Yokohama Sea Paradise

ယိုကိုဟားမားကိုအလည္တေခါက္ ေရာက္လာမယ္ဆိုရင္ သြားလည္ရမည့္ေနရာေလးတခု ေတြ႔ထားပါတယ္။ တိုက်ိဳနဲ႔လည္း သိပ္မေ၀းလွေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေန အလည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ကမကုရဘုရားကိုလာရင္ Sea Paradise ကို ၀င္မယ္ဆိုရင္ လမ္းညႊန္လိုက္ပါတယ္။

ယိုကိုဟားမားဘူတာကေန Keihin kyuko line နဲ႔ Kanazawa hakkei station ကိုစီးရတယ္။ အဲဒီဘူတာကေနတဆင့္ Seaside line နဲ႔ (၄) ဘူတာစီးၿပီးရင္ Hakkeijima station ကိုေရာက္တယ္။ လမ္းနည္းနည္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ေအးခ်မ္းၿပီး စိတ္အပမ္းေျဖႏိုင္မည့္ Sea paradise ကို ေရာက္ပါၿပီ။ တေနကုန္ေလွ်ာက္လည္လို႔ မရိုးႏိုင္ေအာင္ လည္စရာေတြမ်ားလွပါတယ္။

တေနကုန္ေနရာအႏွ႔ံလည္မယ္ဆိုရင္ ယန္း(၄၉၀၀) လက္မွတ္၀ယ္ႏိုင္ၿပီး Aqua museum တခုပဲ၀င္မယ္ဆုိရင္ ယန္း ၂၇၀၀ တန္ လက္မွတ္ကို ၀ယ္ရပါမယ္။ Aqua museum ကို ေလွ်ာက္လည္လိုက္တာနဲ႔တင္ ေျခေထာက္ေတြ တအားေညာင္းၿပီး Surf coaster ေလးမ်ားစီးလိုက္လို႔ကေတာ့ ခ်ာခ်ာေတြလည္သြားၿပီသာ မွတ္ေပေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ Dolphin Dance ကိုၾကည့္ရတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို သနားစရာလည္းေကာင္းေနတယ္။ ကကြက္တခုကလိုက္မွ သူတို႔ကိုအစာေကၽြးတာဆိုေတာ့ သူတို႔ခမ်ာ အေတာ္လိမ္မာၾကတယ္။


အသည္းယားစရာေကာင္းလွတဲ့ blue fall လည္း စီးလို႔ရတယ္။

အ၀င္ေပါက္မွာ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္တယ္။

အေပၚကေန ျခံၾကည့္လိုက္ရင္ ဒီျမင္ကြင္းေလးေတြက လွတယ္။

ဒီလိုေလးေတြစီးမလား

Aqua stadium မွာ လင္းပိုင္ေတြကတာကို ေစာင့္ၾကည့္ရတာလည္း စိတ္၀င္စားစရာအေကာင္းသား


ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့မမေတြကို သူတို႔ေလးေတြက ေခါင္းေပၚတင္ထားရွာတာ


မမေတြက တာ့တာလုပ္ေတာ့ သူတို႔ေတြက အျမီးေလးေတြေထာင္ၿပီး တာ့တာလုိက္လုပ္ၾကတယ္

သူတို႔ကိုယ္ေပၚမွာလည္း တက္လို႔ရတယ္

တီးလံုးေလးေတြအလိုက္ ကၾကတာလည္း သနားစရာေကာင္း

ဒါေလးကလည္း အံ့ၾသစရာ

ဓာတ္ပုံကင္မရာနဲ႔ ဗြီဒီယိုရိုက္ယူလာတာလည္း ယူက်ဴ႕မွာတင္လိုက္ပါတယ္။ ဆိုက္အေလ်ာ့လြန္သြားလို႔ နည္းနည္းဝါးသြားတာ သည္းခံၿပီးၾကည့္ၾကပါေနာ္။

ဒါၾကီးကလည္း ၀က္ႀကီးနဲ႔တူလိုက္တာ

လိပ္ႀကီးလည္း အေတာ္ႀကီး


Sea Horse ေတြ

ငါးေတြ

ေရဝက္ (နာမည္အမွန္ကို မသိပါ။)

အရုပ္ေတြ

ၾကည့္ရတာ လွတယ္

ပင္ဂြင္းေလးေတြ

Surf coaster

ဒီေနရာကို သြားၿပီး info ၾကည္ႏိုင္ပါတယ္။
မဇနိ

Read more...

မဇနိ၏ လက္ရာမ်ား

မဇနိရဲ႕ အစားအစာေတြကို က်ေနာ္ ကိုဇနိက တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
ညီေလး ေမာင္မ်ိဳးက ထိုးထည့္ သိပ္ထည့္ ပို႔စ္ေရးေတာ့ သြားေၾကာ္ျငာမိေသးတယ္။ ဒီေန႔ မဇနိက သူခ်က္စားတာေတြ တင္ဦးမွာလို႔။ လာေငးစားလို႔။ သူ႔လို မလုပ္တတ္ေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲေနေန ကိုယ့္ဗိုက္ကေလးေတာ့ ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ရမွာ မဟုတ္လား။ ေတာ္ၾကာ အစားပုံမွန္မစားမလို႔ ဗိုက္ဒုကၡေရာက္မွာ စိုးရတယ္ေလ။ က်ေနာ္က ၾကားထဲက ေလဝင္ရွည္ေနတာ မဇနိရဲ႕ လက္ရာေတြကို ျမည္းစမ္းစားၾကည့္ပါဦး။


ၾကာဆံေၾကာ္


ဒီကေန႔ ရာသီဥတုက ေအးတယ္။ ထမင္းမစားခ်င္ဘူး။ မနက္စာဘာလုပ္စားရမလဲ စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့ မစားရတာၾကာေနတဲ့ ၾကာဆံေၾကာ္ဖို႔ လုပ္လိုက္တယ္။
အခ်ဥ္အတြက္ ေဂၚဖီထုပ္ပါးပါးလွီး၊ ၾကက္သြန္နီပါးပါးလွီး၊ ငရုပ္သီးစိမ္းေလးညွပ္ထားၿပီး သံပုရာရည္နဲ႔ လုပ္ထားလိုက္တယ္။
ၾကာဆံကို နာရီ၀က္ေလာက္ ေရစိမ္ထားတယ္။
ပုဇြန္၊ ၀က္အူေခ်ာင္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကို အဆင္သင့္လုပ္ထားလိုက္ၿပီး ဆီဆူရင္ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီသတ္တယ္။
ပုဇြန္ကို ေနာက္မွထည့္ရင္ ညွီမွာစိုးလို႔ ဆီသတ္ကတည္းက ထည့္ပါတယ္။ အညွီဆို ေၾကာက္တတ္လို႔ ဘာသားျဖစ္ျဖစ္ အရင္ထည့္ေၾကာ္ခ်င္ေနတာပါ။ မန္က်ည္းမွည့္ကို ေရေဖ်ာ္ထားတယ္။ ၾကိဳက္တတ္ရင္ မန္က်ည္းမွည့္ရည္ေလးပါ ထည့္ေၾကာ္ဖို႔။ ဆီသတ္ထားတဲ့ထဲကို ၾကာဆံထည့္၊ ငံျပာရည္၊ ငရုပ္သီးမႈန္႔၊ မန္က်ည္းမွည့္ရည္ေလးပါ ထည့္ၿပီး ၾကာၾကာေၾကာ္ပါတယ္။ ေျခာက္ေျခာက္ေလးစားခ်င္လို႔ပါ။ ပူစီနံရယ္ အခ်ဥ္ရယ္ပါ တြဲစားလိုက္ရင္ မနက္စာေတာ့ အိုေကသြားတယ္။ ပူစီနံကလည္း ေရႊထက္ရွားေတာ့ ၀ယ္လို႔ရတုန္းေလး အသုပ္ေလးေတြပါ လုပ္စားရတာ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာစာကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့သူအတြက္ ပိုက္ဆံပိုကုန္ပါတယ္။ အသားမ်ားမ်ားစားမယ္ဆိုရင္ ေစ်း၀ယ္ရတာ အကုန္သက္သာမလား ေတြးမိေပမယ့္ ကိုယ့္အႀကိဳက္နဲ႔ ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနေတာ့ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းလို႔ပဲ သေဘာထားၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနရေတာ့တာ။

မုန္႔ဖတ္သုပ္


ညပိုင္းဗိုက္ဆာလို႔ သတ္သတ္လြတ္မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ သုတ္စားျဖစ္တာလည္း ေျပာလိုက္အံုးမယ္။ မုန္႔ဖတ္ကို ျပဳတ္ၿပီး ေရစစ္ထားလိုက္တယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္၊ ငံျပာရည္ခ်က္ထားတယ္။ မုန္႔ဖတ္ရယ္ ဆီခ်က္ရယ္ ပဲမႈန္႔ရယ္နဲ႔ အသားမပါ သတ္သတ္လြတ္ မုန္႔ဖတ္သုပ္ေပါ့။ နံနံပင္ ပူစီနံလည္း ထည့္သုပ္ေတာ့ ေမႊးရွာပါတယ္။

ၾကက္သားသုပ္


တေန႔ကေတာ့ ၾကက္သားသုပ္စားတယ္။ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္လို႔ အခုတခါထဲ ေပါင္းတင္လိုက္ပါတယ္။ ၾကက္သားသုပ္တာကေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ၾကက္သားေၾကာ္ကို အမႊာေလးေတြလုပ္ထားၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ေဂၚဖီ၊ နံနံပင္၊ ၾကက္သြန္နီေလးနဲ႔ သုပ္လိုက္တာပါ။ ငရုပ္ေကာင္းႀကိဳက္တတ္ရင္ ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔ေလးထည့္ေမႊလိုက္လည္း စားေကာင္းပါတယ္။ အၿမဲတမ္းမစားခ်င္ေပမယ့္ တခါတေလေတာ့ ၾကက္သားသုပ္ေလးနဲ႔ ထမင္းေလးစားရတာ မဆိုးပါဘူး။

မဇနိ

Read more...

ျဖစ္သလိုေလး စားလိုက္တယ္

သူမ်ားေတြ ျဖစ္သလိုစားတဲ့အေၾကာင္း ပို႔စ္တင္တာေတြ႔လို႔ မဇနိလည္း ျဖစ္သလိုစားတာေလး တင္လိုက္ပါတယ္။
လုပ္စားျဖစ္တာေတြကေတာ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ရယ္၊ ပဲျပဳတ္သုတ္ရယ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္းဟင္းရယ္ပါ။
ႀကိဳက္သူေတြ စားသြားၾကပါဦး။



ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို တေယာက္စာ ျမန္ျမန္ေလးေၾကာ္စားလိုက္ေတာ့ ဒီပံုေလးအတိုင္းရပါတယ္။
ေခါက္ဆြဲအစိုဖတ္ကို ေရေႏြးေဖ်ာၿပီး ေရစစ္ထားလိုက္တယ္။
ၾကက္သားျပဳတ္ေၾကာ္လုပ္ထားတဲ့ထဲက လိုသေလာက္ခြဲယူၿပီး ႏႊာထားတယ္။
ကန္စြန္းရြက္ကိုသင္၊ ေရေဆး ေရစစ္ထားတယ္။
ဆီပူပူမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီသတ္ၿပီး ၾကက္သားႏႊာထားတာကိုပါ ဆီသတ္တဲ့အထဲထည့္ထားတယ္။
ခဏေမႊၿပီး ကန္စြန္းရြက္ထည့္ေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲဖတ္ပါထည့္ၿပီး အတန္ၾကာၾကာေလးေၾကာ္ပါတယ္။
ၾကာညို႕မႀကိဳက္လို႔ မထည့္ပါဘူး။ ငံျပာရည္လိုသေလာက္ထည့္တယ္။

ဒါနဲ႔အတူ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္စားဖို႔ ပဲလည္းျပဳတ္ထားတယ္။
ပဲဲျပဳတ္ကို ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္၊ ၾကက္သြန္နီေလးနဲ႔ သုပ္လိုက္တယ္။
ပဲက မျပဳတ္ခင္ (၁) နာရီေလာက္ ေရစိမ္ထားလိုက္လို႔ အေနေတာ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။

ပဲျပဳတ္လို႔ရလာတဲ့ ပဲေရကိုေတာ့ အခ်ဥ္ေပါင္းခ်က္စားျဖစ္တယ္။
လက္ပံေခါင္းေျခာက္၊ ရုံးပတီသီး၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေျခာက္၊ မွ်စ္ေျခာက္၊ သရက္သီးေျခာက္နဲ႔အတူ ငါးေျခာက္ေသးေသးေလးေတြပါေရာၿပီး ခ်ဥ္ေပါင္းဟင္းခ်က္လိုက္တာ အေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။
ပဲျပဳတ္ကလည္း မစားရတာၾကာလို႔လားမသိ (၂) ခါခြဲသုပ္တာ တခါထဲစားလို႔ကုန္သြားေရာ။

မဇနိ

Read more...

အုန္းလက္ျမင္းစီးျခင္း

နယ္ဖက္ ရြာဖက္က ကေလးေတြ အုန္းလက္ျမင္း စီးတာေတြ႕ဖူးၾကတယ္ မဟုတ္လား။ မေတြ႕ဖူးလည္း ေျပာျပမယ္။ အုန္းလက္ဆိုမွေတာ့၊ အုန္းပင္ကရတာေပါ့ေနာ။ အဲဒီအုန္းလက္ရဲ႔ အလယ္အရိုးကေန ျဖာထြက္ေနတဲ့ အရြက္ေတြကို သင္လိုက္ေတာ့ အလယ္အူရိုးရွည္ႀကီးရေရာ။ အဲဒီ အူရိုးအရွည္ႀကီးရဲ႕ ထိပ္တစ္ထြာသာသာေလာက္ကို ဓါးနဲ႔ ျပတ္သြားေအာင္မဟုတ္ဘဲ၊ ခ်ိဳးခ်လို႔ရယုံ ခုတ္လိုက္၊ ၿပီး ခ်ိဳးခ်လိုက္္ေတာ့၊ ျမင္းေခါင္းႀကီးလို ျဖစ္သြားေရာ။ အုန္းလက္ျမင္းႀကီးကို စီးခ်င္ရင္ အုန္းလက္ရွည္ႀကီးကို ေျခနဲ႔ခြလိုက္၊ အုန္းလက္ျမင္းကို လက္က အၿမဲကိုင္မထားခ်င္ေတာ့ အုန္းလက္ရွည္ရဲ႕ ထိပ္ပိုင္းနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းကို ႀကိဳးနဲ႔ခပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ခ်ည္လိုက္ေတာ့ ပုခုံးမွာသိုင္းစရာ ႀကိဳးရတာေပါ့။ အဲဒီ ႀကိဳးကို ပခုံးမွာ လြယ္တယ္။ တကယ့္ျမင္းစီးေနသလို ျဖစ္ေအာင္ ျမင္းေခါင္းပုံစံျဖစ္ေအာင္ ေရွ႕နားက ခုတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ဇက္ႀကိဳးစတိုင္ႀကိဳးတစ္ခု လုပ္ၿပီးကိုင္ရတာေပါ့။


က်ေနာ္တို႔ နယ္ဖက္က ကေလးေတြမွာ ကစားစရာဆိုၿပီး ဘာထူးထူးဆန္းဆန္းမွ ရွိတာမွမဟုတ္တာ။ ေခတ္ေပၚပစၥည္းေတြလည္း မဝယ္ႏိုင္ေတာ့ မရွိဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးတိုင္းမွာ အုန္းလက္ျမင္းတခုစီေတာ့ ရွိတာပဲ။ သူကက်ေတာ့ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာလည္း မလိုဘူး။ အုန္းပင္အျမင့္ေပၚက အုန္းလက္ကို ခ်ိဳင္ခ်ထားလို႔ ျမင့္တာဆိုလို႔ အဲဒီအျမင့္တခုပဲ ေျပာစရာရွိတာ။ အိမ္က အေဖ စိတ္ရွည္ရင္ ရွည္သေလာက္ အုန္းလက္ျမင္းက လွတာကိုး။ အိမ္က အေမ ခ်က္တုန္းျပဳတ္တုန္း တခုခုလိုလို႔၊ ရြာလည္က ေဈးဆိုင္ကို "သား သြားစမ္း ဆီသြားဝယ္လိုက္စမ္း" လို႔ အေမက ခိုင္းလိုက္ရင္၊ ကေလးကလည္း ျမန္ေအာင္လို႔ အုန္းလက္ျမင္းကို ခြစီး၊ ဆီပုလင္းေလးကို ကိုင္ၿပီး "ဟဲ့ျမင္း" ဆိုၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို ကဆုန္ဆိုင္းရေတာ့တာပါပဲ။ ျမင္းျမန္ျမန္ေျပးေစခ်င္ေလ၊ ကိုယ့္က အားကုန္ေျပးရတာေပါ့။

ရြာက ကေလးေတြက အုန္းလက္ျမင္းစီးလည္း ၿပိဳင္ၾကတယ္။ ျမင္းကို လွေအာင္ ပန္းေတြဘာညာေတြလည္း အလွဆင္ၾကတယ္။ ငါ့ျမင္းကလွတယ္၊ သူ႔ျမင္းကလွတယ္နဲ႔ ေျပာရတာလည္း အေမာ။ ၿပီးေတာ့ ျမင္းစီးၿပိဳင္ရင္ အႏိုင္က ရခ်င္တာကိုး။ ငါ့ျမင္းက အေျပးျမန္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေတာ့ ျမင္းစီးၿပိဳင္ရင္ အသာကုန္ေျပးရတာ။ အျမန္ေျပးေတာ့ လမ္းမွာ အဆင္မေျပရင္၊ တခုခုနဲ႔တိုက္မိခိုက္မိရင္ ေမွာက္ရက္ကလဲေသးတာကလား။ ေမွာက္ရက္လဲလို႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာမွာ ေပါင္ဒါျဖဴးထားသလား ထင္ရေအာင္၊ ဖုန္႔မုန္႔ေတြကတင္လို႔။ ေျမႀကီးေပၚ ေမွာက္ရက္လဲတာ ေမႊ႕ယာေပၚမွာ လဲက်တာမွ မဟုတ္တာ လူလည္း နာတာေပါ့။ ျမင္းစီးေနတာ မ်က္စိေနာက္တဲ့ ေခြးက လိုက္ဆြဲလို႔ ကုန္းရုန္းေျပးရတာကလည္း ရွိေသး။ ဒါေပမယ့္ ပန္းတိုင္ကို အေစာဆုံးေရာက္လို႔ ကိုယ့္ျမင္းကႏိုင္ရင္ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့ေလ။ ေျပးမွေတာ့ ေမာေပမယ့္၊ ေပ်ာ္ေနေတာ့ မေမာႏိုင္ပါဘူး။ ကေလးတုန္းက အုန္းလက္ျမင္း စီးရတာ "ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး" - ဆိုတဲ့ သီခ်င္းအတိုင္းပါပဲ။

အေပၚက စာေတြက ငယ္တုန္းက အုန္းလက္ျမင္းစီးၿပီး ကစားတာကို သတိရလို႔ ေရးလိုက္တာပါ။ အသက္အရြယ္ရလာေတာ့ အုန္းလက္ျမင္းေတာ့ မစီးေတာ့ဘူးေပါ့- လို႔ ဆက္ေရးမလို႔ ေတြးေနမိေသးတယ္။ အမေလး ဘယ္ဟုတ္လဲ။ စီးလိုက္ၾကတဲ့ အုန္းလက္ျမင္းေတြ။ လူတစ္ေယာက္ကို အုန္းလက္ျမင္း တစီးေလာက္ရွိတယ္။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ ၄၀ နားနီးေတြေရာ၊ အသက္၂၅ - ၃၀ ေတြေရာ။ အဲ အသက္ ၁၆- ၂၀ - ၂၅ ေတြေရာ။ အသက္အရြယ္ေပါင္းစုံေလ။ ကိုယ္စီးတဲ့ ျမင္းကို အလွေတြကလည္း ျပင္ၾကေသးတာကလား။ အေရာင္ေတြခ်ယ္တယ္။ ပန္းကုန္းေတြ ပန္ေပးတယ္။ အသံေတြထြက္ေအာင္လည္း လုပ္ၾကတာပဲ။ နင့္ျမင္းေလးက လွလိုက္တာဆို ေပ်ာ္ေနတာ။ ကိုယ့္ျမင္းေလးကလွေတာ့ လူေတြ ဝိုင္းအုံၾကည့္ေနရင္ ပါးစပ္ႀကီးေတာင္ မေစ့ႏိုင္ဘူး။ တဟီးဟီးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနရတာေလ။

က်ေနာ္နဲ႔ ေဘာ္ဒါတစု အခုလည္း အုန္းလက္ျမင္းေလးကို စီးၿပီး ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလ်ာက္သြားေနတာပါပဲ။ အုန္းလက္ျမင္း စီးသူအခ်င္းခ်င္း လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ႏႈတ္ဆက္ၾက။ သူမ်ားျမင္းေလးလွရင္ ဟယ္ နင့္ျမင္းေလးက လွလိုက္တာလို႔ ေျပာလိုက္။ ကိုယ့္ျမင္းေလးကိုလည္း လွေအာင္ ျပင္လိုက္။ ကိုယ့္ျမင္းေလးဆီကိုလည္း လူလာမ်ားေအာင္၊ အၿမဲတမ္း ျပင္ဆင္ေနရတာပါပဲ။ "ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူး"ဆိုသလိုပဲ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ျမင္းေလးကို ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲမွာ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔အတူ ဆက္ၿပီး စီးလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။

Read more...

ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး

တခုခုဆို ေမ့ေလ်ာ့တတ္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စာအုပ္ေလးမွာ မွတ္ထားလိုက္ရမွ အဆင္ေျပတယ္။ ပ်င္းလို႔မမွတ္မိလိုက္ရင္ အသံုးလိုတဲ့ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ဒုကၡေရာက္ေရာ။ မမွတ္မိလို႔ ကိစၥေတြ တလြဲျဖစ္ရတာလဲ ခဏခဏပါ။ အဲဒီလို မွတ္မထားမိတဲ့အခါ “ငါ အေမ့စကား နားမေထာင္မိတာကိုး” လို႔ ျပန္သတိရမိေပမယ့္ ေနာင္တခါေတာ့ ဒီလိုပဲ ေမ့ထားမိျပန္တယ္။


အေဆာင္မွာေနၿပီး လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေျပးေမးလိုက္လို႔ရေနေတာ့ စာတလံုးေလးတို႔ရမွာ ပ်င္းတဲ့အက်င့္ပါေနတာလည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးစုေနၾကေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ဘာလိုလို ေမးလိုက္လို႔ရတာကိုး။ တခါတေလ ကိုယ့္ presentation ေန႔ေတာင္ ေမ့ေနရင္ ကိုယ္နဲ႔ အုပ္စုတူတဲ့သူဆီေျပးၿပီး “ငါတို႔ေတြ ဘယ္ေန႔ presentation” လုပ္ရမွာလဲဆို တေယာက္မဟုတ္ တေယာက္က သိေနၾကတာပါ။ ကံဆိုးတဲ့အခါေတာ့ ကိုယ့္လိုေမ့တတ္ၿပီး စာတလံုး မတို႔ၾကသူခ်င္း ေတြ႔တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း သေဘာေကာင္းတဲ့ဆရာမဆီ ဖုန္းဆက္ေမးရတာေပါ့။ ေက်ာင္းပိတ္လို႔မ်ား အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆို ကားလက္မွတ္ဘြတ္ကင္လုပ္ဖို႔ ဖုန္းနံပါတ္ရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရတယ္။ ကားလက္မွတ္အေဟာင္းလည္း သိမ္းတဲ့အက်င့္မရွိ၊ ဖုန္းနံပါတ္လည္း တို႔မထားမိေတာ့ ဟိုလူ႔ေမး ဒီလို႔ေမးနဲ႔ သံသရာေတြ တေကြ႔ႀကီးလည္ၿပီးမွ လိုခ်င္တာ ရတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းသိတဲ့ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ကိုယ့္ၿမိဳ႕က ကားဂိတ္ဖုန္းနံပါတ္ကို သူ႔စာအုပ္မွာ မဆီမဆိုင္မွတ္ထားေပးေဖာ္ရတယ္။

ဘာပဲလုပ္လုပ္ စာအုပ္မွာ မွတ္ထားတတ္ေအာင္ အေဖက သတိေပးတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း အျမဲမွတ္ထားတယ္။ သားသမီးေတြ ဘယ္ခုႏွစ္ေမြးတယ္ဆိုတာကို အိမ္မွာ ေျမျဖဴနဲ႔မွတ္ထားၿပီး ကၽြန္မတို႔အိမ္၀င္တာနဲ႔ အေဖမွတ္ထားတဲ့ ေျမျဖဴတန္းေလးကို တန္းျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ တခါကေတာ့ အေဖမွတ္ထားတဲ့ သားသမီးသံုးေယာက္ခုႏွစ္ေတြကို အလည္လာတဲ့လူတေယာက္ကၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးတလံုးဆီယူ ခ်ဲထိုးတာ ေပါက္ဆိုပဲ။ အေဖက လူေတြကို အားနာတတ္တယ္။ အားနာေတာ့ လူေတြက တင္စီးၾကတာေပါ့။ အေမက စိတ္တိုလို႔ အေဖ့ကိုေျပာတဲ့အခါ မွတ္သားတတ္တဲ့အေဖ ေျမျဖဴေလးနဲ႔ တို႔ေတာ့တယ္ “အားနားလို႔သည္းခံတာ “အ” တယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔၊ မ “အ” လို႔ အားမနာသည္းမခံရင္ ဆိုးတယ္လို႔ ထင္ၾကမွာေပါ့” တဲ့ေလ။ ဘယ္ေလာက္ထိ မွတ္တမ္းမွတ္ရာထားတတ္လဲဆို အေဖက ကၽြန္မကို ေက်ာင္းထားတဲ့စရိတ္ေတြ ဘယ္ေန႔က ဘယ္ေလာက္ေငြပို႔ရတယ္ဆိုတာ အကုန္ရွိတယ္။ ဗလာစာအုပ္တအုပ္ေတာင္ မဆံ့ေတာ့လို႔ ေနာက္အသစ္ထပ္ထားရတယ္ထင္တယ္။ ေနာင္ႀကံဳမွ အေဖ့ကို ေမးၾကည့္ရအံုးမယ္ “စုစုေပါင္း ေငြဘယ္ေလာက္ပို႔ရသလဲဆိုတာ”။ ဒီေလာက္မွတ္သားတတ္တဲ့အေဖက သူေပးစရာစာရင္းမွတ္ထားတာေတာ့ မေတြ႔ဖူးဘူးရယ္။ ေပးစရာမရွိတာလား၊ အေဖမ်ား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလားေတာ့ မသိဘူး။

ကၽြန္မအေဖကမွ မွတ္သားသလားေအာက္ေမ့တယ္ ကိုဇနိတို႔အိမ္အလည္သြားေတာ့ ပိုအံ့ၾသရျပန္ေရာ။ ကၽြန္မေက်ာင္းတက္သြားမလို႔ သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ေက်ာင္းနာမည္၊ သြားရမယ့္ၿမိဳ႕ေတြကို သူ႔အေဖက ေမးပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာတာေတြကို ျမန္မာလိုေရာ အဂၤလိပ္လိုပါ သူ႔စာအုပ္ေလးမွာလိုက္မွတ္တယ္။ ကၽြန္မေျပာတဲ့ေန႔စြဲပါ မွတ္သားေနတာ ျမင္ရေတာ့ “အဲ ငါေတာ့ ကိုဇနိကို ထားခဲ့လို႔မရေအာင္ သက္ေသလုပ္ေနၿပီလားမသိ” လို႔ စိတ္ထဲေတြးမိရင္း ၿပံဳးစိစိျဖစ္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔အေဖနဲ႔ အေမက ေက်ာင္းဆရာ၊ဆရာမေတြျဖစ္လို႔လားမသိ ပိုမွတ္သားတတ္တယ္။ ပိုၿပီးလည္း စနစ္က်ပါတယ္။ ေမ့တတ္လို႔မွတ္တာထက္ စနစ္ႀကီးတဲ့သူေတြမို႔လို႔ မွတ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ ကိုဇနိအေမကလည္း စာအုပ္ေလးနဲ႔မွတ္တာကိုး သူမမွတ္ခ်င္ရင္ ကိုဇနိတို႔အေဖကို “မွတ္လိုက္စမ္းပါ” လို႔ ခိုင္းတာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မဆီလူႀကံဳရွိလို႔ စားစရာေတြပို႔ရင္လည္း စာရြက္ေလးမွာ “ဘယ္ဟာဘယ္ေလာက္ေပးလိုက္တယ္”၊ “ဘယ္ဟာကေတာ့ ဘာေလးနဲ႔ခ်က္စား” ဆိုၿပီး စနစ္တက် ေရးပို႔တတ္ပါတယ္။

သူ႔အေဖေတြဆီက အက်င့္ပါလာတယ္ဆိုရမယ္ ကိုဇနိလည္း တခုခုဆို စနစ္တက်လုပ္တတ္တယ္။ မွတ္သားတတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ဖုန္းနံပါတ္ေပးတယ္ဆို ကၽြန္မကေတာ့ ေတြ႔ရာေနရာေလးမွာ မွတ္ထားမိတယ္။ ေနာက္လိုတဲ့အခ်ိန္ ျပန္ရွာဆို ဘယ္မွတ္ထားမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ “ကိုဇနိေရ ဟိုေန႔ကေလ ဘယ္သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလး ဘယ္ထားမိမွန္းမသိဘူးေတာ့” နဲ႔ လုပ္ရင္ သူ႔ကြန္ျပဴတာမွာ ေဂ်ာက္ ေဂ်ာက္ လုပ္လိုက္ၿပီး “နံပါတ္ဘယ္ေလာက္ေလ”လို႔ ေပးပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကိုလည္း သူလိုမွတ္ေစခ်င္လို႔ သတိေပးတဲ့အေနနဲ့ မွတ္ထားတဲ့notepad ေလးပါ ပို႔ေပးတတ္တယ္။ ကၽြန္မကလည္း အမွတ္မရွိဘူး။ အခုေတာ့ မွတ္ေပးတဲ့သူရွိလို႔ ပိုဆိုးလာသလား မသိေတာ့ပါဘူး ဘာမွကို မမွတ္ခ်င္ေတာ့သလိုပဲ။ ရန္ကုန္မွာ သူရွိေနတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မကို စာရြက္ေလးမွာ အေရးႀကီးတဲ့ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြ စနစ္တက်ေရးေပးၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္ေပးထားရွာတယ္။

လမ္းခရီးသြားရင္လည္း ကၽြန္မက သူမ်ားေနာက္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မွတ္မထားဘူး။ ရန္ကုန္မွာဆို မာစတာတက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းလက္ကိုဆြဲလိုက္တာမ်ားတယ္။ ဘယ္ကားမွ မွတ္မထားဘူး။ မွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင့္ေနၿပီး သူငယ္ခ်င္းက “ကားလာၿပီ တက္ တက္” ဆိုမွ နံပါတ္မၾကည့္ဘဲ တက္ခဲ့တာ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ကိုယ္ကဆက္တက္ေနေတာ့ သူက မတက္ေတာ့တဲ့အခါ ဒုကၡလွလွႀကီးေတြ႔ေတာ့တာပဲ။ စာထည့္ခ်င္တယ္ စာတိုက္ကို ဘယ္ကားစီးသြားရမလဲမသိ။ ေစ်း၀ယ္ခ်င္တယ္ လွည္းတန္းကို ကားမွားစီးတာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ ကားႀကီးကြင္းသြားလည္း ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းမေရာက္တဲ့ (၄၅) ကိုစီးမိတဲ့အခါရွိ။ အေဆာင္ျပန္ဖို႔ အာစီတူးထဲမ၀င္တဲ့ (၅၁) ကိုစီးမိလို႔ အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္မမွီျပန္။ သင္ခန္းစာအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ရၿပီးေနာက္မွ မျဖစ္ေခ်ဘူးနဲ႔ သတိေလးထားရေတာ့တယ္။ စာအုပ္အေသးေလးနဲ႔ မွတ္သားထား။ တေနရာသြားမယ္ဆို သိတဲ့သူကို ေျမပံုေလးအျခစ္ခိုင္းမွ အဆင္ေျပသြားေတာ့တာ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုယ့္တေယာက္ထဲ သြားတတ္လာတတ္ တိုးတက္လာတဲ့အေျခအေနျဖစ္လာပါတယ္။

အခုဒီေရာက္ေတာ့လည္း ဖုန္းနံပါတ္ဆို အကုန္ဖုန္းထဲမွာထည့္ထားတယ္။ အျပင္စာအုပ္ေလးနဲ႔မွတ္ထားတာ မရွိဘူး။ ကိုဇနိက သတိေပးပါတယ္ “စာအုပ္ေလးမွာ မွတ္ထားစမ္းပါ၊ ဖုန္းက တခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ” လို႔ ေျပာတယ္။ “အင္း မွတ္ထားအံုးမွပါ” လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုထိေတာ့ မမွတ္ရေသးပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အလည္လာေတာ့ ဘူတာကို သြားႀကိဳရတယ္။ ဖုန္းမဆက္လာ မဆက္လာနဲ႔ သူ႔ဖုန္းက ဘက္ထရီကုန္သြားတာတဲ့။ သူ႔မွာ ကၽြန္မဖုန္းနံပါတ္လည္း မွတ္မထားဘူး။ လူေတြမ်ားေတာ့လည္း ဘယ္မွာသြားရွာမလဲသူမသိဘူး။ ကၽြန္မအိမ္လိပ္စာလည္း သူယူမထားဘူးေလ။ တကၠစီ ငွားသြားမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္ဆီပို႔ခိုင္းရမွန္းမသိျဖစ္ေတာ့ သူက ထိုင္ငိုတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတေယာက္က ဖုန္းလာေပးလို႔ သူမွတ္မိတဲ့သူ႔ဆီ ကၽြန္မဖုန္းနံပါတ္လွမ္းေတာင္းရင္း ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တေနရာသြားမယ္ဆို ဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္မွာ မမွတ္ခ်င္ပါဘူး။ ေနာက္မွ ဖုန္းေလးနဲ႔ဆက္ၿပီး ခ်ိန္းခ်င္ၾကတာ အက်င့္ပါေနတာကိုး။ တေန႔ကို အႀကိမ္မ်ားစြာေခၚျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဖုန္းနံပါတ္ေတာင္ အလြတ္မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဖုန္းထဲမွတ္တာကို အားကိုးမိေနေတာတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းအဲဒီလိုျဖစ္ေတာ့ ငါလည္းစာအုပ္ေလးမွာ မွတ္ထားမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိပါေသးတယ္။ ခုထိေတာ့ အေကာင္အထည္မေဖၚမိေသးဘူး။

ေနရာစိမ္းတဲ့ဆီေတြသြားရင္ ဘယ္ exit ကေန ထြက္ရတယ္ဆိုတာသိမွ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ဆီေရာက္တာကိုး။ အကိဟဘရ က AKKY ကိုသြားခ်င္ရင္ electric town exit သိမွ အဆင္ေျပတယ္။ တျခား exit ကေန သြားရင္ ေရာက္ေတာ့ေရာက္တယ္။ ကိုယ္က လမ္းသိပ္မသိေတာ့ ရွာေဖြၿပီးမွ လုိခ်င္တဲ့ဆီေရာက္တာကိုး။ ဒီေတာ့ AKKY electric town exit လို႔မ်ား စာအုပ္ေလးမွာ မွတ္ထားလိုက္ရင္ သြားတဲ့အခါ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ဒါလည္း အပ်င္းႀကီးၿပီး မမွတ္ပါဘူး။ ဟိုေရာက္လို႔ မေတြ႔မွ “အမေရ ဘယ္ exit လဲ လုပ္ပါအံုး” နဲ႔ ဖုန္းဆက္ေမးရတာ။ အဆိုးဆံုးက kannai က တရုတ္ဆိုင္ကို သြားတာ။ exit နံပါတ္ကို မမွတ္မိရင္ ကိုယ္သိတဲ့တရုတ္ဆိုင္ကို မေရာက္ေတာ့ဘူး။ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ေျခတိုေအာင္သြားေပမယ့္ မေတြ႔ဘဲျပန္လာရတာလဲ ရွိေသးတယ္။ အခုေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ဆီနဲ႔ exit နံပါတ္ေလးေတြေတာ့ မွတ္တတ္ေနပါၿပီ။ immigration office ကိုသြားခ်င္ရင္ exit 4 လို႔ တြဲမွတ္ထားလိုက္ၿပီ။ ဒါေတာင္ လြဲတဲ့အခါ လြဲတတ္တယ္။ စိတ္ထဲက မွတ္ထားလို႔ကေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ဆီေရာက္မွ exit နံပါတ္ကို လွမ္းေမးရတယ္။ ကိုယ္ယူထားတဲ့ေမဂ်ာအရဆိုရင္ ေျမပံုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိရမွာ ေျမပံုလည္း ေယာင္ဝါးဝါးၾကည့္တတ္ေတာ့ ကိုယ္နားလည္သလို စာအုပ္ေလးမွာ မွတ္သြားတာက ပိုအဆင္ေျပလွပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔အတူသြားတုန္း စာအုပ္ႀကီးနဲ႔လိုက္မွတ္ေနရင္ ရွက္သလိုလုိက ျဖစ္တတ္ေသးတာ။ တကယ္က် ကုိယ္လည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မွတ္ရတာကို ေမ့ေနတတ္တယ္။

တခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အမွတ္အသားလက္ဖ်ားခါရတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္နားက ေက်ာင္းဆရာမအပ်ိဳႀကီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက တခုခုေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ စာအုပ္ေတြၾကည့္ၿပီး ေျပာေလ့ရွိတာ။ ေရေသာက္တဲ့မတ္ခြက္ကိုေတာင္ “ဒီခြက္က ဘယ္ႏွခုနစ္က ဘယ္ေလာက္ေပးရတာ ဘယ္မွာ၀ယ္တာေလ၊ ဒီမွာဖတ္ၾကည့္ပါလား” နဲ႔ သူ႔မွတ္စုစာအုပ္ႀကီး ေပးဖတ္ပါတယ္။ အဲလိုမွတ္ထားေတာ့လည္း အဆင္ေျပသားေပါ့။ အခုေတာ့လည္း အရာရာကို အဆင္ေျပေအာင္ အေဖသင္ေပးသလို စာတလံုးေလးတို႔ထားအံုးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ စိတ္ကူးတုန္းရွိေသးတာ တကယ္ေတာ့ မေအာင္ျမင္ေသးပါဘူး။ ေအာ္ အေမကလည္း ခဏခဏေျပာတတ္ပါတယ္ “ႏႈတ္တစ္ရာစာတစ္လံုးမွတ္ေနာ္ သမီး” လို႔။ အေမမွတ္ထားတဲ့ စာရြက္ဝါဝါေလးထဲမွာေတာ့ “သမီး ကဆုန္လျပည့္ မနက္ ၄ နာရီ ေလတိုက္” တဲ့။ကၽြန္မေမြးတဲ့အခ်ိန္ကို သူမွတ္ခ်င္သလိုေလး မွတ္ထားတာ ေတြ႔ဖူးတာပါ။

မဇနိ

Read more...