေပၚက တစ္ခုေပၚတစ္ခုထပ္ေနေအာင္ ပစ္ထားတဲ့ ေသနတ္က်ည္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ပါ။

- သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပစ္ခ်က္ပဲ။ - ၿမိဳ႕စားကို ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္။

- ဟုတ္ပဗ်ာ။ - သူကေျဖတယ္။ သိပ္ကိုေကာင္းတဲ့ ပစ္ခ်က္ေပါ့။ ခင္ဗ်ားေရာ ေကာင္းေကာင္း ေသနတ္ပစ္တတ္လား။

- သိပ္မဆိုးပါဘူး။ - ေနာက္ဆုံး ကြ်န္ေတာ္ ရင္ႏွီးကြ်မ္း၀င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေရာက္လာတာဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ၀မ္းသာအားရနဲ႔ကို ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ - ပစ္ေနက်ေသနတ္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေျခလွမ္း သုံးဆယ္ကေနၿပီး ဖဲခ်ပ္ကို မလြဲေအာင္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။

- ေျခလွမ္းသုံးဆယ္အကြာကေန မွန္ေအာင္ပစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ တကယ္လား။- စဥ္းစဥ္းစားစားပုံစံနဲ႔ ၿမိဳ႕စားကေျပာတယ္။

- တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ စမ္းၾကေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ - အရင္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မဆိုးပါဘူး။ အခုေတာ့လည္း ေသနတ္မကိုင္တာ ေလးႏွစ္ေလာက္ေတာင္႐ွိၿပီ။ ၿမိဳ႕စားက ဆက္ေျပာတယ္။

- ေအာ္- ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။ - ဒီလို အေျခအေနဆိုရင္ေတာ့ ေလာင္းရဲတယ္ဗ်။ ေျခ ဆယ့္ႏွစ္လွမ္းအကြာကေနေတာင္ ဖဲခ်ပ္ကို မွန္ေအာင္ပစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ပစၥတိုပစ္တယ္ဆိုတာက ေနစဥ္ေလ့က်င့္ဖို႔လိုတယ္ဗ်။ အဲဒါကို အေတြ႔အႀကံဳအရ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တပ္ရင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေသနတ္ပစ္ေကာင္းတဲ့အထဲက တစ္ေယာက္ပါပဲ။ တစ္ခါက ေသနတ္ကိုျပင္တဲ့ဆီကို ပို႔ထားတုန္း တစ္လေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ ေသနတ္နဲ႔ ေ၀းသြားတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ ထင္သလဲ ၿမိဳ႕စားရဲ႕။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စပစ္တုန္းကဆို ေျခ ႏွစ္ဆယ့္ငါးလွမ္းကေနၿပီး ပုလင္းေတြကို ပစ္တာ လြဲသဗ်ာ။ - အင္း.. အရက္ပုလင္းေတြမို႔ လက္ကမေျဖာင့္တာျဖစ္မယ္- ဆိုၿပီး တပ္ရင္းကဗိုလ္ႀကီးေတြ၊ စစ္သားေတြ၊ လူ႐ြတ္လူေနာက္ေတြကဆို ၀ိုင္းစၾကတာ။ ၿမိဳ႕စားရဲ႕.... ေလ့က်င့္တာက တစ္ႀကိမ္ေတာင္အပ်က္ခံလို႔ မျဖစ္ဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တအံ့အၾသျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေသနတ္ပစ္ေတာ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆုံး သုံးႀကိမ္ ေန႔လည္စာ မစားခင္ ထၿပီ ေသနတ္ပစ္ေလ့က်င့္လုိက္တာပဲ။ မစားခင္ ေဗာ္(ဒ)ကာ ေသာက္သလိုေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္က စကားေတြခပ္လိႈင္လိႈင္ေျပာေတာ့ ၿမိဳ႕စားေရာ၊ ၿမိဳ႕စားကေတာ္ေရာ ေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ့။

- သူ႔ပစ္ပုံကေရာ ဘယ္လိုလဲဗ်။ - ၿမိဳ႕စားက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။

- အင္း ၿမိဳ႕စားရဲ႕ ဒီလို၊ သူက နံရံေပၚမွာ ယင္ေကာင္နားေနတာကို ေတြ႕ရင္၊ ၿမိဳ႕စားကေတာ္ရဲ႕ မရီပါနဲ႔ဦး။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ယင္ေကာင္ကိုျမင္ရင္ သူ႔တပည့္ကို "ကူဇကာ၊ ပစၥတုိ" လို႔ေအာ္လိုက္ရင္ ကူဇကာ ကလည္းက်ည္ထိုးၿပီးသား ပစၥတိုေသနတ္ကိုေပးလိုက္တာပဲ၊ သူကလည္း ေျဖာင္းကနဲ႔ပစ္၊ ယင္ေကာင္လည္း နံရံမွာ ကပ္သြားေတာ့တာပဲ။

- အံ့စရာပဲ။ - အဲ သူ႔နာမည္က ဘယ္လို။ ၿမိဳ႕စားက ေမးတယ္။

- စီ(လ္)ဗီအို ပါ ၿမိဳ႕စား။

- စီ(လ္)ဗီအို! - ထိုင္ေနရာက ထတဲ့ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕စားက ေအာ္လိုက္တယ္။ - ခင္ဗ်ားက စီ(လ္)ဗီအို ကို သိတယ္ ဟုတ္လား။

- သိပါတယ္ ၿမိဳ႕စားရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြပါ။ တပ္မွာေတာ့ သူ႔ကို အကိုအရင္းတစ္ေယာက္လိုကို ခင္တာပါ။ သူ႔သတင္းမၾကားရတာ ငါးႏွစ္ေတာင္႐ွိပါၿပီ။ ၿမိဳ႕စားေရာ သူ႔ကို သိတယ္လား။

- သိတယ္။ သိပ္ကိုသိတယ္။ ခင္ဗ်ားကို မေျပာခဲ့ဘူးလား ...အင္း မေျပာေလာက္ဘူး။ သိပ္ကို ထူးဆန္းတဲ့ အျဖစ္အေၾကာင္း ခင္ဗ်ားကို မေျပာခဲ့ဘူးလား။

- ကပြဲမွာ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းလား။

- ဘယ္လိုျပႆနာဆိုတာေရာ ေျပာေသးလား။

- မေျပာခဲ့ပါဘူး ၿမိဳ႕စား။ အား.... ၿမိဳ႕စား.. ခန္႔မွန္းၾကည့္ရတာ ၿမိဳ႕စားနဲ႔လား မသိေနာ္။

- ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ပါပဲ။ - အလြန္အမင္း မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္နဲ႔ ေျပာတယ္။ က်ည္ဆံရာေပါက္နဲ႔ပန္ခ်ီကားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ဆုံျခင္း အမွတ္တရပါ။

- အို.. ေမာင္ .... - ၿမိဳ႕စားကေတာ္က ေျပာတယ္။- မေျပာပါနဲ႔ေနာ္။ နားေထာင္ရမွာ ေၾကာက္လို႔ပါ။

- မဟုတ္ေသးဘူး။ ေမာင္ အားလုံးေျပာမွ ျဖစ္မယ္။ ေမာင္ သူ႕အေပါင္းအသင္းကို စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သူသိတယ္။ စီ(လ္)ဗီအို က ဘယ္လိုျပန္လက္စားေခ်တယ္ဆိုတာကိုလည္း သူသိပါေစေလ။

ၿမိဳ႕စားက ထိုင္ခုံကိုေ႐ွ႔တိုးၿပီးေပးတဲ့ထိုင္ခုံေပၚထိုင္ၿပီး သူေျပာျပတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို စိတ္၀င္းတစားနဲ႔နားေထာင္ေတာ့တာပါပဲ။

တစ္ေန႔ ညေနခင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျမင္းစီးၿပီး ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အမ်ိဳးသမီးစီးတဲ့ ျမင္းက ဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္မသိပါဘူး။ ထိန္းမရေတာ့ သူကလည္းေၾကာက္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျမင္းေပးၿပီး သူမကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ျပန္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေရွ႕က အရင္အိမ္ကို ႀကိဳၿပီး ေရာက္တာေပါ့။ အိမ္၀င္းထဲမွာ ခရီးသြားျမင္းလွည္းေလးကိုေတြ႔တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အလုပ္ကိစၥ႐ွိၿပီး၊ နာမည္ မေျပာခ်င္တဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္အခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတယ္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္ အခန္းထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ဒီမီးဖိုနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ ဖုန္ေတြတင္ေနတဲ့ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ေတြနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာ ဥပဓိ႐ုပ္ကို မွတ္မိမလားလို႔ က်ိဳးစားရင္း သူ႔နားကို ကြ်န္ေတာ္ကပ္ၿပီးသြားတယ္။ - က်ဳပ္ကိုမမွတ္မိဘူးလား ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕။ - သူက အသံတုန္တုန္နဲ႔ေျပာေတာ့မွပဲ - "စီ(လ္)ဗီအို" ကြ်န္ေတာ္ေအာ္လိုက္တယ္။ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းေတြထေလာက္ေအာင္ခံစားလိုက္ရတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္။ - ဟုတ္ပဗ်ာ။ - သူကဆက္ေျပာတယ္။ က်ဳပ္အလွည့္ေလ။ က်ဳပ္ ပစၥတုိကိုပစ္ဖို႔လာတာဗ်။ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား။- ေသနတ္က သူ႔ေဘးအိတ္ထဲကေန ထိုးထြက္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျခလွမ္း ဆယ့္ႏွစ္လွမ္းလွမ္းၿပီး ဟိုေထာင့္မွာ သြားရပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးေရာက္မလာခင္ ျမန္ျမန္ပစ္ဖို႔ေျပာတယ္။ သူက အခ်ိန္ဆြဲတယ္။ မီးထြန္းေပးဖို႔ေျပာတယ္။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ ယူလာေပးရတယ္။ တံခါးကို ေသာ့ခတ္ၿပီး ဘယ္သူမွ ၀င္မလာဖို႔ေျပာလိုက္ၿပီး သူ႔ကို ပစ္ဖို႔ထပ္ေျပာရတယ္။ ပစၥတိုကို ထုတ္ၿပီး ခ်ိန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း တစ္စကၠန္႔၊ႏွစ္စကၠန္႔ေရတယ္။ အေတြးေတြ ေရာက္ယက္ခတ္ေနတယ္။ တကယ့္ကို သိပ္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ မိနစ္ေတြပါပဲ။ စီ(လ္)ဗီအိုကလည္း ခ်ိန္ထားတဲ့လက္ကို ေအာက္ခ်လိုက္တယ္။ - ပစၥတိုက ခ်ယ္ရီသီးအေစ့ေတြထည့္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ ေသသြားႏိုင္တဲ့ က်ည္ဆံေတြထည့္ထားတာဆိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ -သူကေျပာတယ္။ - က်ဳပ္အထင္ေတာ့ အခုဟာက ႏွစ္ေယာက္စိန္ေခၚပြဲနဲ႔မတူဘဲ၊ လူသတ္ပြဲ သတ္သတ္ျဖစ္ေနသလားလို႔။ လက္နက္မဲ့တစ္ေယာက္ကို ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္တယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ က်ဳပ္မွာ မ႐ွိဘူး။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မဲျပန္ႏိႈက္တာေပါ့ ဘယ္သူ ပထမ ပစ္ရမလဲဆိုတာ။ - ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းေတြလည္း ခ်ာခ်ာကိုလည္သြားတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာမတူဘူး ထင္တာပဲ။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ ပစၥတုိေတြကို က်ည္ျဖည့္၊ မဲႏွစ္ခုလိပ္၊ သူက ဟိုအရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ပစ္ခဲ့တဲ့ ဦးထုပ္ထဲ မဲလိပ္ေတြထည့္ၿပီး မဲႏႈိုက္ခိုင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ပဲ စပစ္ရမွာပါ။ - ဟမ္ .. ေသာက္ျမင္ကပ္ေလာက္ေအာင္ ကံေကာင္းပါ့လား။ - ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာ မဟုတ္တဲ့ ခတ္ေလွာင္ေလွာင္အၿပဳံးနဲ႔ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕လႊမ္းမိုးမႈကို ခံေနရတယ္ဆိုတာ နားကိုမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ပစ္လိုက္တာ က်ည္ဆံက အဲဒီ ပန္းခ်ီကားကို သြားမွန္တယ္။ ( ၿမိဳ႕စားက က်ည္ေပါက္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားကို လက္ညိႈးထိုးျပတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း မီးလိုေလာင္ကြ်မ္းလို႔။ ၿမိဳ႕စားကေတာ္လည္း မ်က္ႏွာကို ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အ့ံအားမသင့္ဘဲကို မေနႏိုင္ဘူး။)

- ကြ်န္ေတာ္ပစ္လိုက္တယ္။ - ၿမိဳ႕စားက ဆက္ေျပာတယ္။ - လြဲသြားတယ္။ စီ(လ္)ဗီအို( အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္ႏွာက တကယ့္ကို ရက္စက္တဲ့မ်က္ႏွာပါ။) စီ(လ္)ဗီအို ပစၥတုိနဲ႔ ခ်ိန္တယ္။ ယုတ္တရက္ တံခါးပြင့္လာၿပီး မား႐ွာ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ေအာ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္လည္ပင္းကိုေျပးဖတ္တယ္။ သူမ ႐ွိေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေယာက်္ားမာနလည္း ေပၚလာတာေပါ့။ - အခ်စ္ တုိ႔တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စေနတာ တကယ္မသိဘူးလား။ ဘာလို႔ ေၾကာက္လန္႔ေနရတာလဲ။ သြားၿပီးေရေသာက္လိုက္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာခဲ့။ ဒီထူးဆန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္။ မားရွာကလည္း တကယ္မယုံရွာေသးပါဘူး။ - ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားေျပာတာ အမွန္ပဲလားဆိုတာ ေျပာပါ႐ွင္။ - ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတဲ့ စီ(လ္)ဗီအို ဖက္ကိုလွည့္ၿပီးေမးတယ္။ - ႐ွင္တို႔ က်ီစယ္ေနၾကတာ တကယ္အဟုတ္လား႐ွင္၊ ေျပာပါရွင္။ - သူက အၿမဲပဲ က်ီစယ္တတ္ပါတယ္ ၿမိဳးစားကေတာ္။ - စီ(လ္)ဗီအိုက ေျဖတယ္။ ဟိုအရင္တုန္းကလည္း စေနာက္ၿပီး က်ဳပ္ကိုစိန္ေခၚခဲ့တယ္၊ က်ီစယ္ၿပီး ဒီဦးထုပ္ကို ပစၥတိုနဲ႔ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း က်ီစယ္ၿပီး ပစၥတိုနဲ႔လြဲေအာင္ပစ္ျပန္ပါၿပီး။ အခုဟာက က်ဳပ္ က်ီစယ္ရေတာ့မယ့္ အလွည့္ပါ။ - အဲဒီစကားလုံးေတြေျပာရင္ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို မား႐ွာေ႐ွ႕မွာပဲ ပစၥတိုနဲ႔ခ်ိန္ပါေတာ့တယ္။ မား႐ွာလည္း သူ႔ေျခေထာက္ကိုေျပးဖတ္ေတာ့တာေပါ့။- ထစမ္း မား႐ွား။ သိပ္႐ွက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ - ကြ်န္ေတာ္ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ - သနားစရာေကာင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သေရာ္သလိုလိုေျပာတာကို ရပ္မွာလား မရပ္ဘူးလား။ - ခင္းဗ်ားအလွည့္ကိုေရာ ပစ္ဦးမွာလား၊ မပစ္ေတာ့ဘူးလား။- - မပစ္ေတာ့ဘူး။ - စီ(လ္)ဗီအို ျပန္ေျဖတယ္။ -က်ဳပ္ေက်နပ္တယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္႐ႈပ္ေထြးမႈေတြ၊ ေၾကာက္စိတ္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီ။ က်ဳပ္ကိုလည္းခင္ဗ်ာလည္းပစ္ၿပီးၿပီးဆိုေတာ့ ေက်နပ္ပါတယ္။ က်ဳပ္ကို သတိတရ ႐ွိေနပါ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕လိပ္ျပာက ေျခာက္လန္႔ေနပါလိမ့္မယ္။ - သူထြက္သြားတယ္...တံခါးနားေရာက္ေတာ့ ရပ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ပစ္လိုက္တဲ့ ပန္းခ်ီကားကို ဖ်တ္ကနဲၾကည့္ၿပီး ခ်ိန္ေတာင္မခ်ိန္ဘဲ ပစၥတိုနဲ႔ ပစ္ၿပီး သူေပ်ာက္သြားေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမိးလည္း မူးေမ့လဲက်ၿပီး လူေတြကလည္း သူ႔ကို ဖမ္းထားေအာင္မရဲဘဲ ေၾကာက္လန္႔တႀကီးနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနတုန္းပဲ၊ အိမ္ဆင္၀င္ေအာက္ကထြက္သြားၿပီး လွည္းေမာင္းသမားကို လွမ္းေခၚၿပီး ကြ်န္ေတာ္ သတိမရခင္ေလးမွာပဲ သူထြက္သြားတယ္။

ၿမိဳ႕စားလည္း တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဟိုအရင္က ကြ်န္ေတာ့္ကို လႊမ္းမိုးခဲ့ၿပီး အစသာ သိခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းရဲ႕အဆုံးကိုလည္း သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းႀကီးနဲ႔လည္း ထပ္မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ အလက္ဇန္းဒါး အီ(ပ္)စီ(လ္)လန္(တ္) ပုန္ကန္မႈမွာ တပ္တစ္ခုကိုေခါင္းေဆာင္ရင္း စကူလရန္းေတြနဲ႔ တိုက္တဲ့ စစ္ပြဲမွာ စီ(လ္)ဗီအို တိုက္ပြဲက်သြားတယ္လို႔ေျပာၾကတာပဲ။

ၿပီး၏။

မူရင္းကို စိတ္ဝင္စားသူမ်ားအတြက္ လင့္

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read more...

ခ်က္(စ)ကစားျခင္း

>> Thursday, October 9, 2008



အေဖနဲ႔ အေမကြဲၾကေတာ့ က်ေနာ့္အသက္ ၇-ႏွစ္ပဲရွိပါေသးတယ္။ အေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ျပင္ဆင္ပါေလေရာ၊ သူယူမယ့္သူက ကာမာေရာ့(ဗ္)လို႔ နာမည္ပဲ က်ေနာ္ သိတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကာမာေရာ့(ဗ္)ဆီမွာ ကားရွိတယ္ဆိုတာလည္း ၾကားေရာ က်ေနာ္က သူ႔ကို ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ကားစီးခ်င္တယ္လို႔ တန္းပူဆာမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တာပါပဲ။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အေမရယ္ က်ေနာ္ရယ္ သူ႔အိမ္ကို အလည္သြားၾကတယ္ေလ။


သူ႔အိမ္လည္းေရာက္ေရာ ကာမာေရာ့(ဗ္)က အိမ္မွာရွိမေနပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို သူ႔ညီမက ဆီးႀကိဳပါတယ္။ "လာပါဦး လာပါဦး ငါ့တူအသစ္ေလးကို ျမင္ဖူးခ်င္ေနတာ" လို႔ ေျပာပါတယ္။ "မ်က္လုံးႀကီးေတြက ဝိုင္းေနတာပဲေနာ္ လွလိုက္တာ" ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ပါးကို နမ္းပါေလေရာ။ က်ေနာ္ကလည္း ပါးကို လက္နဲ႔ သုတ္ပစ္လိုက္တယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အနမ္းေပးတာေတြကေန ေရာဂါေတြ ကူးစက္တတ္တယ္ဆိုတာကို ဆရာဝန္ျဖစ္တဲ့ အဖိုးေျပာထားတာရွိတယ္ေလ။

က်ေနာ့္အဖိုးက က်ေနာ့္ဘဝမွာ အလြန္းအေရးပါတဲ့သူပါ။ သူက ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ဝင္စားၿပီး အလုပ္က ျပန္လာခ်ိန္၊ ညစာစားခ်ိန္ဆိုရင္ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ အဖြားကို အာဖရိကႏိုင္ငံေတြမွာ အေျခအေနဘယ္လိုရွိေၾကာင္း၊ အေမရိကန္ရဲ႕ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးကဘယ္လို ရွိေၾကာင္း ေျပာေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာမွ မလုပ္တတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္မွာ ဂီတကို ခံစားႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိသလို၊ ပန္းခ်ီဘက္လည္း မထူးခြ်န္ပါဘူး။ ဒီေတာ့လည္း အဖိုးေျပာတာေတြကို မွတ္ထားၿပီး ျပန္ေျပာတာပဲ က်ေနာ္လုပ္တာေပါ့။ ကာမာေရာ့(ဗ္)ရဲ႕ ညီမက အစားအေသာက္ေတြ ျပင္ဆင္ေနတုန္း က်ေနာ္က ကေလးေပမယ့္ အေတာ္ကို သိေနတတ္ေနတယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သြားႂကြားလိုက္တယ္။ က်ေနာ္က သူမနားကပ္ၿပီး အန္ဂိုလာရဲ႕ အေျခအေနေတြကို ေျပာျပေနတယ္။ သူမက အလြန္အံ့ၾသသြားတယ္။ က်ေနာ္က အဖိုးေျပာတာေတြကို ျပန္ေျပာေနတယ္ဆိုတာ သူမွ မသိတာ။ အေျခအေနကေတာ့ ရုရွားနဲ႔ အေမရိကန္က အတူတကြ အေျဖရွာမွရေတာ့မယ္လို႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္တယ္။ သူမလည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္။ "အဲ ၾကည့္စမ္း အလက္ဇန္းဒါးေျပာတာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ" လို႔ ေျပာပါတယ္။ အလက္ဇန္းဒါဆိုတာ သူမ အကို ကာမာေရာ့(ဗ္)ပါပဲ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ကာမာေရာ့(ဗ္) အလုပ္က ျပန္တာေနာက္က်လို႔ သူနဲ႔ မေတြ႕ခဲ့ရပါဘူး။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကာမာေရာ့(ဗ္)က တိုက္ခန္းအသစ္ရလို႔ ေမေမလည္း အဲဒီကို ေျပာင္းၿပီး ေနပါေတာ့တယ္။

ေမေမလည္း ကာမာေရာ့(ဗ္)ဆီကို ေျပာင္းသြားတဲ့ ေနာက္ပိုင္း အဖိုးနဲ႔အဖြားက ေမေမ့အေၾကာင္း၊ ကာမာေရာ့(ဗ္)အေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ ေဖေဖ့အေၾကာင္းကို ေျပာပါတယ္။ ေဖေဖက အဲဒီတုန္းက အသက္ ၃၀ ေလာက္ပဲရွိေသးတာပါ။ ေက်ာင္းမွာ ရုကၡေဗဒသင္ပါတယ္။ ေမေမက ေဖေဖဆီကေန ဘာ့ေၾကာင့္ထြက္သြားတယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ပါဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တခါမွလည္း စကားမ်ားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခါတုန္းကေတာ့ ေမေမက ေဖေဖကို စိတ္ေတြဆိုးတာ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင္းစိတ္ဆိုးရသလဲဆိုတာကေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။

ေႏြဦးရဲ႕တရက္မွာ ေဖေဖအလုပ္ကေန ပန္းေတြနဲ႔ ျပန္လာပါတယ္။ "ပန္းေလးေတြက လွလိုက္တာရွင္၊ က်မအတြက္လား" လို႔ေမေမက ေမးေတာ့ "မင္းႀကိဳက္တယ္ သေဘာက်တယ္ဆို ယူေလ"လို႔ ေဖေဖက ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေမေမက ေဖေဖကို တအံတၾသနဲ႔ၾကည့္ေနပါတယ္။ ေဖေဖက ဆက္ေျပာပါတယ္
"ပန္းေတြကို သေဘာက်တယ္ဆိုရင္ ယူပါ။ အလုပ္အတြက္ အိမ္ကို ယူလာတာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ ယူလို႔ရပါတယ္။ အကုန္လုံးလည္း ယူလို႔ရတယ္၊ နည္းနည္းပဲ ခြဲယူရင္လည္းရတယ္။ သူတို႔က အနံ႕ျပင္းေတာ့ အိပ္ယာမဝင္ခင္ အခန္းထဲကထုတ္ဖို႔ေတာ့ မေမ့ဖို႔လိုတယ္။"
ဒီေတာ့ ေမေမက "က်မ မယူေတာ့ပါဘူး" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ေမေမ့မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ စို႔လာတယ္။ "ငါထင္တာက ဒီလိုေလ.." လို႔ ေဖေဖက ေျပာေတာ့ ေမေမက "ရွင္က အၿမဲတမ္း တခုခုဆို အဲသလိုပါပဲ" လို႔ ေအာ္ေျပာၿပီး အခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ေမေမ ကာမာေရာ့(ဗ္)ဆီကို အၿပီးထြက္သြားေတာ့တာပါပဲ။

ေမေမထြက္သြားကတည္းက ေဖေဖက ေမေမ့အေၾကာင္းလည္း လုံးဝမေျပာေတာ့ဘူး။ ညေနတိုင္းေလာက္ပဲ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ၿပီး ခ်က္(စ)(Chess) ထိုးေနတတ္တယ္။ စစ္တပ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဖေဖက စာအေပးအယူလုပ္ၿပီး ခ်က္(စ) ထိုးတာပါ။ သူတို႔ ကစားေနတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းဆီက စာကလည္း တလမွ ၁ ခါ၂ ခါေလာက္ပဲ ေရာက္ေပမယ့္ ေဖေဖကေတာ့ အခန္းထဲမွာ ညေနတိုင္း တေယာက္တည္းထိုင္ၿပီး သူဟာသူ စကားေလးေျပာၿပီး ခ်က္(စ္)ထိုးေနေတာ့တာပါပဲ။ အဖိုးနဲ႔အဖြားက ဘာေၾကာင္းလဲေတာ့ မသိဘူး၊ အဲသလိုႀကီး ျဖစ္ေနတာကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ ေဖေဖမရွိတုန္း အဖိုးက ခ်က္(စ)ခုံကို သြားၿပီး အရုပ္ေတြကို ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ ၾကည့္ေနပါတယ္။ "အဲဒါ လ်ဴးစာ(ေမေမ့နာမည္) ရွိတုန္းကတည္းက စျဖစ္ေနတာလား" အဖိုးက ေဖေဖကိုေမးေတာ့ ေဖေဖက "ဟုတ္တယ္"လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဖိုးက "ဒါေတြအားလုံးက အာရုံေၾကာေၾကာင့္ျဖစ္တာပဲ လာ ငါစမ္းသပ္ေပးမယ္" လို႔ ေျပာေပမယ့္ ေဖေဖက သူအားလုံးအဆင္ေျပေၾကာင္းေျပာၿပီး ျငင္းပါတယ္။


တရက္က်ေတာ့ ေမေမက သူ႔တိုက္ခန္းအသစ္ဆီကို က်ေနာ့္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ အခန္းက သန္႔ရွင္းၿပီး ေျပာင္လက္ေနတာပါပဲ။

အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ္ သူ႔ကို ပထမဆုံးစျမင္ဖူးေတာ့တာပဲ။ အရပ္ရွည္ရွည္ ခပ္ဝဝ၊ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းနဲ႔ ေဖေဖထက္ေတာင္ ပိုသန္မယ့္ ပုံစံရွိတယ္။ အဲသလိုေတြးရတာ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ ျမင္လိုက္တယ္၊ သူ ထိပ္ေျပာင္ေနတာကို က်ေနာ့္ ျမင္လိုက္တယ္။ ဒီလိုထိပ္ေျပာင္တယ္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ တကယ့္ကို မေပ်ာ္ရႊင္မႈပါ။ က်ေနာ့္အဖိုးက အေရျပားအထူးကု ဆရာဝန္ဆိုေတာ့ ထိပ္ေျပာင္တဲ့ လူေတြက ဆံပင္ေပါက္ခ်င္လို႔ လာၾကတာကို က်ေနာ္ေတြ႔ဖူးတာကိုး။ အဘိုးကေျပာတာေတာ့ သိပၸံပညာက အဲဒီကိစၥအတြက္ဘာမွ အကူအညီ မေပးႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး သူ႔ထိပ္ေျပာင္ႀကီးကို ထုိးျပတတ္တယ္။ ေဆးခန္းလာျပတဲ့သူေတြလည္း ေနာက္ပိုင္းက် ပိုၿပီး ဝမ္းနည္းသလိုလိုျဖစ္လာတယ္၊ အဲဒါေၾကာင္း ထိပ္ေျပာင္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ကို မေပ်ာ္ရႊင္မႈအႀကီးႀကီးပါလို႔ က်ေနာ္ေတြးတာေပါ့။

ကာမာေရာ့(ဗ္)က မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ပုံလည္း မေပါက္ဘူးဗ်။ ဟာသေတြေျပာတယ္ ၿပဳံးရႊင္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ ေကာင္းတာေပါ့ ဆိုၿပီးေတြးၿပီး သူ႔ကို ႏိုင္ငံတကာေရးရာအေၾကာင္းေတြ ေျပာဖို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ "စားေသာက္ၿပီးရင္ ကားေမာင္းသြားမယ္" လို႔ သူကေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားေမာင္းသြားေတာ့ ကာမာေရာ့(ဗ္)က ေမာ္စကိုက လမ္းေတြအေၾကာင္း၊ ရင္ျပင္ေတြအေၾကာင္း၊ ေျမေအာက္ရထားေတြအေၾကာင္း အစုံေျပာျပပါတယ္။ ညေနေစာင္းသည္အထိ ကားေမာင္းၾကတာပါ၊ အိမ္လည္းျပန္လာေတာ့ က်ေနာ္ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္ ကာမာေရာ့(ဗ္)ကို အေတာ္ သေဘာက်ေနပါတယ္။ အလြန္႔ကို သေဘာက်တာပါ။ အရင္က အဲသလို တခါမွ မျဖစ္ဖူးပါဘူး။ အရင္တုန္းကဆို ေဖေဖကသာ အေကာင္းဆုံး၊ အသန္မာဆုံး၊ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆုံးလို႔ ထင္ခဲ့တာပါ၊ အခုေတာ့ ေဖေဖ႐ႈံးေနပါၿပီ။ ေဖေဖက ကာမာေရာ့(ဗ္)ထက္လည္း အရပ္နည္းနည္း ပုပါတယ္၊ သူ႔လိုလည္း သိပ္ၿပီး ရႊင္ရႊင္ျပျပမေနပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကားလည္း မရွိပါဘူး။

မျဖစ္ေသးပါဘူး.. ကာမာေရာ့(ဗ္)ဆီမွာ အားနည္းခ်က္တခုခုရွာရမယ္။ အဲ မွတ္မိၿပီ.. သူက ထိပ္ေျပာင္ႀကီး။ ေဖေဖမွာ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြ ရွိတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေနရထိုင္ရတာ နည္းနည္းသက္သာသြားတယ္။ "သနားစရာေကာင္းတဲ့ ကာမာေရာ့(ဗ္)ပဲ၊ ဆံပင္ေလးတေခ်ာင္းေတာင္မရွိေတာ့ ေဆာင္းေရာက္ေတာ့ ေအးေတာ့မွာပဲ၊ သိပ္သနားစရာေကာင္းတာပဲလို႔ အားလုံးကို ေျပာလိုက္မယ္"လို႔ က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။

အိမ္ကို ျမန္ျမန္ျပန္ၿပီး ေဖေဖ၊ အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ကာမာေရာ့(ဗ္) သိပ္ရုပ္ဆိုးတယ္လို႔ ေျပာမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေမေမက က်ေနာ္နဲ႔အတူလိုက္လာၿပီး "အလက္ဇန္းဒါးကို သေဘာက်ရဲ႕လား"လို႔ ေမးတယ္။ "ထိပ္ေျပာင္တာတခုကလြဲၿပီး မဆိုးပါဘူး"လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ "မဟုတ္တာ သားရယ္ ေမေမက သားကို သူ႔လို ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တာ" လို႔ ေမေမက ေျပာပါတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အားလုံးက က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ "မင္း ေမေမ့ဆီေရာက္ခဲ့တယ္လား"လို႔ ေမးၿပီး ေဖေဖက မ်က္လႊာခ်သြားပါတယ္။
"ဟုတ္"
"အခန္းေတြက အက်ယ္ႀကီးေတြပဲလားကြ"
"သန္႔ရွင္းၿပီး လွေနတာပဲ"
"ကာမာေရာ့(ဗ္)ဆိုတဲ့ သူကိုေရာ ေတြ႕ခဲ့လား" - အဖြားက ေမးပါတယ္။
"ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္"
"သူက ဘယ္လိုလူလဲကြ၊ စိတ္ထားေကာင္းမယ့္ ပုံပဲလားကြ" - အဖိုးကေမးပါတယ္။


က်ေနာ့္မွာ ေျဖစရာ အေျဖက အဆင္သင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္ပိတ္ေနမိတယ္။ ကာမာေရာ့(ဗ္)နဲ႔ အတူတူ သြားခဲ့တာေတြ၊ သူက ေမာ္စကိုၿမိဳ႕အေၾကာင္းေျပာျပတာေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရေနမိတယ္။ ေဖေဖက က်ေနာ့္အေျဖကို မေစာင့္ပါဘူး၊ အခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။ "ဘာလို႔ မေျဖတာလဲ" လို႔ အဘြားကေမးေတာ့ "သူက အရပ္အရွည္ႀကီးပဲ၊ လူကလည္း အႀကီးႀကီးပဲ" လို႔ေျပာမိတယ္။ "သူ႔ဆံပင္အေရာင္ကေရာ အေရာင္အေဖ်ာ့လား၊ အညိဳလား။"

"ဆံပင္က အေကာက္ဗ် အေကာက္"လို႔ က်ေနာ္က ေျပာေတာ့ အဖြားက "မင္းကေတာ့ ကာမာေရာ့(ဗ္)ကို သေဘာက်ေနၿပီ ထင္ပါတယ္ကြယ္"လို႔ က်ေနာ့္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ၿပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ရုတ္တရက္ ပါးစပ္ကထြက္သြားပါတယ္ "အသက္ႀကီးလာရင္ သူ႔လို ေယာက္်ားႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္။"

ျဖဴဖက္ျဖဴေရာ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကို တံခါးေနာက္ကြယ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က သူ႔အခန္းထဲကို ဝင္သြားေတာ့ ေဖေဖက ခါတိုင္းညေနခင္းေတြမွာအတိုင္း ခ်က္(စ)ခုံေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အိပ္ယာဝင္ပါတယ္။ ၿပီး ညေရာက္ေတာ့ ႏိုးလာၿပီး၊ အိိပ္ယာထဲကေန မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ေဖေဖက ခ်က္(စ)ခုံေရွ႕မွာ အရင္လိုပဲ ထိုင္ေနတာေတြ႕ပါတယ္။ "သိပ္ဆန္းတဲ့ အကြက္ပဲ၊ နားေတာင္မလည္ႏိုင္ဘူး" လို႔ ေဖေဖက တိုးတိုးေလး ေရရြတ္ေနပါတယ္။ "Check အေခၚခံလိုက္ရတာလား" ေတြးမိၿပီး က်ေနာ္ အေသအခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ႏွလုံးေတြ အၾကမ္းအရမ္းကို ခုန္သြားပါတယ္။ အခုအႀကိမ္မွာေတာ့ ေဖေဖ့ေရွ႕မွာ ခ်က္(စ္)ရုပ္ေလးေတြ ရွိမေနပါဘူး။

Вечный шах
По М. Бременеру.

Read more...

အဖိုးအို

>> Sunday, September 14, 2008





Старик
1814—1815

Уж я не тот любовник страстный,
Кому дивился прежде свет:
Моя весна и лето красно
Навек прошли, пропал и след.
Амур, бог возраста младого!
Я твой служитель верный был;
Ах, если б мог родиться снова,
Уж так ли б я тебе служил!

А.С.Пушкин


အဖိုးအို

ရမၼက္ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အဲသလို ခ်စ္တတ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး
အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ဘယ္သူက အံ့စရာေကာင္းေနလို႔လဲ
ငါ့ေႏြဦးနဲ႔ ေႏြဟာ လွပစြာ
ထာဝရထြက္ခြာသြားၾကၿပီ၊ ေျခရာေတြလည္း ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။
ျမားနတ္ေမာင္၊ ႏုနယ္တဲ့အရြယ္ရဲ႕ ဘုရားသခင္!
ကြ်ႏ္ုပ္က သင့္ရဲ႕ သစၥာရွိ အေစအပါးပါ
အသစ္တဖန္ ျပန္ေမြးဖြားခြင့္ရွိရင္
အသင့္ထံပါးမွာ ဒီလို ထပ္ၿပီး ထမ္းေဆာင္ပါရေစ။

အာ. အက္(စ). ပုရွကင္

Read more...

ျမင္းျဖဴကေလး…

>> Wednesday, September 3, 2008



တခါတုန္းက အဘြားက က်ေနာ့္ကို "ေတာထဲကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ ဘယ္ရီသီးသြားခူးေခ်။ ျခင္းေတာင္နဲ႔ အျပည့္ရလာရင္ အဘြားက ၿမိဳ႕ေပၚယူသြားေရာင္းၿပီးေတာ့ ေျမးေလးကို ကိတ္မုန္႔ဝယ္ေပးမယ္။" လို႔ေျပာတာ့ က်ေနာ္က "အဘြား ဒါဆို ျမင္း႐ုပ္ကိတ္မုန္႔ဝယ္ေပးေနာ္" "ေဟး ျမင္းကေလးကြ၊ ျမင္းကေလး"


ျမင္း႐ုပ္ကိတ္မုန္႔ဆိုတာက ရြာက ကေလးေတြအားလုံးရဲ႕ အိပ္မက္မဟုတ္လား။ ျမင္း႐ုပ္ကေလးက တကယ့္မွ အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ေလး၊ အဲ မ်က္လုံးေလးေတြကၾကေတာ့ ပန္းေရာင္ေလး။ ျမင္းရုပ္ကိတ္မုန္႔ေလးလိုခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း အိမ္နီးနားခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ေတာထဲကို ေျပးၾကတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ၊ ဘယ္ရီသီးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ လိုက္ရွာၿပီး ခူးၾကတယ္။

အသီးေတြ ျခင္းေတာင္းအျပည့္ရဖို႔ဆိုရင္ ေတာထဲမွာ တစ္နာရီေတာင္ ေလွ်ာက္ၿပီး ရွာစရာမလိုပါဘူး။ ခဏေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ပင္ပန္းတယ္ဆိုၿပီး ျမစ္ထဲကို ေျပးဆင္းၿပီး ေရကစားေပမယ့္၊ က်ေနာ္ကေတာ့ ျခင္းေတာင္းျပည့္ေအာင္ ရွာဦးမွာဆိုၿပီး ဆက္ထြက္ပါတယ္။
"ေဟ့ တို႔နဲ႔ အတူတူေရလာကူးစမ္းပါကြာ"လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း
"ျခင္းေတာင္းအျပည့္ရရင္ ျမင္း႐ုပ္ကိတ္မုန္႔ေလး ဝယ္ေပးမယ္လို႔ အဘြားကေျပာလို႔ကြ ငါ အသီးေတြ အျပည့္ရေအာင္ ထပ္ရွာလိုက္ဦးမယ္။" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
"မင္းက ေၾကာက္တယ္ဆိုရင္လည္း ေၾကာက္တယ္လို႔ပဲ ေျပာစမ္းပါကြာ"
"ငေၾကာက္ႀကီးကြ၊ ေဟ့ ငေၾကာက္ႀကီး၊ ေလာဘကလည္း ႀကီးေသးတယ္"

က်ေနာ္ေလာဘႀကီးတာ တကယ္မဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္ၿပီး သက္ေသျပဖို႔ လိုလာၿပီေလ။
"ေဟ့ ေကာင္ေတြစားၾကဦးမလားကြ။ ငါ ဘယ္ရီသီးေတြကို စားပစ္လိုက္ေတာ့မယ္ကြ" ဆိုၿပီး ျမက္ခင္းျပင္ေပၚကို ျခင္းေတာင္းႀကီး ေမွာက္ခ်လိုက္တယ္။
"ငါနဲ႔အတူလာစားၾကေလကြာ" ဆိုေတာ့ ျခင္းေတာင္းထဲက ဘယ္ရီသီးေတြလည္း ျဖဳတ္ကနဲ႔ ကုန္သြားေတာ့တာေပါ့။ က်ေနာ္က သိပ္မေကာင္းတဲ့ဟာေတြ၊ ခပ္စိမ္းစိမ္းအလုံးေတြကိုပဲ စားတာပါ။ ဝမ္းလဲနည္းတာပဲ။ အဖြားက ျမင္း႐ုပ္ကိတ္မုန္႔ေလး ဝယ္ေပးမယ္ဆိုတာ တျခင္းလုံးအျပည့္ အသီးေတြပါမွ ျဖစ္မွာကို။ အခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။ အခုမွေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူးေလဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ေရထဲေျပးဆင္းၿပီး ကစားလိုက္ေတာ့လည္း ဘယ္ရီသီးေတြ အေၾကာင္းက ေမ့သြားတာပါပဲ။

အိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီဆိုေတာ့မွ ျခင္းေတာင္းထဲမွာ ဘာမွ မပါဘူးဆိုတာကို သတိရေတာ့တယ္။ "ျခင္းေတာင္းေအာက္ေျခမွာ ျမက္ေတြခံထားလိုက္ကြာ၊ အေပၚက ဘယ္ရီသီးနည္းနည္းေလးကို တင္ထားလိုက္၊ မင့္အဖြားက ေအာက္ေျခကို လွန္ၾကည့္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြ" လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အႀကံေပးၿပီး ေျပးသြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားတယ္။ အဖြားက က်ေနာ့္ကို သိပ္ခ်စ္တာေလ။ က်ေနာ္က အဘြားကို တခါမွလည္း ညာဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျမင္းရုပ္ကိတ္မုန္႔ေလးကလည္း လိုခ်င္ေသးတာပဲ။ ျမင္းရုပ္ကေလးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ဘာမဆိုလုပ္မွာပဲဗ်ာ။ ျခင္းေတာင္းေအာက္ေျခမွာ ျမက္ေတြထည့္လိုက္တယ္၊ အေပၚယံေလးမွာ ဘယ္ရီသီးနည္းနည္းေလးအုပ္လိုက္ေတာ့ ျခင္းေတာင္းထဲမွာ ဘယ္ရီသီးေတြ အျပည့္လိုလို ျဖစ္သြားေရာ။ "ငါ့ ေျမးေလးက ေတာ္လိုက္တာကြာ။ ျခင္းေတာင္းနဲ႔ အျပည့္ရလာတယ္။ ကဲ အဖြား မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕ကိုသြားရင္ ဒီျခင္းေတာင္းကို ယူသြားၿပီး ေရာင္းလိုက္မယ္ေနာ္။ ၿပီး ေျမးေလးဖို႔ ျမင္းရုပ္ကိတ္မုန္႔ေလး ဝယ္ခဲ့မယ္။" က်ေနာ္ အဖြားကို အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္လို႔ စိတ္ကူးေပမယ့္ အဖြားက က်ေနာ့္ကို ထပ္ခ်ီးက်ဴးေနတာနဲ႔ ေနာက္မွပဲ အမွန္အတိုင္းေျပာေတာ့မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လမ္းမေပၚ ကစားၿပီးေတာ့ အိမ္ကို ျပန္လာေတာ့၊ အဖြားက အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ။ မနက္အေစာက်ေတာ့ အဖြားက ၿမိဳ႕ကို ဘယ္ရီသီးေတြေရာင္းဖို႔ ထြက္သြားတယ္။ "မင့္အဖြားေတာ့ ေလွႀကီးနဲ႔ ျပန္လာပါၿပီ၊ မင္းေတာ့ အေဆာ္ခံရေတာ့မယ္။" လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေအာ္ၿပီး စၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါ့ လိမ္ညာထားတာႀကီး ေပၚသြားရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ အရင္တုန္းကဆို ေနရတာ သိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သြားတယ္၊ ကစားတယ္၊ စားတယ္၊ ဘာအေၾကာင္းမွ ေတြးစရာမရွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာတာကို နားေထာင္ခဲ့မိပါလိမ့္။ အဖြားက ခြင့္လႊတ္ေအာင္ ေကာင္းမြန္တဲ့ဟာ တခုခု ဘာမ်ားလုပ္ရပါ့မလဲ။ က်ေနာ္ ဝမ္းနည္းလာၿပီးေတာ့ ငိုမိပါတယ္။
"ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲကြ။ အဖြားလာေတာ့ မင္း ပုန္းေနေပါ့။ တို႔က မင္းေရနစ္သြားၿပီလို႔ ေျပာလိုက္မယ္ေလ။ အဲဒါဆို မင္းကို အဖြားက ခ်က္ျခင္း ခြင့္လႊတ္သြြားမွာပါ" - လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝိုင္းၿပီးအႀကံေပးၾကတယ္။
"အဲသလို မလုပ္ဘူးကြာ။ မင္းတို႔ေျပာတာကို နားမေထာင္ဘူး" ေျပာရင္း ငိုတယ္။

ေျပာေနတုန္းမွာပဲ ျမစ္ထဲမွာ ေလွတစင္းေပၚလာတယ္။ ေလွေပၚမွာ အဝတ္အစားလွလွပပဝတ္ထားတဲ့ အဖြားလည္း ပါလာတယ္။ အဖြားက ၿမိဳ႕ေပၚကို သြားရင္ အဲဒီ အဝတ္လွလွဝတ္ေလ့ရွိတယ္။ အဖြားကိုလည္းျမင္ေရာ က်ေနာ္လည္း တခ်ိဳးတည္း ထြက္ေျပးေတာ့တာ။
"ဟဲ့ ကေလး၊ မေျပးနဲ႔ေလ၊ ရပ္ဟဲ့။ ငါေျပာေနတာေလ"- လို႔ အဖြားကေအာ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မရပ္ပါဘူး။ "လူလိမ္ေလး ရပ္စမ္း"
ရြာအစြန္ေရာက္မွပဲ ေျပးတာရပ္ေတာ့တယ္။ အဲဒီနားမွာ က်ေနာ့္ဦးေလးအိမ္ရွိေတာ့ တညေနခင္းလုံး အဲဒီမွာ ေနလိုက္တယ္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ္ အိမ္ကို အဖြားမျမင္ေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးျပန္ၿပီး အခန္းေသးေသးေလးထဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးအိပ္ေနတာေပါ့။

က်ေနာ္ အိပ္ယာကႏိုးေတာ့ ေနေတာင္ အေတာ္ျမင့္ေနပါၿပီ။ အဲ အဖြားအသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရတယ္။ "ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တဲ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ အဖြားဆီကိုလာၿပီး၊ ဘယ္ရီသီးေတြကို အကုန္ဝယ္မယ္လို႔ ေျပာေတာ့ အဖြားကလည္း ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။" အဖြားေျပာေနတာေတြကို ဆက္မၾကားႏိုင္ေတာ့လို႔ က်ေနာ္ ေခါင္းကို ေစာင္နဲ႔အုပ္ထားမိတယ္။ ရွက္တာလည္း အေတာ့္ကို ရွက္ေနပါၿပီ။ အဖြားထြက္သြားပါေတာ့လို႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ အဖြားက ၿမိဳ႕ေပၚက သတင္းေတြကို ေျပာဖို႔နဲ႔ သူမရွိတုန္း ဘာေတြ သတင္းထူးသလဲဆိုတာကို ေမးျမန္းဖို႔ အခန္းကေန ထြက္သြားပါၿပီ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အခန္းထဲက်ေနာ့္ဆီကို အဖိုးဝင္လာပါတယ္။
"ဗိုက္ဆာေနတာႀကီးကို ဘာလို႔ အိပ္ေနရတာလဲေျမးရ။ အိပ္ယာထေတာ့၊ ၿပီး သြားၿပီး ေတာင္းပန္လိုက္။ သြား သြား။"
က်ေနာ္ထြက္သြားလိုက္တယ္။
"အဖြား က်ေနာ္ ေနာက္က်ရင္ …." ဆိုၿပီး က်ေနာ္ စကားကို ဆက္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။
"ေအး ထိုင္ထိုင္ စားေတာ့" ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ေျပာပါတယ္။
အဲသလိုနဲ႔ ၿပီးမသြားေသးပါဘူး။ အရွက္ရစရာေတြ ဆက္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လုပ္လိုက္တာ သိပ္ကို မွားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတာပါ။ က်ေနာ္ ပါးစပ္ေလးပိတ္ၿပီး နားေထာင္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ခြင့္လႊတ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ငါဘယ္လို ေနရမွာလဲ ဆိုၿပီးေတြးမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ စားပြဲေပၚကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမင္ရလိုက္တယ္…

စားပြဲေပၚမွာ ျမင္းျဖဴျဖဴေလး… ေျမျပင္ေပၚမွာ ေျပးေနသလားထင္ရတယ္…
"သြားယူေလ…ဘာၾကည့္ေနတာလဲ" အဖြားက ခပ္မာမာေလး ေျပာလိုက္တယ္…

ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အဖိုးနဲ႔ အဖြားလည္း မရွိေတာ့သလို က်ေနာ္လည္း အဖိုးႀကီးအရြယ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ အဖြားဝယ္ေပးတဲ့ သိပ္ကိုလွတဲ့ ျမင္းျဖဴကိတ္မုန္႔႐ုပ္ေလးကို ဘယ္လိုမွ ေမ့မရပါဘူး။

По В. Астафьеву

Read more...

သင္ခန္းစာ

>> Thursday, July 31, 2008


က်ေနာ္ အရင္ရက္က ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ မီးပြိဳင့္ အတိုေလးရဲ႕စာေရးဆရာ Фазиль Искандер (ဖာဇီ(လ္) အီစကန္ဂ်ယ္) ရဲ႕ Урок (သင္ခန္းစာ) ဆိုတဲ့ စာတိုတပုဒ္ကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာတုန္းက သင္ခဲ့ဖူးတာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ အခုအပုဒ္ကို ဖတ္ဖူးၾကမဲ့ က်ေနာ့္ေဘာ္ေဘာ္ေတြ မ်ားပါတယ္။ ႐ု႐ွားစာ သင္တုန္းက အလယ္အလတ္အဆင့္ေလာက္မွာ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့စာဆိုေတာ့ အခုျပန္ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ရတာ သိပ္မခက္လွပါဘူး။ စာဖတ္ရ မခက္ေအာင္လည္း ျပင္ထားလို႔ပါ။ မူရင္းအတိုင္းဆို ဖတ္ရတာ အနည္းငယ္ ပိုခက္ပါလိမ့္မယ္။ မူရင္းေတြ႕ခ်င္လို႔ အင္တာနက္မွာ ရွာတာ မေတြ႕ပါဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတာေလးတခုကို အမွတ္တယအျဖစ္ သိမ္းထားတယ္လည္း ျဖစ္ေအာင္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေဝမွ်ခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျပန္ၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။


သင္ခန္းစာ

ဓေလ့ထုံးတမ္းေတြအရ က်ေနာ္တို႔ မူဆလင္မိသားစု ဝက္သားကို ဘယ္တုန္းကမွ မစားၾကပါဘူး။ လူႀကီးေတြက မစားၾကသလို၊ ကေလးေတြကို စာဖို႔ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ကေလးေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ ဝက္သားကို ျမည္းစမ္းဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိပါတယ္၊ ဥပမာ၊ မူႀကိဳေက်ာင္းမွာစားျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ဧည့္သည္အေနနဲ႔လည္း ဝက္သားကို စားျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အကို၊ က်ေနာ့္မမရယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္အခါတုန္းကမွ ဝက္သားကို မစားခဲ့ပါဘူး။ ဝက္သားကို ျမည္းစမ္းစာခ်င္တဲ့စိတ္လည္း တခါမွ မေပၚခဲ့ပါဘူး။

အခုႏွစ္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ သူနာျပဳဆရာမ အန္တီ ဆိုညာ ေနတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုေတြ အဆင္ေျပတဲ့ ဆက္ဆံေရးရွိပါတယ္။ ညေနပိုင္းေတြမွာ အန္တီဆိုညာ ကအိမ္ကိုေရာက္လာၿပီး သူ႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းပုံျပင္ေတြ ေျပာတတ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္အတူေသာက္ၾက၊ ညစာေတြစားၿပီးတဲ့အခါ သူမ သူမအိမ္ကို ျပန္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူ႔အမ်ိဳးသား ဦးေလး႐ႈရာ အလုပ္ကေနျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ေလ။

ဦးေလး႐ႈရာက အလုပ္ကေနျပန္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ တခုခုကို ျပင္ဆင္ေတာ့တာပါပဲ။ စားပြဲတင္မီးအိမ္၊ နာရီ၊ ေရဒီယိုစသည္ေတြကို ျပင္ပါတယ္။ က်ေနာ္က သူလုပ္ကိုင္ေနတာကို ၾကည့္ရတာေပ်ာ္သလို၊ သူ႔ကို ကူညီညာလုပ္ေပးရတာကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ညေနေတြမွာ သူတို႔ အိမ္ကို မၾကာခဏ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ ပစၥည္းတခုခုကို မျပင္ခင္မွာ ဦးေလး႐ႈရာက အေသအခ်ာၾကည့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုျပင္ရင္ ရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္ကို ရွင္းျပေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ အန္တီဆိုညာ ညစာခ်က္ျပဳတ္ေလ့ရွိပါတယ္။

တစ္ေန႔ က်ေနာ္ရယ္၊ မမရယ္ အန္တီဆိုညာတို႔အိမ္ကိုေရာက္သြားေတာ့ ညစာစားဖို႔ အန္တီဆိုညာက က်ေနာ္တို႔ကို ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ညစာ ဝက္သားခ်က္ပါတယ္။ အန္တီနဲ႔ ဦးေလးက ဝက္သားကို မၾကာခဏ ခ်က္စားတတ္သလို၊ က်ေနာ့္ကိုလည္း စားဖို႔ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မစားဘူးလို႔ အၿမဲျငင္းေလ့ရွိပါတယ္။ အခုတခါလည္း က်ေနာ္က မစားဘူးလို႔ ျငင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အန္တီဆိုညာက ဝက္သားအခ်ပ္ေလးေတြကို ေပါင္မုန္႔မွာ ညႇပ္ၿပီး မမကိုေပးလိုက္ပါတယ္။ မမက အစပိုင္း နည္းနည္းလက္တြန္႔ေနေပမယ့္ ေနာက္က် ယူၿပီး စားပါေတာ့တယ္။ - " မင္းကေတာ့ကြာ ဘုန္းႀကီးက်ေနတာပဲ"လို႔ ဦးေလး႐ႈရာက က်ေနာ့္ကိုေျပာပါတယ္။

မမက အရသာရွိရွိကို စားေနတာလို႔ က်ေနာ္ခံစားရပါတယ္။ သူမက ကေလးေတြ လုပ္ေနၾကအတိုင္းပါပဲ အရသာရွိမဲ့အပိုင္းအႀကီးကို မစားဘဲ ေဘးမွာ ခဏခ်ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အကိုအေၾကာင္းကို ေျပာပါေတာ့တယ္။ သူေက်ာင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ညံ့တဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းမွာ စာေတာ္တာ အားလုံးက သိၾကေတာ့ သူမက က်ေနာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးခ်င္လို႔ အဲဒါေတြေျပာေနတာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတုန္းမွာလဲ က်ေနာ္ သူေျပာေနတာကို နားေထာင္ေနသလား၊ နားမေထာင္ဘူးလား၊ သူမဝက္သားစားတာကို က်ေနာ္ေမ့သြားၿပီးလား၊ မေမ့ေသးဘူးလားဆိုတာကို ခန္႔မွန္းခ်င္လို႔ က်ေနာ့္ဘက္ကို မၾကာခဏဆိုသလို မမက ၾကည့္ပါတယ္။

က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ သူမလုပ္တာကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာကေတာ့ ေပၚလြင္ေနမွာပါ။ မမက ေဘးဝန္းက်င္ကို မ်က္လုံးေလးေဝ့ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္က နားမလည္ႏိုင္တဲ့ အေကာင္အျဖစ္ ေျပာေနတဲ့ပုံစံလုပ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူမက အသားညႇပ္မုန္႔ကို အကုန္စားၿပီး ဘာမွ မလုပ္ခဲ့သလို ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့သလို ပုံစံနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ပါတယ္။ သူလက္ဘက္ရည္ေသာက္မယ္လုပ္ရင္ က်ေနာ္က အေသာက္ရပ္ပါတယ္။ သူ႔ကို သေဘာမက်ဘူးဆိုတာ ေပၚလႊင္ေအာင္လို႔ပါ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း မၾကည္လင္ပါဘူး။ ညစာလည္း စားၿပီးေရာ က်ေနာ္အိမ္ကို ျပန္ဖို႔လုပ္ပါတယ္။ - " က်ေနာ္အိမ္စာေတြလုပ္စရာရွိလို႔ ျပန္ဦးမယ္" ဆိုၿပီး ဘဝမွာ ဘာအေရးအႀကီးဆုံးလဲဆိုတာ နားလည္တဲ့ပုံစံရယ္၊ ကိုင္းတျခားလူေတြေတာ့ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ဆိုတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ပုံစံနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အခန္းကို သြားတယ္။ ခဏေနေတာ့ မမျပန္ေရာက္လားၿပီး၊ က်ေနာ္ဘယ္မွာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ " သူအိပ္မယ္ဆိုၿပီး သူ႔အခန္းထဲဝင္သြားတယ္၊ သူ႔ၾကည့္ရတာ သုန္သုန္မႈန္မႈန္နဲ႔ ဒီေန႔ဘာေတြ ျဖစ္လာတာလဲ။" ေမေမက ေမးပါတယ္။ " ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး"လို႔ မမက ျပန္ေျဖပါတယ္။ က်ေနာ္သူမကို နည္းနည္းသနားသြားပါတယ္။ က်ေနာ္က မိဘေတြကို အေၾကာင္းစုံျပန္ေျပာမွာကို သူမသိပ္ေၾကာက္ေနမယ္၊ ရွက္ေနမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ထင္တာ မွားသြားပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ မမက ေမေမ့ကို တခုခုေျပာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခပ္အုပ္အုပ္ရီသံကို ၾကားရပါတယ္။ အခုညေနခင္းမွာ သူမသိပ္ကိုေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီေပါ့ေလ။ ဝက္သားကို စားခဲ့တယ္၊ က်ေနာ္က ဘာမွမေျပာေတာ့ သူမက ေမေမ့ကို အေပ်ာ္ေတြေျပာေနၿပီေပါ့ေလ။ " ေနႏွင့္ပါဦးေလ၊ ငါ့အခ်ိန္လည္း ေရာက္လာဦးမွာပါ" လို႔ က်ေနာ္ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ေန႔ညေနခင္းမွာ မိသားစုဝင္ေတြအားလုံး ထမင္းစားဖို႔ ေဖေဖ့ကို ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္က မမဘာေတြလုပ္ထားတယ္တယ္ဆိုတာကို တိုင္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္၊ အလုပ္ကျပန္လာတဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာက ပင္ပန္းပုံေပါက္ေနလို႔ တိုင္ခ်ိန္မက်ေသးဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္လို႔ က်ေနာ္ ဘာမွ မတိုင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ မမကို မၾကာခဏလွမ္းလွမ္းၾကည့္ၿပီး သူမအျပစ္ေတြကို တိုင္းေတာ့မယ့္ဟန္လုပ္ျပပါတယ္။ မမက က်ေနာ္ျပန္တိုင္မွာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ပုံကို ျမင္ရတာက က်ေနာ္မိဘေတြကို ျပန္တိုင္လိုက္ရတာထက္ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္။

စားေသာက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လက္ဘက္ရည္ထိုင္ေသာက္ၾကပါတယ္။ ေဖေဖကနည္းနည္း ရႊင္ၿပဳံးလာတာနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြအားလုံးလည္း စကားေတြေျပာရင္း ေပ်ာ္ရႊင္လာၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မမေပါ့။ မမက ေက်ာင္းက ေပ်ာ္စရာေတြအေၾကာင္းေျပာေနေတာ့ က်ေနာ္က သေဘာမက်ပါဘူး။ အျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူက သုန္သုန္မႈန္မႈန္ေလးျဖစ္ေနရမွာ မဟုတ္လား။

ခဏေနေတာ့ ေဖေဖက သူ႔အိတ္ထဲကေန ဗလာစာအုပ္အသစ္ေတြ ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ႏြားႏို႔လို ျဖဴေဖြးေနတဲ့ စာရြက္ထူထူ အဖုံးလွလွနဲ႔စာအုပ္ေတြပါ။ (၉)အုပ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔တစ္ေယာက္ကို (၃)အုပ္စီေပးပါတယ္။ ဒီလိုခြဲေဝတာ လုံးဝကိုမတရားဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ က်ေနာ္က စာေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတေလဆို က်ေနာ္ အဆင့္(၁)ရပါတယ္။ က်ေနာ့္အကိုဆိုရင္ လူဆိုး စာညံ့တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ့္လို စာေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္နဲ႔ စာအုပ္အေရအတြက္အတူရတာ မတရားပါဘူး။ မေန႔က ဝက္သားစားထားတဲ့ မမကလည္း က်ေနာ့္လိုပဲ စာအုပ္အေရအတြက္အတူရပါတယ္။

-" ငါ့စာအုပ္ေတြက အေကာင္းစားေတြ" လို႔ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္းမမက ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏုိင္လို႔ ေနာက္ဆုံးထၿပီး ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
- " သူ မေန႔က ဝက္သားစားတယ္"

အခန္းထဲမွာ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။ အဲသလိုျဖစ္သြားရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုၾကည့္ေနတဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကလည္း မသာမယာနဲ႔ပါ။ က်ေနာ္ေျပာလိုက္တာကမ်ား နားမရွင္းလို႔လား။ - " သူ မေန႔က အန္တီ ဆိုညာတို႔အိမ္မွာ ဝက္သားစားခဲ့တယ္။" လို႔ က်ေနာ့္စကားမွ မဆုံးခင္ အေဖက က်ေနာ့္နားရြက္ကို ဆြဲၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ " တုိ႔အိမ္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာေဖာက္မရွိရဘူးကြ" လို႔ အေဖက အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေမွာက္ရက္ႀကီးနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေဖေဖ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္၊ အဲဒီေန႔အထိ ေဖေဖ က်ေနာ့္ကို အဲသလို အျပစ္တခါမွ မေပးဖူးပါဘူး။
အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ က်ေနာ္ ဝက္သားကို စားရရင္ ေပ်ာ္တာမဟုတ္ေပမယ့္လည္း ဝက္သားကို စားခဲ့တာလည္း ၾကာပါၿပီ။ ေဖေဖေပးလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာကိုလည္း မေမ့ပါဘူး။ မည္သို႔ေသာ ျမင့္မားတဲ့ အေတြးအႀကံကမွ သစၥာေဖာက္မႈကို ခြင့္ျပဳလိုက္တာ မဟုတ္ဘဲ၊ သစၥာေဖာက္မႈရဲ႕အေျခခံဟာ အလြန္ကိုေသးငယ္တဲ့ မနာလိုဝန္တိုမႈျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ တဘဝလုံး နားလည္ၿပီး သေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္။

Read more...

မီးပြိဳင့္

>> Friday, July 25, 2008


အခုစာေရးဆရာ Фазиль Искандер(ဖာဇီ(လ္) အီစကန္ဂ်ယ္) က Abkhazia တြင္ ၆၊မတ္လ၊၁၉၂၉ မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာတပုဒ္ကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမွ သင္ခဲ့ဖူးလို႔ အင္တာနက္မွာ လိုက္ရွာလိုက္ေတာ့ အခုဘာသာျပန္လိုက္တဲ့ အတိုတပုဒ္နဲ႔အတူ သူရဲ႕အျခားစာေတြလည္းကိုပါ ေတြ႔ပါတယ္။ အျခားစာေတြကိုလည္း ေနာက္အလ်င္းသင့္ရင္လည္း ဘာသာျပန္ပါဦးမယ္။ သူဟာ စာေပဆုမ်ားစြာရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ေမာ္စကိုမွာ ေနထိုင္လ်က္ရွိပါတယ္။



မီးပြိဳင့္
ဖာဇီ(လ္) အီစကန္ဂ်ယ္


အ႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္လို ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဂ်ာမန္ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႕ဝင္အနည္းငယ္ပါတဲ့ ရုရွားကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ တည္းခိုတဲ့ ဟိုတယ္ကေလးကို ညမိုးခ်ဳပ္ေနာက္က်ၿပီး ျပန္လာၾကတယ္။ လမ္းမကို ျဖတ္ကူးမယ္ဆိုေတာ့ မီးပြိဳင့္က အနီေရာင္ျပေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း လမ္းမေပၚမွာ ေမာင္းေနတဲ့ကားမွ မရွိေတာ့ လမ္းကို ျဖတ္ကူးၾကမယ္ေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ေတြက လမ္းကူးဖို႔လုပ္ေတာ့ ဂ်ာမန္တခ်ိဳ႕ဆီက လမ္းကူးမွာကို မႀကိဳက္တဲ့အသံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ သူတို႔ေတြကေတာ့ လူသြားလမ္းေပၚမွာ မီးစိမ္းကို ရပ္ေစာင့္ေနပါတယ္။ ကားတစီးမွမရွိဘဲ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။

အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ က်ေနာ္စဥ္းစားမိတယ္၊ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ဟိုးအနိမ့္ဆုံးမွာရွိေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေရးႀကီးအဆင့္အတန္းမွာ ရွိေနတာလား။ ဒါက ႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ျပည္သူေတြၾကားက ဖြင့္ေျပာမထားတဲ့ အမ်ားဆိုင္ရာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္လိုမ်ိဳး မဟုတ္ေပဘူးလား။

ျပည္သူေတြက မလိုက္နာေပမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္က လိုက္ၿပီးျဖည့္စည္းေပးရမဲ့ ကိစၥေတြရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္က ေစာင့္မၾကည့္ေပမယ့္လည္း ျပည္သူေတြက လိုက္နာျဖည့္စည္းရမယ့္ ကိစၥေတြလည္းရွိပါတယ္။

ျပည္ႀကီးသားပီသတယ္ဆိုတာက ကိုယ့္ေဆးလိပ္အစီခံကို ျပာခံအမိႈက္ပုံးဆီကို သယ္သြားတာပါ။ ႏိုင္ငံေတာ့္အလုပ္ကေတာ့ သိပ္မကြာေဝးလွတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ျပာခံအမိႈက္ပုံးေတြ ထားေပးရမွာ မဟုတ္လား။

ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္မွ ျပည္သူတစ္ေယာက္က သူ႔ပုဂၢလိက အက်ိဳးအတြက္ ရဲေတြေစာင့္မေနေတာင္ ကိုယ့္ရဲ႕ေသာက္ၿပီးသား စီးကရက္ ဖင္စီခံကို ျပာခံအမိႈက္ပုံးဆီကို သယ္သြားတတ္တယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ေရာက္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတာကေတာ့ လမ္းမေပၚရဲေတြ ခ်ထားတာထက္ ျပာခံအမိႈက္ပုံးေတြ ပိုၿပီးခ်ထားေပးမယ္လို႔ သေဘာရပါတယ္။ အဲဒါမွသာ အက်ိဳးမ်ားေစတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ လက္ေတြ႕အလုပ္ပါ။

အဲဒါက ဘယ္လို စျဖစ္လာမွာလဲဆိုရင္ အထက္ကေန ေအာက္ကို၊ ေအာက္ကေန အထက္ကို ဆိုသလို တခ်ိန္တည္းမွာျဖစ္ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္တခုအျဖစ္ စဥ္းစားႏိုင္ပါတယ္။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး။ ျမင္သာထင္သာရွိတဲ့ ဥပမာတခုေျပာၾကည့္မယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္မွာ အားလုံးအတြက္ ျမင္သာထင္သာအရွိဆုံးတခုကေတာ့ (ဂ႐ုတစိုက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ႐ႈျမင္ၾကလိမ့္မယ္။) ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာပါပဲ။ ျပည္သူေတြက အာဏာကို႐ႈျမင္တဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုကို ဘာေတြျပန္ေျပာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ - "ေဟ့ ၾကည့္စမ္း မခိုးၾကဘူး။ ေဟ့ ၾကည့္စမ္း မလိမ္ညာၾကဘူး။ ၾကည့္စမ္း မေန႔က မွားခဲ့တယ္၊ ဒီေန႔မွာ (ေနာက္ႏွစ္မွ မဟုတ္ဘူး) မေန႔က မွားခဲ့တယ္ဆိုတာကို ဝန္ခံမယ္။ ကိုယ့္ေဆးလိပ္ဖင္စီခံကို ျပာခံအမိႈက္ပုံဆီကို သယ္သြားၾကေရာ။"

မူရင္းကို ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

Read more...

လူဆိုးကေလး

>> Monday, July 21, 2008


အန္တြန္ ခ်က္ေဟာ(ဗ္)ရဲ႕ အတိုေနာက္တပုဒ္ကို ဘာသာျပန္လိုက္ပါတယ္။ Злой мальчик မူရင္းကို ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ခ်က္ေဟာ(ဗ္)က စာေတြကို အစုံေရးပါတယ္။ ေလးေလးနက္နက္ ဘဝအျမင္ေတြကို ေရးသလို၊ ဖတ္လိုက္ရင္ ၿပဳံးေပ်ာ္သြားေစတဲ့ စာမ်ိဳးေတြလည္း ေရးပါတယ္။ တခါတေလၾကလည္း ဆရာ ဦးေအာင္သင္းေျပာတဲ့ ရယ္စရာ ေမာစရာ ဆိုသလို၊ ရယ္စရာ ၿပဳံးစရာေတြေနာက္က ရင္ေမာစရာေတြလည္း ပါေအာင္ ေရးတတ္ပါတယ္။ သူ ၁၈၆၀ မွာေမြးၿပီး ၁၉၀၄ မွာ ဆုံးသြားပါတယ္။ အခုအပုဒ္က ၁၈၈၃ မွာေရးထားတာပါ။ အခု ၂၀၀၈ ဆိုရင္ ဒီစာေရးခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၅ႏွစ္ ရွိေနပါၿပီ။ ႏွစ္ေတြ ၾကာလွၿပီ ဆိုေပမယ့္ သူ႔စာေတြက အခုေခတ္ဖတ္လည္း ေရွးက စာလို႔ မထင္ရပါဘူး။

အခုအပုဒ္မွာေတာ့ ကိုျဖဴနဲ႔ ကိုလုံးကို ေနရာ ေျပာင္းေပးထားပါတယ္။ မတရားရာ ေရာက္မွာ စိုးလို႔ပါ။



လူဆိုးကေလး


႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္ေခ်ာေမာတဲ့ လူငယ္လူရြယ္ ေမာင္လုံးနဲ႔ အပ်ိဳကေလး မျဖဴ ႏွစ္ေယာက္သား ျမစ္ေဘးကို ဆင္းလာခဲ့ၿပီး ထိုင္ခုံရွည္ေပၚမွာထိုင္ၾကပါတယ္။ ခုံတန္းရွည္က ျမစ္ဘက္ကမ္းမွာရွိၿပီးေတာ့ ေဘးတဝိုက္က သစ္ပင္ၿခဳံေတြနဲ႔ ကြယ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေနရာေလးက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ၿပီး သူတို႔ကို ငါးေတြက လြဲၿပီး ဘယ္သူက မွ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။

- ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိေနတာ ဝမ္းသာတယ္ကြာ။
ကိုလုံးက ေဘးဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ေငးရင္းနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။
- မင္းေလးကို ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးကို ရွိေနပါတယ္ မျဖဴရယ္။
- မင္းကေလးကို စၿပီး ျမင္လိုက္တယ္ဆိုကတည္းက ငါ ဘာအတြက္ အသက္ရွင္ေနတယ္၊ ႐ိုးသားႀကိဳးစားတဲ့ ငါ့ဘဝတခုလုံးကို ေပးအပ္ရမယ့္သူ၊ ငါ့ဘဝရဲ႕ ထိပ္ထားဟာ မင္းပဲ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္။ ျမင္ျမင္းခ်င္းကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိတာပါ။ ငါ့မွာ ေမတၱာေရာင္ျပန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးမ်ား ရွိႏိုင္မလားဆိုတာကို ေျပာျပပါကြယ္။

အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အခ်ိန္ကေလးမွာ ကိုေမာင္လုံးက မျဖဴလက္ကေလးကို ဆြဲယူၿပီး၊ ေပြ႕ဖက္အနမ္းေတြ ေဝေနၾကပါတယ္။
အဲသေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာ တစ္ဘဝလုံးမွာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အနမ္းပန္းေတြေဝေနတုန္းမွာပဲ ရယ္သံတခ်က္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ျမစ္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေလာ့ ဘုရားေရ… သူတို႔နဲ႔ သိပ္မေဝးလွတဲ့ေနရာ ေရထဲမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ မတ္တပ္ရပ္ေနပါတယ္။ သူက ေမာင္လူေအးပါ။ မျဖဴရဲ႕ ေမာင္ အငယ္ဆုံးေလး။ သူက မျဖဴတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ညစ္က်ယ္က်ယ္အၿပဳံးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီးေနတာပါ။

- ဟဲ ဟဲ ေမႊးေမႊးေတြ ေပးေနၾကတာေပါ့ေလ။ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္လား၊ ေျပာတာေတြလည္း အကုန္ၾကားတယ္၊ အားလုံးကို အေမ့ကို ျပန္ေျပာမယ္။

- ငါက မင္းကို လူ႐ိုးလူေကာင္းေလးလို႔ ထင္ေနတာ။ သူမ်ားကို ေခ်ာင္းၾကည့္တာ၊ ကိုယ့္ကို ေျပာတာ မဟုတ္တာေတြကို ခိုးနားေထာင္ၿပီး ျပန္ေျပာတာေတြက မေကာင္းဘူးကြ။ မင္းကို လူေကာင္းေလးလို႔ထင္ထားတာ..
ကိုေမာင္လုံးက စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး မ်က္ႏွာနီႀကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။

- ဒါဆို ပိုက္ဆံေပးေလ..ျပန္မတိုင္ဘူး။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ျပန္ကိုတိုင္မွာ။

ကိုေမာင္လုံးတစ္ေယာက္လည္း အိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ထုတ္ၿပီး ေမာင္လူေအးကိုေပးရရွာပါတယ္။ ေမာင္လူေအးက ပိုက္ဆံကို စြတ္ကနဲ႔ယူ၊ ျမစ္ထဲကို ဝုန္းကနဲ႔ ခုန္၊ ေရကူးၿပီး ထြက္သြားေလရဲ႕။ မျဖဴတို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း အဲဒီေန႔မွာ အနမ္းပန္းေတြ ထပ္မေဝႏိုင္ရွာဘူးေပါ့။

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ကိုေမာင္လုံးက ေမာင္လူေအးဖို႔ ၿမိဳ႕ထဲကေန ေရာင္စုံခဲတံေတြ၊ ေဘာလုံးေတြ ဝယ္လာေပးရသလို၊ အမႀကီး မျဖဴကလည္း သူ႔ေက်ာင္းလြယ္အိပ္ကေလး ေမာင္လူေအးကို ေပးရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းလည္း အဲဒီကေလးဆိုးကေလးကို လက္ေဆာင္ကေလးေတြနဲ႔
မၾကာမၾကာဖို႔ရတယ္။ လူဆိုးကေလး ေမာင္လူေအးက ရမွန္းသိေတာ့ ပိုလိုခ်င္၊ ခဏခဏေခ်ာင္းလုပ္လာပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေနရာသြားသြား အဲဒီေကာင္က ေရာက္ႏွင့္ေနတတ္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရတယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ တေႏြလုံးေနာက္က လိုက္ေခ်ာင္းလိုက္၊ အေမ့ကို တုိုင္ေျပာမယ္ေျပာလိုက္၊ လိုခ်င္တာေတြ ေတာင္းလိုက္လုပ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆုံး နာရီဝယ္ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုလို႔ ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ ကံဆိုးေနသူ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဝယ္ေပးရတာေပါ့။

တစ္ခါ ညေနစာစားေနတုန္း ေမာင္လူေအးက အက်ယ္ႀကီးထရီၿပီး ကိုေမာင္လုံးဘက္လွည့္ၿပီး
- ဟဲ ဟဲ ေျပာလိုက္ရမလား။ ဘယ္လိုလဲ..

ကိုေမာင္လုံးခမ်ာ မ်က္နာႀကီး ရဲခနဲျဖစ္သြားသလို၊ မျဖဴလည္း ရွက္လို႔ ထမင္းစာပြဲကထၿပီး အခန္းထဲ အျမန္ ေျပးဝင္သြားေလရဲ႕။

မျဖဴတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ၾသဂတ္(စ)လကုန္အထိ ကိုေမာင္လုံးက မျဖဴကို လက္ထပ္ခြင့္ မေတာင္းမျခင္း ဒီလိုအေနအထားႀကီးနဲ႔ ေနၾကရပါတယ္။ အေပ်ာ္ရႊင္ရဆုံးေန႔တစ္ေန႔ေရာက္လာပါၿပီ။ ေမာင္လုံးက မျဖဴ႕မိဘေတြနဲ႔ စကားေျပာၿပီး လက္ထပ္ဖို႔ သေဘာတူခြင့္ရတာနဲ႔ ေမာင္လူေအးကို ရွာဖို႔ ပန္းၿခံထဲ ဆင္းေျပးသြားတယ္။ ေမာင္လူေအးကို ေတြ႕လည္းေတြ႕ေရာ ကိုေမာင္လုံး ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အသံက်ယ္ႀကီးနဲ႔ ေအာ္ၿပီး ေမာင္လူေအးေလး နားရြက္ကို ဆြဲလာတယ္၊ မျဖဴကလည္း အေပ်ာ္နဲ႔ ေျပးလာ ေမာင္လူေအးေလးရဲ႕ က်န္တဲ့ နားတစ္ဖက္ကို ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္က ေပ်ာ္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာေပၚ ပီတိေတြ ျဖာေနသလို၊ ေမာင္လူေအးေလးခမ်ာ နာလြန္းလို ေအာ္ငိုၿပီး ေတာင္းပန္ရွာတယ္။
- အကို အမတို႔ရယ္၊ ေနာက္ေနာင္က် မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေမာင္လုံးႏွင့္ မျဖဴ သည္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ေမာင္လူေအးေလး နားရြက္ကို ဆြဲရသည့္ေန႔ေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ရေသာေန႔ မရွိပါဟု ေနာက္ပိုင္းတြင္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေျပာျဖစ္ၾကေလသည္။


နာမည္ရင္းမ်ား

ေမာင္လုံး - အီဗန္ အီဗန္ႏိုဗိ(ခ်္)
မျဖဴ - အန္နာ ဆယ္မ်ိဳႏိုဗာ
ေမာင္လူေအး - ကိုးလ်ာ

Read more...

Kust Sireni (ေနာက္ဆုံးပိုင္း)

>> Thursday, July 17, 2008


ႏွင္းပန္းၿခဳံ (ေနာက္ဆုံးပိုင္း)
အလက္ဇန္းဒါ ကူပရင္
ႏွင္းပန္းၿခဳံ - ၁
ႏွင္းပန္းၿခဳံ - ၂


အစဆုံး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေပါင္ဆိုင္ကို သြားၾကတယ္။ ေစ်းျဖတ္တဲ့သူကလည္း လူ႔ဒုကၡေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေနတဲ့ မၿပဳံးမရႊင္မ်က္ႏွာေတြကို ျမင္ရတာ႐ုိးေနၿပီဆိုေတာ့ အဲဒါေတြကလည္း သူ႔ကို သနားၾကင္နာလာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။ သူက ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အေသအခ်ာ အၾကာႀကီးၾကည့္တယ္။ မလုံး ေဒါသေတာင္ စထြက္လာၿပီ။ တကယ္ပါပဲ စိန္လက္စြပ္ကို အက္စစ္နဲ႔တိုက္စားၿပီး စစ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သုံး႐ူဘယ္(လ္)ပဲ ေစ်းေပးတာကိုး။

- ဒါ စိန္အစစ္ရွင့္။ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီးေျပာလိုက္တယ္။ - ဒါက (၃၇)႐ူဘယ္(လ္)တန္ပါတယ္ရွင္ ပိုက္ဆံေလးအဆင္ေျပတုန္းက ၀ယ္ထားတာပါ။
ေစ်းျဖတ္တဲ့သူက ဘယ္လိုမွ မခံစားရဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ႔ မ်က္လုံးေလးကို စင္းထားတယ္။



- အမႀကီးရဲ႕ က်ေနာ္တို႔အတြက္က်ေတာ့ မထူးပါဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ့္တို႔က ေက်ာက္ပစၥည္းေတြကို လက္မခံပါဘူး။
သူက ခ်ိန္ခြင္ေပၚကို ေနာက္ပစၥည္းတခုတင္းရင္းနဲ႔ေျပာလိုက္တယ္။
- က်ေနာ္တို႔က ေရႊသား၊ ေငြသားကိုပဲ တန္ဖိုးျဖတ္တာပါ။
ၿပီး ေဟာင္ႏြမ္းလိမ္ေကာက္ေနတဲ့ လက္ေကာက္ႀကီးကိုက်ေတာ့ မလုံမေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ေစ်းအမ်ားႀကီးေပးပါေလေရာ။ အားလုံဒေပါင္းလိုက္ေတာ့ (၂၃) ႐ူဘယ္(လ္)ေလာက္ရေတာ့ လိုအပ္တဲ့ေငြပမာဏထက္ေတာင္ ပိုေနပါေသးတယ္။

ကိုျဖဴတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ဥယ်ာဥ္မႈးဆီကိုေရာက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ ပီတာစဘတ္ညေနခင္းက ေကာင္းကင္တခြင္ကို ျဖန္႔ၾကက္တာၿပီး၊ ေလထုထဲ အျပာေရာင္ႏြားႏို႔ေတြ ျဖန္းထားသလိုေပါ့။ ေရႊကိုင္းမ်က္မွန္တပ္ထားတဲ့ အဖိုးႀကီးအိုေပါက္စပုံစံနဲ႔ ခ်က္လူမ်ိဳး ဥယ်ာဥ္မႈးက သူ႔မိသားစုနဲ႔အတူ ညစာစားဖို႔ ထုိင္တုန္းရွိပါေသးတယ္။ အေတာ့္ကို ေနာက္က်ေရာက္လာၿပီး၊ ညဖက္အလုပ္လုပ္ဖို႔လာအပ္တာကို အံ့ၾသသြားၿပီး၊ စိတ္ထဲကလည္း သူမေက်နပ္လွပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာက.. တခုခုကို လိမ္ညာခိုင္းမွာကို သံသယရွိတာထင္ပါတယ္၊ မလုံးက ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္တာပါေျပာတာမ်ိဳးကို ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္းနဲ႔ တုန္႔ျပန္ပါတယ္။
- ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ညအခ်ိန္ႀကီးမွာ အလုပ္သမားေတြကို ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ဆီ သြားမခိုင္းႏိုင္ပါဘူး။ မနက္ျဖန္မနက္ခင္းမွာ လုပ္လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ က်ေနာ္လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့လည္း မလုံးက လုပ္စရာတခုက်န္ေတာ့တာေပါ့။ ဥယ်ာဥ္မႈးကို ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခဲ့တဲ့ ေဆးစက္ေလးရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို အကုန္ေျပာရေတာ့တယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ဥယ်ာဥ္မႈးက မယုံၾကည္သလိုနဲ႔၊ ေနာက္အေသအခ်ာနားေထာင္ၿပီးမွ ခံစားလို႔ရၿပီး ၿပဳံးလာေတာ့တယ္။

- အင္းေပါ့ဗ်ာ၊ ဒီေတာ့လည္း ဘာလုပ္ရလဲ- မလုံးလည္း ေျပာၿပီးေရာ ဥယ်ာဥ္မႈးက သေဘာတူလိုက္တယ္။ - ကိုင္းေျပာဗ်ာ ဘယ္လိုပန္းဆို ပန္းၿခဳံစိုက္ဖို႔ အဆင္ေျပမလဲ။

ဥယ်ာဥ္မႈးဆီမွာရွိတဲ့ ပန္းမ်ိဳးေတြကလည္း တခုမွ လိုခ်င္တဲ့ပုံစံမွရွိပါဘူး။ ေနာက္ဆုံး လိုခ်င္ခ်င္၊ မလိုခ်င္ခ်င္ ႏွင္းပန္းၿခဳံ စိုက္ဖို႔ပဲ လက္ခံရေတာ့တာေပါ့။
ကိုျဖဴက မလုံးကို အိမ္ျပန္ႏွင့္ဖို႔ေျပာတာ မရဘူး။ ၿမိဳ႔ျပင္ကို ကိုျဖဴနဲ႔အတူ လိုက္လာၿပီး ပန္းၿခဳံ စိုက္မၿပီးမခ်င္း ဟိုလိုလုပ္ပါ့လား၊ ဒီလိုလုပ္ပါ့လားနဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို သြားၿပီး ႐ႈပ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး ပန္းၿခဳံေျခရင္းကေျမကို အဲဒီနားတ၀ိုက္က ေဘးျမက္ခင္းပင္ေတြခြဲမရေအာင္ကို လုပ္ေပးမွာပါဆိုၿပီး ေျပာမွ သေဘာက်ၿပီး အိမ္ျပန္သြားေလရဲ႕။

ေနာက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ မလုံး အိမ္မွာ အၿငိမ္ထိုင္မေနႏိုင္ဘူး၊ ေယာက္က်ားျပန္အလာကို လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ေျပးႀကိဳေလရဲ႕။ သူမက လမ္းမေပၚမွာ သူ႔ေယာက္က်ား ေျမာက္ဆြေျမာက္ဆြနဲ႔ လာတာကို အေ၀းႀကီးကတည္းက ျမင္ၿပီး၊ ပန္းၿခဳံကိစၥေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာ အဆုံးသတ္လိုက္ၿပီဆိုတာကို သိၿပီးသား။ တကယ့္ကိုပါပဲ ကုိျဖဴႀကီးလည္း ဖုန္ေတြတလုံးလုံးနဲ႔ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေနတာ။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ရလာတဲ့ ၀မ္းသာမႈပိတိကေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚမွာအထင္းသားႀကီးေပါ့။

- သိပ္ေကာင္း၊ သိပ္ေပ်ာ္စရာကြာ။
စိုးရိမ္ေနတဲ့ မိန္းမမ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္လို႔ ေျခဆယ္လွမ္း အကြာေလာက္ကတည္းက ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။
- မ်က္လုံးထဲ ပုံေဖာ္ၾကည့္ကြာ၊ တို႔ ပန္းၿခဳံဆီကို ျမင္းစီးၿပီးသြားၾကတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာက ပန္းၿခဳံကို ေငးတယ္၊ သစ္ရြက္ကေလးေတြက ၀ါေနၿပီး တခ်ိဳ႕အရြက္က စုတ္ေတာင္ေနတယ္။
- ဒါ ဘာသစ္ပင္အမ်ိဳးအစားလဲ။ - ပေရာ္ဖက္ဆာက ေမးတယ္။
- ငါကလည္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ - မသိပါဘူးခင္ဗ်ာ ဆရာႀကီး။
- ဘူဇပတ္ပင္ေတြလား မသိဘူး။
ငါကလည္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
- ဘူဇပတ္ပင္ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္ ခင္ဗ်။
ၿပီးေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာက ငါ့ဖက္ကိုလွည့္လာၿပီး လက္ကိုဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္။
- ေအး ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ဗိုလ္ကေလး။ ဒီပန္းၿခဳံကို မမွတ္မိဘူးဆိုေတာ့ ငါလည္း အဖိုးႀကီးစျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။
- တကယ့္ကို သိပ္ေတာ္ၿပီး ဥာဏ္ထက္တဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးကြ။ ငါ သူ႔ကို လိမ္ညာခဲ့ရတာ စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ။ တို႔ေက်ာင္းမွာ အေတာ္ဆုံးပေရာ္ဖက္ဆာေတြထဲက တစ္ေယာက္ကြ။ သူ႔အသိဥာဏ္ကေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲကြာ။ ေဒသေျမပုံေတြ အမွတ္ေပးတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ျမန္လည္းျမန္၊တိလည္း အေတာ္တိက်တဲ့လူႀကီးကြ၊ အံ့စရာလူႀကီး။

မလုံးမွာေတာ့ သူေျပာျပတာေတြကို အားမရႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔ပေရာ္ဖက္ဆာနဲ႔ ဘယ္လိုေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာေတြ အေသးစိတ္ၾကားခ်င္လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါေမးရတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာမ်က္ႏွာက ဘယ္လိုပုံစံ၊ ငါေတာ့ အသက္ႀကီးစျပဳပါၿပီဆိုတာကို ပေရာ္ဖက္ဆာက ဘယ္လိုအသံနဲ႔ေျပာတာ၊ ကိုျဖဴဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာေတြကို သူမကစိတ္၀င္စားတာပါ။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အိမ္အျပန္ လမ္းမေပၚမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ မရွိသလိုမ်ိဳးနဲ႔ တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္တြဲၿပီး ၿပဳံးေပ်ာ္ၿပီးျပန္လာၾကတယ္။ လမ္းေပၚျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြကလည္း ဒီစုံတြဲဘာျဖစ္ပါလိမ္းဆိုၿပီး တအံ့တၾသနဲ႔ ရပ္ၿပီးၾကည့္ၾကေလရဲ႕။

ကိုျဖဴတစ္ေယာက္ ဒီေန႔ေလာက္ စားေသာက္ေကာင္းတာ တခါမွမရွိေသးဘူး။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ မလုံးက ကိုျဖဴအခန္းထဲကို လက္ဖက္ရည္ခြက္ကေလး သယ္လာေပးတယ္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္လုံး ႐ုတ္တရက္ ၿပဳံးလိုက္ၾကတယ္။

- ရွင္က ဘာကို ရီတာလဲ။ - မလုံးကေမးတယ္။

- မင္းကေရာ ဘာလို႔ ရီတာလဲ။

- ရွင္အရင္ေျပာ က်မေနာက္ၿပီးက် ေျပာမယ္။

- ေအာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ႏွင္းပန္းၿခဳံ သမိုင္းေၾကာင္းကို ေတြးမိၿပီး ရီမိတာပါ။ မင္းကေရာ..

- က်မလည္း ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ ဒီႏွင္းပန္းၿခဳံပဲေပါ့။ အခုေလ အဲဒီႏွင္းပန္းေတြက က်မရဲ႕ထာ၀ရ အႀကိဳက္ဆုံးပန္း ျဖစ္သြားၿပီ။

(၁၈၉၄)

နာမည္ရင္းမ်ား
ကိုျဖဴ - Николай Евграфович Алмазов - နီကိုလိုင္ ရယ္(ဗ)ဂရာဖိုဗိ(ခ်္) အာ(လ္)မာေဇာ့(ဗ္)
မလုံး - Верочка – (Вера) - ဗ်ယ္႐ိုခ်ကာ (ေခၚ) ဗ်ယ္ရာ

ၿပီးပါၿပီ။

Read more...

Kust Sireni - 2

>> Wednesday, July 16, 2008


ႏွင္းပန္းၿခဳံ (၂)
အလက္ဇန္းဒါ ကူပရင္


ႏွင္းပန္းၿခဳံ (၁) က ဒီမွာ

- ဘယ္လို ေဆးစက္ေလးလဲ ကိုျဖဴ။ - သူမက ေနာက္တေခါက္ထပ္ေမးတယ္။
- ဟာ ကြာ ႐ုိး႐ုိးေဆးစက္ေလးပါ အစိမ္းေရာင္ေလး။ မင္းနားလည္လား၊ မေန႔ညက ငါ သုံးနာရီအထိ မအိပ္ဘဲနဲ႔ ၿပီးေအာင္လုပ္ရတာေလ။ ပုံကို လွလွပပဆြဲထားၿပီးသား။ အျခားလူေတြက ပုံက အေတာ္လွတယ္ ေသသပ္တယ္လို႔ေျပာၾကတာပဲ။ ညဥ့္နက္သည္အထိ ထိုင္ၿပီးလုပ္ရေတာ့ ပင္ပန္းလာတာေပါ့၊ ၿပီး လက္ေတြလည္း တုန္ယင္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဆးစက္က က်သြားတာ။ ေဆးသားထူထူ အေရာင္လြင္လြင္နဲ႔ အစက္ခ်မိတာေပါ့။ ဖ်က္ရင္းဖ်က္ရင္းနဲ႔ ပိုပိုႀကီးသြားတာ။ အဲဒါႀကီးကို ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္နဲ႔ အဲဒီေနရာမွာ သစ္ေတာ့အုပ္ပုံဆြဲဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တာ။ အေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းဆြဲထဲ့လိုက္တာမ်ားကြာ၊ အဲဒီနားမွာ ေဆးစက္က်ခဲ့တယ္ဆိုတာေတာင္ သိဖို႔မလြယ္ဘူး။ ဒီေန႔ ပေရာ္ဖက္ဆာဆီကို ျပဖို႔ယူသြားတယ္။ - အင္း စစ္ဗိုလ္ေလး ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီနားခ်ဳံပုတ္ႀကီးကက ေပၚလာရတာလဲ။ - ငါ့အလုပ္က ဘယ္နားမွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာကို တိတိက်က် ရွိတဲ့အတိုင္းတင္ျပရမွာမဟုတ္လားကြာ။ သူရယ္မလား မရယ္ဘူးလား မသိပါဘူးကြာ၊ သူက သိပ္တိက်တဲ့ ဂ်ာမန္ ပညာတတ္ လူကပ္ႀကီး။ ငါက သူ႔ကိုေျပာတာပဲ - ဒီေနရာမွာ အဲဒီခ်ဳံပုတ္ အေသအခ်ာကို ေပါက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ သူကလည္း ျပန္ေျပာတာပဲ - မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဒီေနရာကို ငါ့လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို သိသလိုသိေနတာ၊ ဒီခ်ဳံပုတ္ေတြ ရွိကိုမရွိဘူး။- ေျပာရင္ေျပာရင္းနဲ႔ ဆရာနဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ စကားက အေျခအတင္ျဖစ္လာေရာ။- အခန္းထဲမွာက တျခားအရာရွိေတြလည္းရွိေနတာကိုး။ - ကဲ မင္းက အဲဒီေနရာမွာ ၿခဳံပင္ႀကီးရွိေနတာဆိုတာ ဒီေလာက္ေတာင္ ေသခ်ာေနရင္ မနက္ျဖန္က် မင္းနဲ႔ငါ အဲဒီေနရာကို ျမင္းစီးၿပီး သြားၾကတာေပါ့။ မင္းပဲ အလုပ္ကို ေပါ့ေပါ့ဆဆလုပ္သလား၊ အရွိအတိုင္းပဲ ပုံကိုဆြဲသလားဆိုတာ ငါ မင္းကို သက္ေသျပရေသးတာေပါ့။


- သူကေရာ အဲဒီေနရာမွာ ၿခဳံပင္မေပါက္ဘူးဆိုတာ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေသခ်ာေနရတာလဲရွင့္။
- ဟ ဘုရားေရ ဘာ့ေၾကာင့္သိရတယ္။ မင္းကလည္း ကေလးကလားေမးခြန္းေတြလာေမးေနေသးတယ္။ ေအး ဒီေနရာမွာ သူအလုပ္လုပ္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ရွိေနၿပီ။ သူ႔အိပ္ခန္းထက္ ဒီေနရာေတြကုိ ပိုသိတယ္ကြ။ အလြန္ရစ္တဲ့ လူကပ္ႀကီး၊ ေလာကမွာ အဲသလိုလူမ်ိဳး သိပ္ရွားရတဲ့အထဲကြာ၊ လူက ဂ်ာမန္အေပါက္ဆိုးႀကီး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ငါလိမ္ထားတာေပၚသြားၿပီး၊ အဆူအႀကိမ္းခံ - ၿပီးေတာ့ မေတြးရဲစရာပါပဲကြာ။

စကားေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ သူ႔ေရွ႕မွာရွိတဲ့ ျပာခြက္ထဲက ေလာင္ၿပီးသားမီးျခစ္ဆံေတြကို ေကာက္ၿပီ အပိုင္းပိုင္းေလးေတြခ်ိဳး၊ စကားတိတ္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ခ်ိဳးထားတဲ့ အပိုင္းအစေတြကို ၾကမ္းျပင္ေပၚလႊင့္ပစ္နဲ႔ ေယာက္က်ားရင့္မာႀကီးခမ်ာမွာ ငိုခ်င္ေနတာ သိသာလြန္းလွတယ္။

လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ခပ္ေတြေတြႀကီးထိုင္ေနၾကတယ္။မလုံးက ႐ုတ္တရက္ အားမာန္ပါပါနဲ႔ ထိုင္ခုံကေန ၀ုန္းကနဲထလိုက္တယ္။
- နားေထာင္စမ္း ကိုေမာင္ျဖဴ၊ အခုပဲ သြားမွျဖစ္မယ္။ အ၀တ္ျမန္ျမန္သြား၀တ္ခ်ည္။

ကိုေမာင္ျဖဴတေယာက္ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ႔ ႐ႈံ႕သြားေသးတယ္။
- အ႐ူးစကားမေျပာစမ္းပါနဲ႔ မလုံးရယ္။ ငါက မွားပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ခြင့္လႊတ္ပါဆိုၿပီး သြားေတာင္းပန္မယ္ထင္လို႔လား။ အဲဒါမွ ၀န္ခံဂတိလက္မွတ္ပါ တခါတည္းတန္းထိုးေနရမယ္။ မမိုက္စမ္းပါနဲ႔ဟ။

- ရွင္ကလည္း အဲသလိုလုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ - မလုံးက ေျခေဆာင့္ၿပီး ျငင္းလိုက္တယ္။ - ရွင့္ကုိ သြားၿပီး အေတာင္းပန္ခိုင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးရွင့္။ အဲဒီေနရာမွာ သစ္ပင္ၿခဳံမရွိရင္ အခုခ်က္ခ်င္းရွိေအာင္ သြားစိုက္ရမယ္လို႔ေျပာတာ။
- သစ္ပင္ၿခဳံ သြားစိုက္ရမယ္ ဟုတ္လား။ - ကိုျဖဴက တအံ့တၾသၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။
- အင္းေလ စိုက္ရမွာေပါ့။ မဟုတ္မမွန္တာကို ေျပာထားရင္ မွန္ေအာင္ ျပန္ျပင္ရမယ္ေလ။ ျမန္ျမန္လုပ္စမ္း၊ ေပး ဦးထုပ္၊ အိတ္ေရာ၊ သြားသြား ထီးက ဒီမွာ မရွိဘူး ဘီ႐ိုထဲသြားရွာပါဦး။

- ကိုျဖဴက အက်္ီပဲရွာသလိုလို၊ ဦးထုပ္ပဲရွာသလိုလိုနဲ႔ နားမေထာင္သလိုလိုပုံ လုပ္ေနတယ္။
မလုံးက ေတာ့ အံ့ဆြဲေတြကို အျမန္ဆြဲလွပ္၊ ဗူးေတြ အိတ္ေတြကိုဆြဲထုတ္၊ အထဲကပစၥည္းေတြကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ အကုန္ေမွာက္ခ်ပစ္တယ္။
- ဒီနားကပ္က ဘယ္ေလာက္မွ သူတို႔ကေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ လက္စြပ္က တန္ဖိုးေတာ့ႀကီးတယ္။ ျပန္ေရြးရမယ္။ ျပန္မေရြးႏိုင္ရင္ေတာ့ ႏွေမ်ာစရာႀကီးေပါ့။ လက္ေကာက္ကို သူတို႔က နည္းနည္းပဲ ေစ်းေပးမွာ။ ေဟာင္းလည္းေဟာင္း လိမ္လဲေနတာကိုး။ ရွင့္ေငြေရာင္ စီးကရက္ဗူးက ဘယ္မလဲ ကိုျဖဴ။

ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ရွိသမွ်ရတနာေတြကို လက္ဆြဲအိတ္ထဲ အကုန္ထည့္ၿပီးၿပီ။ မလုံးက အ၀တ္အစားကလည္း ၀တ္ၿပီးသား အဆင္သင့္၊ ဘာပစၥည္းမ်ား အိမ္မွာက်န္ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေဘးဘီကို တခ်က္ ေ၀း၀ိုင္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။

- သြာစို႔ - ျပတ္သားတဲ့ေလသံနဲ႔ သူမကေျပာလိုက္တယ္။
- ဘယ္ကိုသြားမွာလဲဟ။ - ကိုျဖဴက ကန္႔လန္႔လုပ္ခ်င္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။ အခုပဲ ေမွာင္ေတာ့မယ္။ ငါ့ပုံထဲကေနရာက ဒီကေနဆို အေ၀းႀကီးမွာ။
- ေျပာမေနနဲ႔ လာသြားမယ္။

ေနာက္ဆုံးတပိုင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

Read more...

ရြက္ေလွ

>> Sunday, June 1, 2008


မိုးျပာေရာင္ပင္လယ္ႀကီးထဲက ျမဴမႈန္ေတြအၾကား
ရြက္ေလွငယ္တစ္စင္း အထီးက်န္ရြက္လႊင့္ေနေလရဲ႕…
အေျပာက်ယ္လွတဲ႔ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲမွာ သူဘာကိုမ်ားရွာေဖြေနတာပါလိမ္႔…
ေမြးရပ္ေျမကေဝးရာဆီ သူဘာကိုမ်ားစြန္႔ပစ္ခ်င္ေနပါလိမ္႔…

လိႈင္းေတြလဲေျပးေဆာ႔၊ ေလရူးကလဲရႊင္ျမဴးစြာတရႊီရႊီခြ်န္လို႔
ရြက္တိုင္ေလးကလဲ ခိုင္ၿမဲစြာခ်ည္ေႏွာင္ထားရင္းက ယိမ္းႏြဲ႔ေနေလရဲ႕…
အိုးရြက္ေလွငယ္… ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုသူရွာေဖြေနတာမဟုတ္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကေနလဲ သူစြန္႔ခြာေျပးေနတာမဟုတ္…

သူ႔ရဲ႕ေအာက္မွာ အျပာေရာင္ေတာက္ေနတဲ႔ပင္လယ္ျပင္ႀကီး
သူ႔ရဲ႕အထက္မွာေတာ့ သူရိန္ေနမင္းႀကီးရဲ႕ ေရႊဝါေရာင္ ေရာင္စဥ္တန္းေတြ…
ဒါေပမယ့္ ရြက္ေလွငယ္ေတာင္းဆိုေနတာက ဂဏာမၿငိမ္ျဖစ္ေနမယ့္မုန္တိုင္းတစ္ခု
မုန္တိုင္းေတြၾကားမွာပဲ တည္ၿငိမ္မႈဆိုတာရိွေနေလေရာ့လား…
Lermontov

ПАРУС
Белеет парус одинокой
В тумане моря голубом!..
Что ищет он в стране далекой?
Что кинул он в краю родном?..
Играют волны - ветер свищет,
И мачта гнется и скрыпит...
Увы, - он счастия не ищет
И не от счастия бежит!
Под ним струя светлей лазури,
Над ним луч солнца золотой...
А он, мятежный, просит бури,
Как будто в бурях есть покой!
Лермонтов (1832)

Read more...

Google-analytics

StatCounter


Online Users

Shinystat

Ad

  © Blogger templates Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP