မနက္စာ

လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မုန္႔မစားတတ္သူအတြက္ မနက္စာက နည္းနည္း အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထမင္းေလး စားလိုက္ရမွ ေနတတ္တာဆိုေတာ့ ျပင္ဆင္ရတာပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကဆို မနက္ခင္းအေစာ ထမင္းပူပူေလးထခ်က္ရတာ အလုပ္တခုကို ျဖစ္လို႔။ မခ်က္ျဖစ္ရင္ တျခားရွိတာေလး စားသြားမယ္ဆို လိုင္းကားမစီးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အေဆာင္ကထြက္ သမိုင္းလမ္းဆံုနားေရာက္ရင္ ေခါင္းေတြမူးေနၿပီ။ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔လည္း ဆန္႔က်င္ဖက္။ သူက မနက္စာ ထမင္းဆို မုန္းကိုမုန္းတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေကာ္ဖီေလးနဲ႔ မုန္႔စားရမွ သူက ေက်နပ္တတ္တဲ့သူ။ ကိုယ္ကလည္း ထမင္းေတြတျပင္ျပင္။ ဒါနဲ႕ပဲ စားပြဲတခ်ပ္မွာ ထမင္းစားသူနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္သူႏွစ္ေယာက္ စကားေတြ လက္ဆံုက်ခဲ့ဖူးတယ္။ အေဆာင္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ပဲထမင္းပူပူေလးနဲ႔ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ စားလိုက္ရရင္လည္း သေဘာက်မိတယ္။ ထမင္းမွမစားရရင္လည္း မုန္႔ဟင္းခါးကို အီၾကာေကြးနဲ႔ စားခ်င္တယ္။ တခါတေလလည္း မုန္႔ဟင္းခါးသုပ္ေပါ့။


အခုလည္း ကိုယ့္မနက္စာ ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။ စားလို႔ေကာင္းတဲ့အခါရွိသလို မေကာင္းတဲ့အခါလည္းရွိတာေပါ့။ ေသခ်ာတာေတာ့ တေယာက္ထဲစားရတဲ့ မနက္စာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စားခဲ့ရတာေလာက္ မေကာင္းတာအမွန္ပါပဲ။ အေဆာင္မွာဆို အေဆာင္ေရွ႕က အေၾကာ္စံုဝယ္ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပူစီနံနဲ႔ သုပ္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းလုပ္ၿပီး ပဲထမင္းပူပူေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လုယက္စားခဲ့ရတဲ့ မနက္စာကေတာ့ ပိုလို႔အရသာရွိတာေပါ့။

အမဲသားေၾကာ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ နံနံပင္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္ရယ္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္သုပ္စားလိုက္တဲ့ မနက္စာတမ်ိဳးပါ။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းနဲ႔ ငါးေသးေသးအေျခာက္ေၾကာ္ ထမင္းသုပ္။



ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္၊ သံပုရာသီး၊ နံနံပင္၊ မုန္႔ႂကြပ္၊ ပဲမႈန္႔အက်က္၊ ဝက္အူေခ်ာင္းနဲ႔ မုန္႔ဖတ္ကို ခ်ဥ္ငံစပ္သုပ္လိုက္ေတာ့ မုန္႔ဖတ္သုပ္ မနက္စာတမ်ိဳးရပါတယ္။


ကုလားပဲနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဟင္းခ်က္ၿပီး အရည္ေပ်ာ္လုပ္စားျဖစ္တဲ့ မနက္စာပါ။


ကုလားပဲနဲ႔ အုန္းႏို႔မႈန္႔ကို အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ ခ်က္စားလိုက္လည္း မနက္စာရတာပဲ။


အခုရက္ပိုင္း လုပ္စားျဖစ္တဲ့ မနက္စာေတြကို အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။

မဇနိ

Read more...

ЗВЕРИ - О любви

ဇဗ်ယ္ရီရဲ႕ ေနာက္ထပ္ သီခ်င္းတပုဒ္ပါ။




ЗВЕРИ - О любви
ဇဗ်ယ္ရီ - အခ်စ္အေၾကာင္း

Молчат осколки льда,
Стеклянная вода.
И можно, как она
Сверкать и не кричать,
И лучше не искать.
Стеклянная тоска
Научит нам молчать,
Научит нас молчать.

ႏႈတ္ဆိတ္ၿပီးေနေနၾကတာ
ေရခဲအမႊားအေသးေလးေတြေလ။
ဖန္သားလိုပဲ ၾကည္လင္ေနတဲ့ေရေပါ့။
အေရာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ထြက္ေနေပမယ့္
အသံေလးတစက္ေတာင္ မထြက္ၾကဘူးေလ။
ဘာလို႔လည္းဆိုတာကို လိုက္မရွာတာ ပိုေကာင္းမယ္ေနာ္။
ဖန္သားေရခဲေလးေတြလို ႏႈတ္ဆိတ္ၿပီးေနတတ္ေအာင္ သင္ေပးၾကပါဦး။
А а о любви,
А а о любви,
А а о любви,
А а о любви.

Однажды поздно всё
Бросаться на ходу,
Стрелять и поджигать
Разбавленный бензин.
Срывает и несёт
По утреннему льду
Тех, кто не мог сказать
И кто не мог спросить.

တစ္ေန႔ေန႔မွာေလ
ရပ္ျပစ္လိုက္ရေအာင္
သိပ္ခ်စ္ေနေတာ့ အားလုံးက ေနာက္က်ေနၿပီေလ။
အေငြ႔ပ်ံေနတဲ့ ဘင္ဇင္းလိုပဲ
ေလာင္ကြ်မ္းေနၿပီဆိုေတာ့ ရင္ထဲမွာတဆစ္ဆစ္နဲ႔ နာက်င္ရတယ္။
ဘာကိုမွလည္း မေတာင္ဆိုရဲ၊ မေျပာရဲဆိုေတာ့
နံနက္ခင္းက ေရခဲေလးလိုပဲ
သယ္ေဆာင္ရာကိုလိုက္ရင္း
တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားရေတာ့တာေပါ့။

А а о любви,
А а о любви,
А а о любви,
А а о любви.

Молчат осколки льда,
Стеклянная вода.
И можно, как она
Сверкать и не кричать,
И лучше не искать.
Стеклянная тоска
Научит нам молчать,
Научит нас молчать.

Read more...

ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္း

ခ်ဥ္ေပါင္ခ်က္ဆို ဘယ္လိုခ်က္ခ်က္ ဘယ္ခ်ိန္စားရစားရ အႀကိဳက္စားတတ္တာ အခုေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ရွားပါးတာနဲ႔ ၾကံဳေနရတယ္။ လူႀကံဳရွိလို႔ အေမထည့္ေပးတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေလးမ်ားဆို မတို႔ရက္၊ မစားရက္ အရိပ္လိုၾကည့္ေနရတာ။ ခ်ဥ္ေပါင္အေျခာက္ကလည္း အစိုခ်က္ေလာက္ေတာ့ မေကာင္းဘူး။ မရွိသံုးေတာ့ သူလည္း စားလို႔ေကာင္းရွာပါတယ္။


အိမ္မွာေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္သင္ရင္ ခပ္ရင့္ရင့္ကိုပဲ ယူတယ္။ ႏုတဲ့အရြက္ေတြက် အေမက ခၽြဲလို႔သိပ္မႀကိဳက္ဘူးဆိုၿပီး ပယ္တယ္။ ကၽြန္မက အေမမသိေအာင္ အႏုေလးေတြပါ ခိုးခိုးထည့္တာ ႏွေျမာလို႔ေလ။ အရိုးနီနီနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္လက္ျခားက စားလို႔ပိုအရသာရွိဆိုပဲ။ ကၽြန္းထဲက ရြာေလးေတြမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ခင္းမ်ား ေပါလြန္းလို႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္းနဲ႔နီးတဲ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အဆင္ေျပတာေပါ့။ ၿမိဳ႕ေစ်းမွာ ခ်ဥ္ေပါင္တစည္း (၅) က်ပ္ဆိုရင္ (၅၀) က်ပ္ဖိုးဆို (၁၂) စည္း (၁၃) စည္း ရတာကိုး။ ရြာဖက္က ေဆြမ်ဳိးေတြမ်ားလာရင္ “ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ပါခဲ့လား” အရင္ေမးမိတာပါ။ အေဒၚတေယာက္ကဆို လူႀကံဳတိုင္း ခ်ဥ္ေပါင္လက္ျခားနဲ႔ မွ်စ္ႏုႏုေလးေတြတြဲထည့္ေပးတတ္တယ္။ အေဆာင္မွာေနေတာ့လည္း ေစ်းဝယ္သြားရင္ သူငယ္ခ်င္းက “ဘာဝယ္မလဲ၊ ဘာခ်က္ၾကမလဲ” ေမးရင္ အရင္ေကာက္ကိုင္မိတာက “ခ်ဥ္ေပါင္စည္း”။ ခ်ဥ္ေပါင္ေစ့ေလးေတြ ပ်ိဳးထားၿပီး အရိပ္ၾကည့္ရတာလဲ အေမာ။ အခုေတာ့ အရြက္ေပါက္စေလးေတြထြက္ေနၿပီ။ ရင့္ေအာင္မေစာင့္ႏိုင္လို႔ ဒီေန႔ေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်က္လိုက္မိတယ္။ အရြက္က ေပါက္စေလးေတြ နဲနဲရတာဆိုေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္အစပ္ခ်က္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ အရြက္နဲနဲသံုးၿပီး အရသာရွိတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းအရည္ေသာက္ ခ်က္တယ္ေပါ့။

ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာေတာ့ အေဖက ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္နဲနဲေလးနဲ႔ အရည္ေသာက္ကို “ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္း” လို႔ ေခၚတတ္တယ္။ အေဖက သူစိတ္လိုလက္ရေန႔ဆို အေမ႔ကို ”ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းေလးခ်က္စမ္းပါ” လို႔ ေျပာတာၾကားဖူးတာပါ။ ကၽြန္မက “အေဖ ဘာလို႔ ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းေခၚသလဲ” ေမးၾကည့္ေတာ့ “ဆီနဲနဲေလးထည့္ရတယ္ ခ်ဥ္ေပါင္ေလးငါးရြက္ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဟင္းရည္ေသာက္တဲ့အခါ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚက ေယာင္အရိပ္ကို ျပန္ျမင္ရတယ္“ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေတာ့ ေယာင္ထံုးႀကီးေတြနဲ႔ကိုး။ “အခုေခတ္ေတာ့ ေယာင္မရွိရင္ ဘယ္လိုေခၚမလဲ အေဖ” လို႔ ေမးမိတာ အေဖက “ဘိုေကရိပ္ျမင္ဟင္း” လို႔ ေခၚကြာဆိုၿပီး ႀကံဖန္ေျဖတတ္ပါတယ္။ အဲဒါမွတ္ထားၿပီး အေမက ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းခ်က္တဲ့ေနဆို ေမာင္ႏွမတေတြ အလုအယက္ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ ဟင္းရည္ပန္းကန္ေပၚသြားၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဟင္းရည္က ႀကဲေနေတာ့ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ ျပန္ျမင္ရတာေပါ့။ “ဟာ အေဖေျပာတာ မွန္လိုက္တာ” ဆိုၿပီး ေျပာေနၾကရင္း အငယ္ေမာင္ေလးက “သားက်ေတာ့ ဘိုေကမျမင္ရပါဘူး” တဲ့။ ဘယ္ျမင္ရပါ့မလဲ သူက ကတံုးနဲ႔ကိုး။ “ဟား ဟား မင္းက ကတံုးႀကီးနဲ႔မလို႔” ဆိုၿပီး သူ႔ကိုဟားရင္ အေဖကို “သားလဲ ဘိုေကရွိခ်င္တယ္” လို႔ ပူဆာတတ္တယ္။

ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းခ်က္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ခပ္ေသးေသးတလံုး၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ငါးပိနဲနဲ၊ ဆီနဲနဲရယ္ ဆားရယ္နဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ေလးငါးညြန္႔ရွိရင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၾကက္သြန္နီ၊ ငါးပိ၊ ဆႏြင္းမႈန္႔ကို ဆီနဲနဲထည့္ၿပီး လိွမ့္လိုက္တယ္။ ခဏေနရင္ ေရထည့္လိုက္တာပါ။ အခ်ိဳမႈန္႔မသံုးေတာ့ ဆားလိုသေလာက္ထည့္ၿပီး ေရဆူလာရင္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေလး ကဗ်ာကယာေရေဆးခပ္လိုက္ၿပီး ဟင္းအိုးခ်လိုက္လို႔ ရပါၿပီ။ ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းနဲ႔တြဲၿပီး ငါးရံ႕ေျခာက္ေၾကာ္ေလးရယ္ သပြတ္သီးအစပ္ခ်က္ေလးရယ္ အေမက ဟင္းအတြဲခ်က္တတ္တာကို သတိရလို႔ ဒီေန႔ခ်က္စားၾကည့္တယ္။ သပြတ္သီးက ဒယ္အိုးထဲခပ္ၿပီး ေမႊလိုက္ရင္ ခဏခ်င္းအိက်သြားတာမလို႔ အတံုးေသးေသးေလးေတြ မတံုးေတာ့ဘဲ ခပ္ႀကီးႀကီးတံုးပါတယ္။ သပြတ္သီး၊ ခဝဲသီးဟင္းက ငရုပ္သီးစိမ္းေလးပါမွ ပိုစားေကာင္းတယ္ထင္မိတယ္။ ပုဇြန္ေျခာက္ေလးပါထည့္ခ်က္လိုက္ရင္ အေတာ္စားေကာင္းပါတယ္။ ငရုပ္သီးစပ္လာရင္ ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းေလးကို ခပ္ေသာက္လိုက္ေတာ့ ခ်ဥ္ၿပံဳးၿပံဳးအရသာေလးနဲ႔ ထမင္းၿမိန္လွပါတယ္။

သပြတ္သီးဟင္း အဆင္သင့္ခ်က္ႏိုင္ေအာင္ ဒီလိုေလး ျပင္ထားလိုက္တယ္။


သပြတ္သီးအစပ္ခ်က္


ေယာင္ရိပ္ျမင္ဟင္းရယ္၊ သပြတ္သီးဟင္းအစပ္ခ်က္ရယ္၊ ငါးရံ႕ေျခာက္ေၾကာ္ရယ္...


မဇနိ

Read more...

Treatment for Obstructive Sleep Apnoea

အိပ္ရင္းႏွင့္ အသက္႐ွဴရပ္ျခင္း ျပႆနာအတြက္ ကုထံုး
(Treatment for Obstructive Sleep Apnoea)

ပံု (၁)

ပံု (၂)

'စားတာအသား၊ အိပ္တာအား' တဲ့ အဖြားခဏခဏ ေျပာဖူးတဲ့ စကားပါ။ အိပ္ျခင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ အမိဝမ္းထဲကေန ခုခ်ိန္ထို လုပ္ၿမဲလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။ အိပ္ျခင္းကို ဘယ္သူမွာ ဥေပကၡာျပဳလို႔ မရပါဘူး။ ႏွစ္ခ်ိဳက္စြားအိပ္ေပ်ာ္ၿပီးလို႔ ႏိုးလာတဲ့ အခါမွာ လန္းဆန္းတတ္ႂကြတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို အားလံုးခံစားဖူးမွာပါ။ အဲဒီလိုပဲ ညဖက္ေကာင္းစြားအိပ္မေပ်ာ္လို႔ အိပ္ေရးမဝ မလန္းဆန္း မတတ္ႂကြဘဲ ႏံုးခ်ိတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကိုလည္း အားလံုးခံစားဖူးမွာပါ။ ကၽြန္မတို႔လို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ကေတာ့ အိပ္ေရးမဝတဲ့ ခံစားခ်က္ဟာ စာေမးပြဲနီးေလ ပိုျဖစ္တတ္ေလပါပဲ။


Obstructive Sleep Apnoea(OSA) ရွိတဲ့လူေတြဟာ အခုလို အိပ္ေရးမဝတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် ခံစားေနရတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတို႔အေနနဲ႔ ကုသမႈကို အျမန္ဆံုးယူသင့္ပါတယ္။ (OSAန) ရွိတဲ့လူေတြ အတြက္ ကုသမႈကို အေရတႀကီးယူသင့္တဲ့ အျခားအေၾကာင္းေတြကေတာ့ (OSA) ေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ (OSA)ကို မကုသဘဲ ထားမယ္ဆိုရင္ ...
၁) ေသြးတိုးျခင္း (High Blood Pressure/ Hypertension)
၂) ေလျဖတ္ျခင္း (Stroke)
၃) ႏွလံုးေရာဂါမ်ား (Heart Diseases)
၄) ေဒါသထြက္လြယ္ျခင္း (Short Temper)
၅) လိင္ကိစၥစိတ္မပါျခင္း (Loss of Interest in Sex)
၆) စိတ္က်ျခင္း (Depression)ႏွင့္
၇) ကားေမာင္းစဥ္အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း (Sleep Driving)ေၾကာင့္ ယာဥ္တိုက္မႈျပႆနာမ်ားလည္း ျဖစ္ပြားတတ္ပါတယ္။

(OSA)ရွိတဲ့လူေတြကလည္း ဘဝမွာ က်န္းက်န္းမာမာ ေနလိုတာေၾကာင့္ ကုသမႈကို ခံယူခ်င္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္စရာ အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ (OSA)ကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါးသမဟုတ္၊ နည္းလမ္းမရွိေသးတာပါပဲ။ အိပ္စက္တဲ့အခါ အသက္႐ွဴရပ္ျခင္းကို ကုသတဲ့နည္းဟာ မ်က္စိမႈန္သူေတြ မ်က္မွန္တပ္သလိုပါပဲ။ မ်က္မွန္ကို တစ္ေန႔တာတပ္လိုက္လို႔ မ်က္စိမႈန္တာ ျပန္မေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာကို လူတိုင္းသိပါတယ္။ မ်က္စိျမင္ခ်င္ရင္ မ်က္မွန္ကို အၿမဲတပ္ရပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ အိပ္ေရးဝဝ အိပ္ရၿပီး အားအင္ျပည့္ဝလာဖို႔အတြက္ (OSA)ကိုကုသေရးဟာ ညစဥ္တသက္တာလံုး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါ။

(OSA)ဟာေဆးထိုးေဆးေသာက္လုပ္ၿပီး ေပ်ာက္ေအာင္ကုသလို႔ ရတဲ့ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။ သက္သာေအာင္ပဲ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ လည္ေခ်ာင္းခြဲစိတ္ၿပီး အာေခါင္ႏု(Soft Palate)နဲ႔ အာသီး(Tonsil)ကို ျဖတ္ထုတ္တာေတြကလည္း အလြန္အမင္းနာက်င္ၿပီး အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိပါဘူး။ သက္သာေအာင္ ကုသနည္းကေတာ့ ျပႆနာရဲ႕ ဆိုးရြားမႈေပၚမူတည္ၿပီး ေျပာင္းလဲတတ္ပါတယ္။

(OSA)ျပႆနာအလြန္မဆိုးရြားတဲ့ လူေတြအတြက္ကေတာ့ ဝိတ္ခ်ျခင္းဟာအဓိကက်ၿပီး အေရးပါတဲ့ ကုထံုးတစ္ခုပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြက ပက္လက္အိပ္မွ (OSA) ျဖစ္တာေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီလူေတြအတြက္ ပက္လက္မအိပ္ႏိုင္ေအာင္ ေက်ာမွာ တန္းနစ္ ေဘာလံုကို ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး၊ အိပ္တာေတြလည္း လုပ္နိုင္ပါတယ္။ (OSA)ျပႆနာဆိုးရြားတဲ့ လူေတြအတြက္ကေတာ့ အထိေရာက္ဆံုးကုသနည္းဟာ (CPAP)ဆိုတဲ့ စက္ကေလးကို အသံုးျပဳၿပီး အိပ္ျခင္းပါပဲ။ CPAP ဆိုတာ Continuous Positive Airway Pressure ပါ။ ျမန္မာလိုအနီးစပ္ဆံုး ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ တစ္လမ္းတည္း အဆက္မျပတ္ သြားေနတဲ့ ေလႏႈံးေပးစက္လို႔ ျပန္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီစက္ကေလးရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကေတာ့ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ေလ (Room Air)ကိုယူၿပီး ေလပိုက္ကတဆင့္ လူရဲ႕ႏွာေခါင္းမွာ တပ္ထားတဲ့ ႏွာေခါင္းဖံုး (Nasal Mask)မွေန အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္း အထက္ပိုင္းေနရာကို ေလအဆက္မျပတ္သြင္းေပးပါတယ္။ ေလဟာ လည္ေခ်ာင္းထဲကို အဆက္မျပတ္ဝင္ေနတာေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းႂကြက္သားေတြ ၿပိဳက်ၿပီး လည္ေခ်ာင္းမွာ ပိတ္ဆို႔မေနေအာင္ တြန္းကန္ေပးထားပါတယ္။

အဲဒီစက္ကေလးကို အိပ္ရာဝင္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သံုးရတာပါ။ အသံုးျပဳတဲ့လူ အိပ္ရာဝင္ၿပီဆိတာနဲ႔ ႏွာေခါင္းဖုန္းကိုတပ္ စက္ကိုဖြင့္ၿပီး အိပ္ရာဝင္ရပါတယ္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ခုလို ႏွာေခါင္းဖံုး(Mask)ႀကီး ရွိေနတာေၾကာင့္ အစပိုင္းမွာေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိသလို ခံစားရတတ္ပါတယ္။ Nasal Mask ေခၚ ႏွာေခါင္းဖံုး အသံုးျပဳပံုကိုေတာ့ ပံု(၁)မွာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ပံု (၂) ကေတာ့ (CPAP)မွာပါတဲ့ ပစၥည္းေတြပါ။ အဲဒါေတြကေတာ့ Nasal Mask ေခၚ ႏွာေခါင္းဖံုး၊ ေလပိုက္နဲ႔ ေလေပးစက္ ဆိုၿပီး (၃)ခုရွိပါတယ္။ ေလးေပးစက္က သယ္ေဆာင္ရလြယ္ကူေအာင္ ေသးေသးေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းထဲကို သြင္းေပးတဲ့ေလႏႈံးဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မတူပါဘူး။ (OSA) ရွိတဲ့လူတစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ လိုအပ္တဲ့ေလႏႈံးကို ရရွိဖို႔ရာ 'Sleep Disorder Unit' မွာ တစ္ညတာအိပ္ၿပီး စစ္ေဆးမႈ ခံယူရပါတယ္။ သင့္ေတာ္တဲ့ ေလႏႈံးကိုရရွိၿပီး အသံုးျပဳမည့္စက္မွာ ခ်ိန္ၿပီး အိပ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီစက္ကေလးရဲ႕ ပထမဆံုး အစြမ္းကေတာ့ ေဟာက္ျခင္းကို မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးပါတယ္။ ေဟာက္သံမၾကားရတဲ့အတြက္ မိမိအမ်ိဳးသမီး(သို႔မဟုတ္) အမ်ိဳးသားလည္းပဲ ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္တယ္။ စက္ကိုအသံုးျပဳသူမွာလည္း ညဖက္မွာ အိပ္ေရးဝေအာင္ အိပ္ရတာေၾကာင့္ ေန႔ဖက္မွာလည္း လမ္းဆန္းေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ခုလိုအိပ္ေရး အိပ္ေရးဝဝမအိပ္ရတာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီဆိုၿပီး ေျပာၾကပါတယ္။ 'အိပ္တာအား' ဆိုတဲ့အတိုင္း ညဖက္မွာ အိပ္ေရးဝဝအိပ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ အိပ္ရာႏိုးလာရင္ တစ္ေန႔တာအလုပ္ေတြကို အားအင္အျပည့္နဲ႔ ျပန္လည္လုပ္ႏိုင္လာၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အခုလို ႏွာေခါင္းဖံုးႀကီးတပ္ၿပီး အိပ္ရာဝင္ရတာကို ဘယ္ေတာ့မွအက်င့္မရဘဲ စိတ္ပ်က္တဲ့ လူေတြလည္းရွိပါတယ္။ "အရင္ကဆို အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိပ္ရာထဲဝင္ၿပီး အိပ္လိုက္ရံုပဲ၊ ခုဆိုအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ အလုပ္ကမ်ားၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာမရွိဘဲ အိပ္ရာဝင္ရတယ္" လို႔ညည္းညဴၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အေနနဲ႔ အဲဒီစက္ကေလးကို မသံုးဘဲ အိပ္ရာဝင္မယ္ဆိုရင္ ဆိုးရြားတဲ့ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ စက္ကို မသံုးခ်င္ပဲလည္းသံုးၾကရပါတယ္။ (OSA)ကို အရွင္းေပ်ာက္ေအာင္ ကုသႏိုင္တဲ့နည္း မေပၚေသးခင္မွာေတာ့ CPAP စက္ေလးကို အသံုးျပဳျခင္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း (၁၀) ေက်ာ္ကတည္းကေန အခုခ်ိန္ထိ အထိေရာက္ဆံုးေသာ ကုထံုးတစ္ခုအျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ဆဲပါ။

OSA အေၾကာင္းေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းကို ဒီမွာဖတ္ပါ။

(ေမစႏိုး)

Read more...

အညာကရြာ...(၂)

အပိုင္း (၁) ကို ဒီမွာဖတ္ပါ။

ရြာအေၾကာင္းကို ေျပာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ကုလားပဲဟင္းခ်ိဳ၊ ဗူးရြက္ဟင္းခ်ိဳေတြကို ေျပးျမင္ပါတယ္။ ကုလားပဲရြက္ကို ေၾကာ္ၿပီးေတာ့လည္း စားပါတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးငပိခ်က္ ခပ္စပ္စပ္ေလးကိုလည္း စိတ္ကူးလိုက္တာနဲ႔ သြားေရေတြ က်လာတတ္ပါတယ္။ အမဲသားကို ငရုတ္သီးစိမ္းေတာင့္ရယ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးရယ္နဲ႔ခ်က္ထားတဲ့ အမဲသားဟင္း ခပ္စပ္စပ္ဟင္းေလးကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရြာေတြမွာက အသားေပၚတဲ့သူေတြ မရွိပါဘူး။ ကုန္းေပၚက ရြာတစ္ရြာကေတာ့ အမဲေပၚတတ္လို႔ သူတို႔ လာလာေရာင္းတာကို ဝယ္ၿပီး စားရပါတယ္။ အဲ ရြာမွာက စီးပြားျဖစ္ တံငါလည္း မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ကေတာ့ ေလွေပၚမွာ ေပါင္းမိုးတပ္ၿပီး အိပ္လိုလုပ္ကာ တံငါးလုပ္ေနတဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေတြ ရြာထဲကို ဝင္ေရာင္းမွသာ စားၾကရတာပါ။ သူတို႔ေတြမွာ အေျခတက် ကိုယ္ပိုင္ရြာလည္း ရွိတယ္မထင္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြက ရြာထဲကိုလာ ငါးေတြေရာင္းလိုက္၊ ရြာထဲ အိမ္ဆိုင္က ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား လိုအပ္တာေတြကို ဝယ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္တခု ေျပာျပခ်င္တာက က်ေနာ္တို႔ရြာက ရြာအႀကီးႀကီး မဟုတ္ေတာ့ ရြာေဈးမရွိပါဘူး။ ရြာမွာ အိမ္ဆိုင္ေတြပဲ ရွိတာပါ။ အိမ္ဆိုင္ေတြကလည္း ျမင္းၿခံ၊ ပခုကၠဴၿမိဳ႕ေတြကို သြားၿပီး ေရာင္းစရာေတြကို ဝယ္ၿပီး ျပန္ေရာင္းၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ ကုန္းဖက္နဲ႔လည္းနီး၊ ကြ်န္းထဲကေနလည္းမေဝး၊ ရြာလည္းႀကီးတဲ့ ကိုရင့္ရြာမွာ ငါးရက္တပတ္ ရြာေစ်းေလးရွိပါတယ္။ အနီးအနား ရြာေပါင္းစုံက ေဈးသည္ေတြ လာၾကသလို၊ ကိုယ့္စိုက္ခင္းထြက္ကုန္ေတြကို ေရာင္းခ်မယ့္ အၿမဲတမ္းေဈးသည္ မဟုတ္တဲ့ ေတာင္သူေတြလည္း လာေရာင္းတတ္ပါတယ္။ ကုန္းေပၚဖက္က ဘာေတြလာေရာင္းတတ္သလဲဆိုေတာ့ ေရပုံးေတြ၊ ႀကိဳးအမ်ိဳးမ်ိဴးေတြ ေရာင္းသလို၊ ထင္းလွည္းေတြလည္း လာေရာင္းၾကပါတယ္။ ဝါေတြစိုက္ၿပီး ယကၠန္းယက္ၾကတဲ့ ရြာေတြဖက္က ခ်ည္ထည္လုံခ်ည္၊ အကၤ်ီ၊ အဝတ္အထည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြလည္း လာေရာင္းၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚကေနၿပီး ဝယ္လာၿပီး တဆင့္ျပန္ေရာင္းတဲ့ ခ်ည္အေခ်ာအလွအပ အဝတ္အထည္ေရာင္းဆိုင္ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ အဲဒီ ရြာေဈးေလးက အေတာ္စည္းကားလွပါတယ္။ အခုအသက္ႀကီးလာေတာ့ ေဈးဝိုင္းေလးက ေသးတယ္လို႔ ထင္မိေပမယ့္၊ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို အဲဒီေဈးထဲမွာ မ်က္စိလည္ၿပီး၊ လမ္းေတြလည္း ေပ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္အေဒၚအပ်ိဳႀကီးက ေဈးသည္ဆိုေတာ့ကာ သူငါးရက္တပတ္ေဈးကို သြားတဲ့ေန႔ဆို သူျပန္အလာကို မာလကာပင္ေပၚကေန တက္ၿပီး ေမွ်ာ္ရပါတယ္။ အေဒၚက က်ေနာ္တို႔ အတြက္ စားစရာသြားေရစာ မ်ိဳးစုံကို ဝယ္လာတတ္တာကိုး။ အခုေတာ့ အေဒၚႀကီးလည္း အသက္ ၈၀-ေက်ာ္လို႔ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ရွာေတာ့ဘူး။

ရြာက အိမ္ဝိုင္းထဲမွာက မာလကပင္ အႀကီးႀကီး - ၄ ပင္ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေမ်ာက္ေလာင္းေတြကေတာ့ ပ်င္းေနရင္ မာလကာပင္ေတြေပၚတက္ၿပီး မာလကာသီးေတြကို ခူးစားၾကတာပါပဲ။ အဲ မာလကာပင္ တပင္က အေတာ္ကို ျမင့္ေတာ့ ထိပ္ဆုံးထိတပ္ၿပီး ေမွ်ာ္စင္ႀကီးလိုပါပဲ။ သူ႔ထိပ္ဆုံးကိုတက္ၿပီး အေဝးကို ေငးတဲ့အခါေငး၊ အေဒၚကို ေမွ်ာ္တဲ့အခါ ေမွ်ာ္ေပါ့။ မာလကာပင္က အူနီပင္၊ အူျဖဴပင္ဆိုၿပီးရွိတာပါ။ အူျဖဴပင္က ကိုက္လုိက္ရင္ ခပ္ႂကြတ္ႂကြတ္ေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္းသလို၊ အူနီသီးကၾကေတာ့ မႂကြတ္ဆတ္ေပမယ့္ ခ်ိဳရြဲရြဲေလးစားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အိမ္ဝိုင္းထဲမွာ အေဖက မာလကာပင္ ပုပုေလးေတြ ထပ္စုိက္ပါတယ္။ အပင္ေတြကသာ ပုတာပါ၊ သူကသီးတဲ့ အသီးက အလုံးႀကီးၿပီး ခပ္ႂကြတ္ႂကြတ္စားလို႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ အဲ အိမ္းဝိုင္းထဲမွာ သရက္ပင္ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ သရက္သီးမ်ားကေတာ့ အပြင့္ကေနစၿပီးေတာင္ စားၾကပါတယ္။ ငံျပာရည္ေဖ်ာ္နဲ႔ တို႔စားတာပါ။ သရက္ကင္းအရြယ္က်လည္း ဆားရည္စိမ္ရင္ စိမ္တယ္၊ မဟုတ္လည္း သူ႔အတိုင္းကို အတို႔လုပ္စားပါတယ္။ သရက္သီး နည္းနည္းႀကီးလာရင္ ဓါးနဲ႔လွီးၿပီး သရက္ခ်ဥ္လုပ္တာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔အိမ္ကေတာ့ သရက္သီးေတြကို ခူးၿပီးမလုပ္ပါဘူး။ ေလတိုက္လို႔ ေႂကြက်လာတဲ့ အသီးမွ လုပ္တာပါ။ မ်ားေသားအားျဖင့္ကေတာ့ အလုံးႀကီးေအာင္ ေစာင့္ပါတယ္။ အလုံးႀကီးလာရင္ေတာ့ ကုကၠိဳရြက္ေတြနဲ႔ အုံေတာ့တာပဲ။ သရက္သီးစာရင္ အခြံပါတြဲစားရတယ္တဲ့၊ ဝမ္းမေလ်ာေအာင္လို႔ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ သရက္သီးနဲ႔လည္း ထမင္းစားတတ္တာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္အိမ္ဝိုင္းထဲမွာ ရွိတာကေတာ့ ဆီးပင္(ဇီးပင္)ပါ။ ဆီးသီးေတြကို ေဖာသီေလာသီစားရပါတယ္။ ပိုတဲ့ဟာဆို အေျခာက္လွမ္းထားတတ္တယ္။ ပိုတဲ့ဟာလို႔သာ ေျပာရတာ သူသီးသမွ်ကုန္ေအာင္ စားႏိုင္တယ္ မရွိပါဘူး။ ေနာက္မ်ား ဆီးသီးရွားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရေဆးၿပီး ေရခြက္ထဲမွာ စိမ္ၿပီး စားတတ္သလို၊ ထန္းလ်က္ေတြနဲ႔လည္း က်ိဳၿပီးစားၾကပါတယ္။ ဆီးပင္က အကိုင္းေတြမ်ားဆို ခုတ္ၿပီး ၿခံစည္းအျဖစ္ ကာတတ္သလို၊ ထင္းအျဖစ္လည္း အသုံးျပဳၾကပါတယ္။ ထင္းအျဖစ္ ကုကၠိဳကိုင္းေတြကိုလည္း ခုတ္ထစ္ၿပီး အေျခာက္လွမ္း သုံးၾကသလို၊ ကုန္းအရပ္က ေရာင္းတဲ့ ထင္းလွည္းေတြလည္း ဝယ္ၿပီး သုံးရပါတယ္။ ထင္းေတြကို ဝယ္ၿပီးေလွာက္တာက ဝါဆိုဝါေခါင္ေရေဖာင္ေဖာင္မွာ သုံးရေအာင္လို႔ပါ။ ဝါဆို၊ ဝါေခါင္မွာဆိုရင္ တရြာလုံးလဲေရေတြနဲ႔၊ ရြာပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေရျပင္ေတြႀကီးပါပဲ။ ေရတက္တဲ့ကာလေတြမွာ ျမစ္ထဲ အထက္ပိုင္းက ထင္းေတြ ျမစ္ေရနဲ႔ အတူေမ်ာလာတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ရြာထဲကေန ေလွေတြနဲ႔ စီးပြားျဖစ္ ထင္းဆယ္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါရဲ႕။ သူတို႔ဆီကေနဝယ္ၿပီးလည္း သိမ္းထားတတ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ ျမစ္ေရနဲ႔အတူ ဂုံညင္းသီးေတြ ပါလာတတ္လို႔ ဆယ္ၿပီး သိမ္းထားတတ္ပါတယ္။ ေရက်တဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ကေလးေတြ ဂုံညင္းထိုးတမ္းကစားၾကတာေပါ့။ နည္းနည္းအရြယ္ႀကီးတဲ့ သူေတြက ပိုက္ဆံေၾကး ဂုံညင္းထိုးၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဂုံညင္းကို ေလးေလးေလး ျဖစ္ေနေအာင္ ဂုံညင္းကို အေပါက္ေဖာက္၊ အထဲက အဆံေတြ ထုတ္၊ ၿပီးေတာ့ ခဲ( Lead) ေတြကို အရည္ေဖ်ာ္ၿပီး ထည့္ေတာ့ မာမာေလးျဖစ္သြားတာေပါ့။



စကားစပ္လို႔ ေျပာဦးမယ္ဗ်ာ - က်ေနာ္တို႔ရြာမွာ ၿပိဳင္ေလွေတြရွိတယ္ဗ်။ ရြာပိုင္ေပါ့။ ရြာထိပ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ထားတယ္။ ေရေတြမ်ားလာတဲ့ရာသီဆိုရင္ ေခ်ာင္း႐ိုးေတြထဲ ေရေတြ ေရာက္လာၿပီဆိုေလာက္ကတည္းကပါပဲ အဲဒီၿပိဳင္ေလွေတြကို ေရခ်ၿပီး၊ ရြာကလူငယ္ေတြ ေလွေလွာ္က်င့္ၾကတာေပါ့။ ရြာက ေလွနာမည္ေတြက ေဇာ္မင္းနဲ႔ ေဇာ္ဝင္းတဲ့။ ၿပိဳင္ေလွဦးက ေထာင္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ရြဲလုံးႀကီးေတြ အလွတပ္ၿပီးလည္း ဘုရားပြဲလွည့္တာေတြလည္းရွိရဲ႕။ ၿပိဳင္ေလွက ကိုယ္ထည္ အလုံးေသးေသးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္စာ ထုိင္သာယုံေလာက္ပါ။ လူေတြက အစီအရီထိုင္ၿပီး တစ္ေယာက္က ေလွရဲ႕ညာဖက္မွာ တက္ခ်ၿပီးေလွာ္ရင္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေလွရဲ႕ဘယ္ဖက္ကို တက္ခ်ၿပီး ေလွာ္ပါတယ္။ ေလွရဲ႕ ေနာက္ဆုံးမွာ တက္မကိုင္ႀကီးေပါ့။ ဘုရားပြဲလွည့္တာမ်ိဳးဆို ေလွေလွာ္သားေတြကိုင္တဲ့ တက္မွာ ေငြေရာင္ အလင္းျပန္တာေတြ သုတ္ထားတာကိုး။ ဒီေတာ့ ေလွအလယ္ေလာက္မွာ ထိုင္ၿပီး စည္တီးတဲ့သူရဲ႕ စီးခ်က္အတိုင္း တက္မေတြကို ညီညီညာညာေျမာက္ၿပီး အလွေလွာ္တာမ်ားဗ်ာ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကည့္ဖူးတာဆိုေပမယ့္ အခုထိ မ်က္လုံးထဲက မထြက္ဘူး။ ၿပိဳင္ေလွေတြက ရြာအျပင္ထြက္ေလွာ္ေတာ့ ဘယ္သူေတြ ၾကည့္ၾကတုန္း ေမးခ်င္ၾကမယ္။ အဲ အိမ္တိုင္းနီးနီးမွာ ကိုယ္ပိုင္ ရိုးရိုးေလွေတြ ရွိတာေပါ့။ အဲဒါေတြနဲ႔ ထြက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္မွာဆို ေလွႀကီး ၂ - စီးရွိတယ္။ တခုက အႀကီးႀကီး၊ ေနာက္တခုကေတာ့ အရြယ္လတ္ေပါ့။ ေလွအႀကီးႀကီးကေတာ့ ခရီးခပ္လွမ္းလွမ္းသြားလို႔ရတယ္ေလ။ ရြက္အႀကီးႀကီးတပ္ၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေရမဝင္တဲ့ ရာသီေတြမွာေတာ့ သူတို႔ကို စင္ေလးေဆာက္ၿပီး တင္ထားရတယ္။ ေရစဝင္လာတဲ့ ရာသီမွာ ေလွေတြက ေလွစင္ေပၚကခ်ၿပီး ပြန္းညက္ေတြနဲ႔ ေလွေပါက္ေတြ၊ ေလွစပ္ထားတဲ့ ပ်ဥ္အစပ္ေတြကို ဖာရတယ္။ ၿပိဳင္ေလးေသးေသးေလးေတြက ရြာက လူငယ္တိုင္းဆီေလာက္မွာ ရွိတယ္။ သူလည္း လုံးလုံးေသးေသးေလးေတြပဲ။ သူကေတာ့ တစ္ေတာင္ေလာက္ အရွည္ပဲရွိတာကိုး။ အလုံးကလည္း လက္တကိုင္စာေလာက္ပဲရွိတာေလ။ သူ႔ကိုက်ေတာ့ လူတက္ေလွာ္လို႔မွ မရတာ။ ပလတ္စတစ္ရြက္ေတြတပ္ၿပီး ကေလးေတြ ေလွၿပိဳင္တာပါပဲ။ က်ေနာ့္မွာက သစ္သားစက္ေလွေလးရွိတယ္။ အကိုေတြ လုပ္ေပးထားတာ။ သစ္သားကိုထြင္းထားတာပဲ။ စက္ေလွအေခါင္းရဲ႕ေနာက္မွာ အေပါက္ေလးေဖာက္ၿပီး ပန္ကာဝန္ရိုးတပ္ထားတယ္။ ပန္ကာကိုက်ေတာ့ ကက္ဆက္ထဲက ေမာ္တာနဲ႔ လည္တာေလ။ ဓာတ္ခဲေတြလည္း စက္ေလွေပၚမွာေပါ့။ အဲဒါေတြနဲ႔ ကစားရင္ ႀကီးလာတာပါပဲ။ အခုေတာ့လည္း ႏြားရုပ္ေတြ၊ ႏြားရုပ္လွည္းေတြ၊ စက္ေလွေတြေတာင္ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီးလဲ မသိပါဘူး။



က်ေနာ္တို႔က ရြာကအိမ္က ၂-လုံးဗ်။ ႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ေခၚမယ္ထင္တယ္။ အိမ္ ႏွစ္အိမ္ အၿပိဳင္ေဆာက္ထားတာ။ အိမ္အေပၚထပ္ၾကမ္းျပင္နဲ႔ အျမင့္ညီတူမွာ အိမ္၂ လုံးၾကား ဝါးစင္ႀကီးထိုးထားတာ။ ေရေတြႀကီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီ၀ါးစင္ႀကီးေပၚမွာ ညဖက္ထြက္ေနၾကတာေပါ့။ လေလးကသာသာ၊ လူႀကီးေတြေပၚ ပိုးလိုးပက္လက္လွဲၿပီး၊ သူတို႔စားတဲ့ လက္ဖက္သုပ္ႏိႈက္စားလိုက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္လိုက္ေနတာပါပဲ။ အဲဒီ ၀ါးစင္ႀကီးက ေႏြရာသီၾကလည္း အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားမွာ အမိုးႀကီးျဖစ္ေနတာပဲ။ ေနၾကာေတြ ပုတ္တဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမပဲေတြ ဆြတ္တဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္၊ ၿပီး ေဆးေတြကိုင္တဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေအာက္မွ လုပ္ကိုင္တတ္ၾကတယ္။

က်ေနာ္တို႔က ေတာမက်၊ ၿမိဳ႕မက် ေကာင္ေတြပါ။ ေနတာက ၿမိဳ႕ေပၚ၊ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ကေတာ့ ရြာကို ျပန္တယ္။ ရြာမွာ ေတာင္သူအလုပ္လုပ္ရတာကိုး။ ကေလးဆိုေတာ့ ေတာင္သူဦးစီးေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ေတာက္တိုမယ္ရ လုပ္ရတာေပါ့။ မနက္မိုးလင္းရင္ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရ၊ လူေသာက္ေရ၊ သုံးေရ၊ ႏြားစာက်င္းေရ ခပ္ရတယ္။ လက္ငင္တြင္းပဲ။ စက္သီးနဲ႕ဆြဲလို႔လည္းရတယ္။ အဲဒါေတြလုပ္ၿပီးရင္ ႏြားေခ်းက်ဳံး၊ အမိႈက္ အေတာ္အတန္လွဲရတယ္။ လိုအပ္ရင္ ေတာထဲကို ထမင္းထုပ္လည္း လိုက္ပို႔ရတယ္။ ငယ္ငယ္က ထြန္စီးလုပ္တဲ့သူကို သိပ္အားက်တာ။ သူက ဆရာပဲေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ထြန္ေနာက္က ျမက္ေကာက္အဆင့္ပါ။ ထြန္ဦးစီးဆိုတာက ရြာအိမ္မွာက ပညာရွင္ေလ။ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ လုပ္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ ထြန္တက္စီးဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထယ္လည္းထိုးဖူးတယ္။ ငယ္တုန္းက မလုပ္ရဘူး။ ႏြားေျချပတ္သြားမွာ စိုးရိမ္လို႔။ အကိုင္မတတ္ရင္ ထယ္သြားနဲ႔ ႏြားေျခကို လွီးျဖတ္သလို ျဖစ္တတ္တယ္။

ငယ္ငယ္က ရြာမွာတုန္းက ကစားရင္ ႏြားရုပ္ေလးေတြနဲ႔။ ကစားစရာ လွည္းေသးေသးေလးေတြလည္း ရွိတာပဲ။ က်ေနာ္က ႏြားကို အေတာ္ခ်စ္တာ။ အိမ္မွာ ႏြားညိဳႀကီးရွိတယ္။ သိပ္လွတာ။ ႏြားက တအားလည္း သြက္တယ္။ ႏြားပ်င္းမဟုတ္ဘူး။ သူ႔နားရြက္ေတြက အၿမဲစြင့္ေနတာေလ။ ႀကိမ္တံကိုလည္း ကိုင္စရာ သိပ္မလိုဘူး။ သူက ႀကိမ္တံ အထိေတာင္ ခံခ်င္တဲ့ ေကာင္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အခုေတာ့ သူလည္း ဆုံးသြားရွာပါၿပီ။ သူက ၿခံေပါက္ႏြားေလ။ သားေရဖင္ထိုင္ သုံးတာ။ သေဘာက ႏြားႀကီး အိုသြားလို႔ဆုိၿပီး ထုတ္မေရာင္းဘူး။ ေသသြားေတာင္ သူ႔သားေရကို ဖင္ထိုင္အျဖစ္သုံးတယ္လို႔ ေျပာတာ။ က်ေနာ္က ကေလးဆိုေတာ့ ညဖက္ ႏြားစာေကြ်းတာဝန္လည္း က်တတ္တယ္။ ႏြားစာက်ေတာ့ အစင္းမခိုင္းဘူး။ ကေလးဆိုတာကလည္း လူရာအလြန္ဝင္ခ်င္တာပါ။ လူႀကီးက အႏၲရာယ္ရွိလို႔ မခိုင္းတာကို မေက်နပ္ဘူး။ ဇြတ္လူႀကီး ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လူႀကီးလစ္တဲ့အခ်ိန္ ခိုးၿပီး ႏြားစာစင္းေတာ့တာပဲ။ ႏြားစာစင္းစင္ဆိုတာကို မ်က္လုံးထဲ ျမင္ေအာင္ေျပာျပမယ္။ လူခါးေလာက္ အျမင့္ရွိတဲ့ စင္ပါပဲ။ တဖက္ထိပ္မွာေတာ့ သစ္သားျပားအမာကို ေအာက္ခုံခုတ္တုံးသေဘာမ်ိဳးထားတယ္။ သူ႔အေပၚမွာ ဓားအရွည္တပ္ထားတယ္။ ဓားကို အေပၚဖက္က ေနာက္ကို ကိုင္းျပန္တဲ့ ဝါးကိုင္းကေန ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲခ်ိတ္ထားသလို၊ ႏြားစာစင္းစင္ေအာက္မွာလည္း ဝါးလုံးရွည္တေခ်ာင္းရွိတယ္။ သူကိုလည္း ဓားရိုးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္။ ဝါးတံကိုေျခေထာက္နဲ႔ နင္းၿပီး ဓားကို ေအာက္ ခုတ္တုံးေပၚက်ေအာင္ လုပ္တာပဲ။ ဒီေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေျပာင္းဖူးပင္လို ႏြားစာစင္းမယ့္ဟာေတြကို ကိုင္ၿပီး ဓားေအာက္ကိုသြင္း၊ ေျခေထာက္ကလည္း အခ်ိန္မွန္မွန္နင္း၊ ႏြာစာကိုလည္းေရွ႕ကို ပုံမွန္ေလး တျဖည္းျဖည္းသြင္းေပါ့။ သေဘာကေတာ့ ႏြားစာကို လက္တဖက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး လက္တဖက္က ဓားကိုင္ၿပီး ခုတ္သလိုပါပဲ။ ႏြားစာစင္းစင္ေရွ႕မွာ ခုတ္ၿပီးသားႏြားစာေတြ ထြက္လာရင္ ခံဖို႔ ႏြားစားျခင္းအႀကီးႀကီးတခုထားတာေပါ့။



က်ေနာ္တို႔အရပ္က ဗမာေဆးစိုက္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ေဆးရြက္ႀကီးေပါ့။ ေဆးပင္က တပင္လုံး အသုံးဝင္တယ္။ အျမစ္ကစလို႔ သုံးတာပါ။ ဗမာေဆးရြက္ဆိုတာက အရြက္ႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာဆို မုန္႔ဆီေၾကာ္တဲ့ ဒယ္ဝိုင္းေလာက္ေတာ့ ႀကီးတတ္တယ္။ မုန္႔ဆီေၾကာ္တဲ့ ဒယ္ဝိုင္းကိုမသိရင္ စေကာေလာက္ဗ်ာ။ စေကာဆိုတာကို မသိေသးရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာ အခ်င္းခ်င္းထိပ္ကကိုင္ၿပီး ဝိုင္းၾကည့္လိုက္။ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းေလး ႀကီးလိုက္။ ေဆးပင္စိုက္တာက ဒီလို။ ပ်ိဳးပင္ေလးေတြ ဝယ္စိုက္ရတာ။ ေဆးပင္ႀကီးလာရင္ အရြက္ေတြက ဖားဖားႀကီးေတြ ထြက္လာမွာဆိုေတာ့ တပင္နဲ႔ တပင္ကို ခပ္ခြာခြာေလး အကြက္ခ်စုိက္ရတယ္။ ေဆးပင္ငယ္ငယ္ကေလးကို ေျမႀကီးထဲ စုိက္သြင္းၿပီး ေနကြယ္ေအာင္ ခဲလုံးေလးနဲ႔ ကာခဲ့ရတယ္။ ေဆးခင္းထဲမွာ ေပါင္းျမက္ေတြ မေပါက္ေအာင္ကလည္း ေပါင္းပင္ေတြ ရွင္းရတယ္။ ေရေတြလည္း ေလာင္းေပးရတတ္တယ္။ အပင္ေသးေလးေတြ ေစာေစာစီးစီး ေသသြားရင္ သူ႔ေနရာမွာ အစားထိုးၿပီးလည္း ေနာက္တပင္ စိုက္ရတယ္။ ေဆးပင္ နည္းနည္းႀကီးလာလို႔ အရြက္ေတြလည္း အေတာ္အသင့္ႀကီးလားရင္၊ ေအာက္လက္ခ်ိဳးတယ္ဆိုၿပီး၊ အပင္ေအာက္ေျခက အရြက္ေတြကို ခူးေပးရတယ္။ အဲဒီအရြက္ေတြကလည္း အေျခာက္လွမ္းၿပီး ေရာင္းလို႔ရပါတယ္။ သူ႔ေဈးကေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ နည္းနည္းႀကီးလာရင္ ေဆးပင္ထိပ္က အညႊန္႔ကို ခ်ိဳးေပးရတယ္။ အပင္ျမင့္သြားတာ မလိုခ်င္လို႔ပါ။ ဒါမွ ေဆးပင္အေပၚနားက အရြက္ေတြက ေဘးကိုကားၿပီး ထြက္လာမွာကိုး။ ပိုးေတြက်တတ္လို႔ ပိုးသတ္ေဆးေတြလည္း ျဖန္းေပးရတယ္။ အရြက္ေတြလည္း ႀကီးလာၿပီး ေဆးလည္း ရင့္လာၿပီဆိုရင္ ေဆးရြက္ခူးေတာ့တာပါပဲ။ အိမ္တင္လူနဲ႔ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ။ ရြာထဲက ေတာင္သူမႀကီးတဲ့သူ၊ အငွားလိုက္တဲ့သူေတြကို ငွားရတာေပါ့။ တစ္မနက္ကို ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ေပးရတယ္ဆိုတာေတြေတာ့ ေမ့ကုန္ၿပီ။ အခုေခတ္ေဈးေတြလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေဆးရြက္ေတြကို လွည္းႀကီးနဲ႔တင္ၿပီး အိမ္ကို ျပန္လာတယ္။

ေဆးရြက္က အစုိေတြဆိုေတာ့ ဒီတိုင္းႀကီးဘယ္ၿပီးဦးမလဲ။ ညဖက္မွာ ဘက္ထရီးမီးေလးခပ္မႈန္မႈန္ထြန္းၿပီး ေဆး႐ိုက္ရပါတယ္။ ေဆးရိုက္တယ္ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ ေဆးရြက္ႀကီးမွာ အလယ္က အရိုးႀကီးက စိမ္းၿပီး မာေနတာကို ရိုက္ရတာ။ သူေၾကသြားမွ ေနလွမ္းရင္ အေျခာက္ျမန္မွာကိုး။ ေဆးရိုက္တာက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေယာက်္ားေလးက ေဆးရိုက္တယ္၊ မိန္းကေလးက ေဆးရြက္ဆြဲရတယ္။ အရွည္၂ -ေပ အနံ ၁-ေပ ေလာက္ရွိတဲ့ သစ္သားအျပားအထူေပၚကို ဘယ္ဖက္မွာ မရိုက္ရေသးတဲ့ ေဆးပုံေပၚက ေဆးရြက္ႀကီးကို ဘယ္ဖက္နဲ႔ဆြဲတင္၊ ညာလက္နဲ႔ ကိုင္ထားတဲ့ ေဆးရိုက္တက္အျပားနဲ႔ ေဆးရြက္ကို ရိုက္ခ်ရတယ္။ ရိုက္ၿပီးသားေဆးရြက္ကို ေဆးရိုက္ခံေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလက ဆြဲၿပီး ျဖတ္ကနဲ႔ ေျခေထာက္နား ပုံလိုက္တယ္။ အရိုက္နဲ႔ အဆြဲ တုိင္မင္ကိုက္ရပါတယ္။ မကိုက္လို႔ လက္ထုမိတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔လို ကေလးေတြကေတာ့ ေဆးလည္း မရိုက္ရပါဘူး၊ ေဆးလည္း မဆြဲရပါဘူး။ မရိုက္ရေသးတဲ့ ေဆးပုံေတြကိုသယ္လိုက္၊ ရိုက္ၿပီးသားေတြကို ပို႔လိုက္လုပ္ရတာပါ။

ေဆးရြက္ေတြရိုက္လို႔ၿပီးရင္ ေဆးလွမ္းရပါတယ္။ ေဆးရြက္ေတြကို လွမ္းၿပီး သူတို႔ေျခာက္လာတဲ့အခါ ေလတိုက္လို႔ လြင့္ပါမသြားေအာင္ ယင္းတံနဲ႔ဖိရပါတယ္။ ယင္းတံဆိုတာက လက္မေလာက္တုတ္ၿပီး လူတစ္ရပ္ေလာက္ရွည္တဲ့ တုတ္ေခ်ာင္းရွည္ပါ။ ယင္းပင္က ရလို႔ ယင္းတံလို႔ေခၚတာမ်ားလား အေသအခ်ာမသိပါဘူး။ ယင္းတံခ်တယ္၊ ကိုင္းတံခ်တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔အရပ္က ေခၚပါတယ္။ အိမ္ဝိုင္းအက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ေဆးလွမ္းသလို၊ ကိုယ့္ရြာနားက ရိတ္သိမ္းၿပီးလို႔ ဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့ အခင္းလြတ္ေတြထဲမွာလည္း ေဆးရြက္လွမ္းေလ့ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ေရမရွိေတာ့တဲ့ ေခ်ာင္းထဲက သဲျပင္ေပၚမွာလဲ ေဆးရြက္ႀကီးလွမ္းပါတယ္။ သဲျပင္ေပၚလွမ္းရင္ေတာ့ ယင္းတံမခ်ပါဘူး။ ေဆးရြက္ေတြေပၚ သဲနဲ႔ပက္လိုက္တာပါပဲ။ ေတာင္သူလုပ္ရတာ အဲသလိုပင္ပန္းပါတယ္။ ဒါက ေဆးလွမ္းတာပဲ ရွိေသးတာပါ။

ေဆးရြက္ႀကီးေတြ ေျခာက္သြားၿပီဆိုရင္ဆိုရင္ ေဆးရြက္ေတြကို ႐ုတ္ရပါတယ္။ လွမ္းထားတဲ့ ေဆးရြက္ေတြကို ျပန္သိမ္းရတာပါ။ ေဆးရြက္ေတြက ေနပူလွမ္းထားတာဆိုေတာ့ အစိမ္းေရာင္အရြက္ကေန အဝါေရာင္ကို ေျပာင္းေနပါၿပီ။ ေနပူေတာ့ ေဆးရြက္ေတြက ႂကြပ္ဆပ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေရမႊားမႊားျပန္ျဖန္းရပါေသးတယ္။ ေဆးရြက္ေတြကို ကိုင္လို႔ရေအာင္လို႔ပါ။ အဲဒီလို လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလၿငိမ္ေနရင္ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ေလမ်ားတိုက္ရင္ေတာ့ ခ်ထားတဲ့ ယင္းတံ႐ုပ္ရတဲ့သူနဲ႔ ေဆးသိမ္းတဲ့သူနဲ႔ မေဝးမကြာျဖစ္ေအာင္လုပ္ရပါတယ္။ တခါတေလမ်ား ေဆးလွမ္းထားတဲ့ေနရာကို ေလေပြဝင္တိုက္သြားလို႔ကေတာ့ အသည္းကို ကြဲပါေရာ။ လွမ္းထားတဲ့ေဆးေတြ က်ိဳးေၾကကုန္။ တစစီလိုက္ေကာက္ရတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေဈးေကာင္းရေတာ့မလဲ။ ေဆးရြက္ေတြ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေအာက္ေျခကို သဲခင္းၿပီးေဆးရြက္ေတြကို ထပ္ၿပီး သိမ္းရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ပုတ္ထဲမထည့္ရေသးပါဘူး။ ေဆးပုတ္ထဲကို ထည့္တာက ေနာက္ေဆးေတြ အားလုံးသိမ္းၿပီးမွပါ။ ေဆးကိုင္တတ္တဲ့သူကို ငွားၿပီးမွ ေဆးပုတ္ထဲ ထည့္ရတာပါ။ ေဆးပုတ္ဆိုတာက ဝါးျပားေလးေတြနဲ႔ ယက္ထားတဲ့ ျခင္းေတာင္းအႀကီးႀကီးပါ။ ေဆးက ဒါက အရြက္ကိစၥပဲရွိေသးတာပါ။ အရြက္ေတြခူးလိုက္ေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ပင္စည္အရိုးကလည္း အလကားမျဖစ္ပါဘူး။ ႏႈတ္ၿပီး တမိုက္ေလာက္ အျဖတ္ေလးေတြ ခုတ္ၿပီး ေနလွန္းရတာပါပဲ။ ေနပူထဲေဆးရိုးေတြကို လွမ္းေတာ့ ေဆးရိုးလွန္းတယ္ေခၚတာေလ။ ဆီကို ေရခ်ိဳး၊ ေဆးရိုးမီးလွဳံဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသား ၾကားဖူးတယ္မိုလား။ မီးေရးထင္းေရးလည္း ဂရုစုိက္ရပါတယ္။ မီးမ်ား ေပါ့ဆလိုက္လို႔ကေတာ့ တစ္ႏွစ္လုံး ႀကိဳးစားလုပ္ထားတာေလး မီးထဲပါသြားရင္ ေတာင္သူဆိုတာ ကုန္းေကာက္စရာ မက်န္ေအာင္ ျဖစ္သြားတာေလ။

က်ေနာ္တို႔အရပ္မွာ ေတာင္သူအမ်ားစိုက္တာက ေျမပဲပါ။ ေျမပဲပင္ကို စိုက္တယ္ဆိုတာ ေျမပဲဆံကို အေျမာင္းလိုက္ေျမထဲ ျမွဳပ္ရတာပါ။ အဲဒီအလုပ္ကို လုပ္ဖို႔ရာ အငွားလူေခၚရင္ ကိုယ့္ဆီမွာ အလုပ္လုပ္တာ မ်ားတဲ့သူကို ေခၚၾကေလ့ရွိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေျမပဲေတြကို ႏႈတ္ၾကေတာ့လည္း သူတို႔ကို ျပန္ေခၚခ်င္လို႔ပါ။ ေျမပဲပင္ၾကားထဲမွာ ေျပာင္းဖူးပင္ေတြကိုလည္း ခပ္ျခားျခားစိုက္ေလ့ရွိတယ္။ ေနၾကာပင္ေတြလည္း ၾကားညွပ္စိုက္တတ္တယ္။ ေျမပဲေတြမွာလည္း ပိုးက်တတ္တယ္။ ပိုးက်ေတာ့လည္း ေဆးျဖန္းေပါ့။ ေျမပဲေတြရင့္လာၿပီဆိုရင္ ႏႈတ္ရေတာ့တယ္။ ေျမပဲပင္က အပင္ထြားလွ ေျမေပၚတစ္ေတာင္ေလာက္ေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္က တမိုက္ေလာက္ရွိတာပါ။ ေျမပဲက ေျမႀကီးထဲမွာ ဥဥတာပါ။ အမႊာလိုက္ေတြ ႄပြတ္ခဲေနတာ။ ေျမပဲပင္ေတြကို လက္နဲ႔ပဲ ဆြဲႏႈတ္ အတန္းလိုက္ေတြ အခင္းထဲမွာပဲ အတန္းလိုက္ေတြ စီခ်ထားတာပါ။ အဲဒါေတြကို ေတာထဲမွာ ႏႈတ္ရင္း နားတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ၊ ေတာထဲမွာ ရတဲ့ ေျပာင္းဖူးပင္ေျခာက္တို႔ ကုလားပဲပင္ေျခာက္တို႔ကို မီးပုံႀကီးလုပ္ၿပီး ေျမပဲလည္း ဖုတ္စားၾကေသးတာပါ။ ကုလားပဲလည္း ဖုတ္စားတာပါပဲ။ ေျမပဲဖုတ္စားရတာမ်ား ပါးစပ္ေတြမ်ား မဲတူးေနတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ ေတာင္သူအရွင္က လာပို႔တဲ့ ထမင္းပူပူကို င႐ုတ္သီးေထာင္ရယ္၊ ခ်ဥ္ရည္ရြက္ဟင္းနဲ႔ ေလြးရတာေလာက္ အရသာရွိတာ အျခားမွာ ရွိဦးမွာလား။ ၿပီးေတာ့ လက္ဖတ္သုတ္တို႔၊ ထန္းလ်က္ခဲတို႔နဲ႔လည္း အစာပိတ္ရေသးတယ္ေလ။ လူအမ်ားေတာထဲမွာ စုစားရတာ အရသာရွိသလို၊ ေပ်ာ္စရာလည္း အလြန္ေကာင္းတာပါပဲ။

ညေနခင္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေျမပဲေတြကို လွည္းေပၚတင္ရတယ္။ အိမ္ဝိုင္းထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ရက္ေလာက္ထားရင္ထားေသးတယ္။ ေျမပဲ စိုက္တုန္းကလူေတြကိုပဲ ေျမပဲအႏႈတ္မွာေခၚသလို၊ ေျမပဲႏႈတ္တဲ့သူေတြပဲ ေျမပဲကို ဆြတ္ရတာပါ။ လက္သြက္တဲ့သူေတြက ေျမပဲမ်ားမ်ားဆြတ္ႏိုင္ေတာ့ ေျမပဲမ်ားမ်ားရတာေပါ့ေလ။ အခင္းရွင္ေတာင္သူက ေျမပဲဆြတ္တဲ့သူေတြကို အခေပးရတာက ပိုက္ဆံမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ဆြတ္ႏိုင္တဲ့ ေျမပဲေတြကို သူ႔အပုံနဲ႔သူ ပုံရပါတယ္။ အားလုံးၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ခြဲေတာင္း၊ စိတ္ေတာင္း စတာေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္သူ ေျမပဲ ဘယ္ေလာက္ ဆြတ္ႏိုင္သလဲခ်ိန္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ၅ ခ်ိဳး ၁ ခ်ိဳးေလာက္ကို အလုပ္လုပ္သူကို ျပန္ေပးတာပါ။ အျခားလုပ္တာနဲ႔ စာရင္ သူက ၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ရေတာ့ ကိုယ့္ဆီအၿမဲလုပ္ေနသူေတြကိုသာ အဲဒီအခြင့္အေရးပိုေပးခ်င္တာပါ။ လက္မသြက္လို႔ နည္းနည္းဆြတ္ႏိုင္တဲ့သူကိုလည္း အခင္းရွင္က တိုးေပးတာပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက သူမ်ားလုပ္ေတာ့ကိုယ္လည္း လိုက္ၿပီး ေျမပဲဆြတ္တာပါပဲ။ ေျမပဲဆြတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ လူေတြမ်ားေတာ့ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ေျမပဲအပင္ပုံေပၚကို တက္တက္ၿပီး ဂြ်မ္းထိုးေသးတာပါ။ ေျမပဲပင္ပုံေပၚတက္ရတာက ေတာင္ႀကီးေပၚမ်ားတက္ရသလိုပါ။ အဲသူမ်ားေတြက ေျမပဲကို ေဝပုံက် ခြဲယူေတာ့ ကိုယ့္အိမ္အလုပ္ေပမယ့္ ကိုယ္လည္း ေဝပုံက် ရခ်င္တာေပါ့။ အိမ္က အေဒၚကလည္း ေပ်ာ္ေအာင္ ခြဲေပးရွာတယ္။ ငါ့တူဘယ္ေလာက္ရတယ္။ အရီးသိမ္းေပးမယ္ေနာ္ဆိုၿပီး သူပဲ ယူသြားတာပါ။ ကိုယ့္မွာသာ ငါ့မွာ ေျမပဲ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၿပီဆိုတာကို မွတ္လိုက္ရတာ ေမာလို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့လည္း ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ေနာက္ အရီးက်ေနာ့္ ေျမပဲဖိုးဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ အရီးက ေအးေအး ငါ့တူ အရီးကိုလည္း ထမင္းဖိုးဘယ္ေလာက္ေပးရဦးမွာေနာ္ဆိုၿပီး ျပန္စတတ္ပါတယ္။ အဲသလိုဆို သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေဒၚႀကီးကိုေတာင္ မေခၚႏိုင္မေျပာႏိုင္ေတြ ျဖစ္ရတာပါ။

က်ေနာ္တို႔ အရပ္မွာ ေတာင္သူေတြ အစိုက္မ်ားတာ ေနာက္တခုက ပဲနီေတြ၊ ပဲၾကားေတြ စိုက္ၾကတာပါပဲ။ ဘယ္လိုစိုက္သလဲဆိုတာကို အေသအခ်ာ မသိပါဘူး။ ပဲသီးေတြ သီးလာရင္ေတာ့ မရင့္ခင္စပ္ၾကား၊ ပဲႏွပ္လည္း လုပ္စားလို႔ရပါတယ္။ ထားေတာ့ ပဲသီးေတြ ရင့္လာၿပီဆိုရင္ ပဲေတာင့္ေတြက ေျခာက္ၿပီး ကြဲအက္လာတတ္တယ္။ အဲဒီလိုဆို ပဲေတြကို ရိတ္သင့္ၿပီေပါ့။ ပဲရိတ္ေတာ့ တံစဥ္နဲ႔ ရိတ္တာပါ။ တံစဥ္ကလည္း မကိုင္တတ္ရင္ လက္ေတြ ျပတ္တတ္ပါတယ္။ ပဲေတြရိတ္ၿပီးရင္ အေထြးလိုက္လုံးထားခဲ့ရတာပါ။ အိမ္က ႏြားလွည္းလာရင္ ပဲေထြးကို ခက္ရင္းနဲ႔ထိုးၿပီး လွည္းေပၚတင္ရတယ္။ အိမ္ကို ျပန္သယ္ရတာပါပဲ။ အိမ္မွာက ပဲႏွယ္ဖို႔ တလင္းျပင္ရွိတယ္ေလ။ တလင္းျပင္က ႀကိဳလုပ္ထားရတာပါ။ တလင္းျပင္လုပ္ရတာက ကိုယ့္အိမ္ဝိုင္းအလြတ္ထဲမွာ ေနရာလြတ္ခပ္က်ယ္က်ယ္တခုကို ေျမမာၿပီး မေပါက္မစပ္မရွိေအာင္ လုပ္ရတာပါ။ တလင္းျပင္လုပ္မယ့္ ေျမကြက္ကို ေရျဖန္းရတယ္။ ၿပီးရင္ ႏြားလွည္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီး ပတ္ေမာင္းရတာပါ။ တခ်ိဳ႔နယ္ေတြမွာေတာ့ လမ္းႀကိတ္စက္ဘီးလို ဒလွိမ့္တုံးနဲ႔ လုပ္တာလည္း ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး လွည္းကို ေမာင္းရတာပါ။ အဲသလို အၾကာႀကီးေမာင္းၿပီး တလင္းက မာလာၿပီဆိုမွ ရပ္ရတာပါ။

အဲဒီေတာ့ ေတာထဲက သယ္လာတဲ့ ပဲႏြယ္ေထြးေတြကို တလင္းထဲမွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ ေနပူခံထားရတယ္။ အပင္က အရြက္စိမ္းေနရင္လည္း ေျခာက္သြားေအာင္ ပဲသီးေတြလည္း ေနပူေတာ့ ပြင့္အန္ထြက္လာေအာင္ေပါ့။ ၿပီးရင္ေတာ့ ႏြားေတြနဲ႔ ပဲႏြယ္ေတြေပၚ ပတ္ေမာင္းရတာပါပဲ။ ေန႔လည္ ပူပူႀကီးမွာ လုပ္ရတာပါ။ ဒါမွလည္း ပဲေတြက ကြဲထြက္လာမွာေလ။ေနပူသက္သာေအာင္ ခေမာက္ႀကီးကိုေဆာင္၊ အကၤ်ီလက္ရွည္ဝတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတာပါ။ ႏြားေတြက ပဲနယ္ေနတုန္း ႏြားခ်ီးပါရင္ ပဲႏြယ္ေတြကို လက္ကကိုင္ၿပီး ႏြားခ်ီးေတြကို တလင္းအျပင္ဖက္ကို လႊင့္ပစ္ရပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္တပတ္ပတ္လာရင္ ႏြားခ်ီးေတြေပၚ ႏြားေတြ ထပ္ေလွ်ာက္ရင္ ပဲႏြယ္ေတြ အကုန္လုံး ႏြားေခ်းေတြနဲ႔ ေရာၿပီး ကိုင္ရတြယ္ရတာေတြ ႐ႈပ္ကုန္မွာ မို႔ပါ။ ပဲႏြယ္ေတြနယ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဇေကာဇကာေတြနဲ႔ ျပာတီးၿပီး၊ ပဲႏြယ္ေတြၾကားက ပဲကိုရေအာင္ ျပာစင္ယူရတာပါ။



ေနၾကာေတြလည္း စုိက္ပါရဲ႕။ ေနၾကာေတာအေနနဲ႔ အခင္းတခုလုံးစိုက္သလို၊ စိုက္ခင္းေဘးတေလ်ာက္မွာ စည္းထရံအကာသေဘာမ်ိဳးလည္း စိုက္ၾကတယ္။ ေနၾကာပြင့္ေတြ ဝါဝါထိန္ၿပီး၊ ေနၾကားရိုးက စိမ္းေနေတာ့ အပင္က ေတာ္ေတာ္လွပါတယ္။ ေနၾကာေစ့ေတြ ရင့္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ တံစဥ္နဲ႔ ေနၾကာပြင့္ေတြကို ရိတ္ၿပီး သိမ္းတယ္။ အိမ္ကိုယူလာၿပီး၊ ညဖက္အခါမ်ိဳးမွာ ေနၾကာပြင့္ကို တုတ္နဲ႕ ရိုက္ပုတ္ၿပီး ေနၾကာေစ့ထြက္ေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ ထြက္လာတဲ့ ေနၾကာေစ့ေတြကို အေျခာက္လွမ္းသလို၊ ေနၾကာေစ့ထြက္သြားလို႔ က်န္ခဲ့တဲ့ ေနၾကာအပြင့္ႀကီးကိုလည္း ေနလွမ္းပါတယ္။ ေနၾကာေစ့ေျခာက္ေတြကို ၿမိဳ႕ပြဲ႐ုံေတြသြား ေရာင္းရင္ ေရာင္းႏိုင္သလို၊ ေနၾကာဆီလည္း ႀကိတ္လို႔ရတာေပါ့။ ေနၾကာပြင့္ေျခာက္ေတြ ေနၾကာ႐ိုးေျခာက္ေတြက အိမ္ေတြမွာ လတ္တေလာ ထင္းဆိုက္စရာျဖစ္တာေပါ့။ မီးခိုးေတြ ထြက္လြန္းလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ သေဘာမက်ပါဘူး။ ရြာအိမ္မွာက ဆီကိုဆိုရင္ ေျမပဲဆီပဲ အသုံးမ်ားတာပါ။ ေျမပဲဆီရေအာင္က ထြန္ဆုံႀကီးထဲမွာ ေျမပဲဆီႀကိတ္တာပါ။ ႏြားနဲ႔ပဲ ဆုံကိုလွည့္ရတာပါ။ ဆီလည္းထြက္လာသလို၊ ႏွမ္းဖတ္လည္းရပါတယ္။ ေျမပဲေတြက အပင္ကေနရတာက အေတာင့္ေတြပါ။ အေတာင့္ေတြထဲက အဆံရေအာင္က ေျမပဲႀကိတ္ဆုံရွိတဲ့အိမ္ေတြဆီမွာ သြားက်ိတ္ရတာ။ အဝိုင္းေက်ာက္ျပားႀကီး ၂ ခ်ပ္ကို ေျမပဲေတာင့္ဝင္သာရုံကေလးဟထားၿပီး ေဘးမွာ သစ္သားတိုင္ေတြနဲ႔ ထပ္ထားတယ္။ အေပၚကေန လက္ကိုင္ဝါးတံအရွည္ကို တိုးလိုက္ဆုတ္လိုက္လုပ္တဲ့အခါ ေက်ာက္ဘီးလုံးေတြကလည္သြားေရာ။ ေက်ာက္ဝိုင္းျပား၂ ခုၾကားကို ေျမပဲေတာင့္ေတြ ေရာက္ေအာင္က သူတို႔ ေက်ာက္ျပား၂ ခုအေပၚမွာ ေျမပဲေတာင့္ သြန္စရာ သစ္သားဇလားႀကီးတပ္ထားတာ။ ေက်ာက္ဝိုင္းျပား ၂ ခ်ပ္ၾကားက ေျမပဲဆံေတြေရာ၊ ကြဲသြားတဲ့ ေျမပဲဆံေတြေရာ ထြက္သြားေတာ့တာ။ ဇေကာဇကာေတြနဲ႔ ျပာတီးၿပီး ေျမပဲေတာင့္၊ ေျမပဲဆံခြဲယူရတာေပါ့။ ေျမပဲခြံေတြကို ႏြားလည္း ေကြ်းလို႔ရပါတယ္။



ေျပာင္းဖူးပင္ေတြကလည္း ႏြားစာ အိမ္မွာ ႏြာစာအျဖစ္သုံးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အရပ္မွာ ေျပာင္းဖူးေတြကလည္း စားလို႔မွ မကုန္တာ အဖူးလိုက္ေတြကို အေပၚအခြံအလႊာေလးဆြဲလွန္လိုက္ၿပီး ေျပာင္းဖူးေတြကို တြဲၿပီး ဝါးလုံးတန္းအရွည္ေပၚ ခြတင္ထားတာေပါ့။ သူတို႔ေတြ ေျခာက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္တဲ့သူကို ေခၚၿပီး ေျပာင္းဖူးဖတ္လုပ္ပါတယ္။ သူက ေဆးေပါ့လိပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ သုံးတာ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အဖြား ေျပာင္းဖူးဖတ္ေဆးလိပ္ လိပ္တာ ျမင္ဖူးတယ္။ အဖြားတင္ မဟုတ္ပါဘူး အေဒၚေတြလည္း ေျပာင္းဖူးဖတ္ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကတာပဲ။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အဖြားတို႔ဆီက ေတာင္းၿပီးေတာ့ ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္ ေသာက္ဖူးတယ္။ ဖင္ဆီခံက အႀကီးႀကီးနဲ႔ ေသာက္ရတာ ေမာလိုက္တာ။ ငယ္တုန္းကဆိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ အရသာခံတတ္မွာလဲ။ ေျပာင္းဖူးေစ့ေျခာက္ေတြကလည္း ေရာင္းစားလို႔ရတာပါပဲ။ ငယ္တုန္းက အဖြား(အေဖ့အေမ)ရြာသြားလိုက္၊ အေမ့ရြာ အေမ့အမေတြ(အေဒၚေတြ)ဆီ သြားလိုက္ေနရတာေပါ့။ အေဒၚေတြကလည္း အဖြားနဲ႔ ရြယ္တူေတြပါ။ အေမက မိသားစုႀကီးႀကီးမွာ အငယ္ဆုံးသမီးဆိုေတာ့ အေဖ့ဖက္က အဖြားနဲ႔ အေမ့ဘက္က အေဒၚအႀကီးဆုံးက ရြယ္တူေတြပါ။ အေဖကေတာ့ သူ႔မိသားစုမွာ အႀကီးဆုံးသားေလ။ အေမ့ဘက္မွာ အေဒၚႀကီးက ႏွစ္ေယာက္ရွိတာ။ အႀကီးဆုံးနဲ႔ ဒုတိယအႀကီးဆုံးေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္လုံးက အပ်ိဳႀကီးပါ။ က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ေလာက္မွာ အဖြားဆုံးသြားတယ္။ ၂ ဖက္လုံးက အဖိုးအဖြားေတြထဲမွာ ငယ္ကတည္းက အဲဒီအဖြားတစ္ေယာက္ပဲ မွီတာေလ။ သူကလည္း ေျမးေတြခ်စ္လိုက္တာ။ ေျမးေတြကလည္း ခ်စ္လိုက္တာ။ ဟိုတေလာက အေမ့အကို ဦးႀကီးတစ္ေယာက္ ဆုံးသြားတယ္ေလ။ သူက ရြာမွာ ဆိုင္းဝိုင္းေခါင္းေဆာင္။ ဘာမွသာ မတီးတတ္တာ။ သူ႔အိမ္မွာ ရြာပိုင္ ဆိုင္းဝိုင္းကိုထားတယ္။ ငယ္တုန္းက ဦးႀကီးအိမ္ကို သြားၿပီး ဆိုင္းဝိုင္းတီးရတယ္။ တကယ္မတီးတတ္ပါဘူး။ ဟိုတီးဒီတီးလုပ္လိုက္ရင္ အသံထြက္ေတာ့ ေပ်ာ္လို႔တီးတာပါ။ ရြာသီခ်င္းကလည္း ရွိေသးတယ္။ ဘယ္သူစပ္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အခုေတာ့ ဦးႀကီးက ဆုံးသြားေတာ့ အဲဒီဆိုင္းဝိုင္းႀကီးလည္း ဘယ္ေျပာင္းၿပီး ထားၿပီလဲမသိပါဘူး။

က်ေနာ္ ရြာကို ျပန္မေရာက္တာ ၁၃ ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ငယ္တုန္းက ေတြ႕ႀကဳံခဲ့တာေတြကို အမွတ္တရ ျပန္ေရးတာပါ။ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းတခ်ိဳ႕က ၾကာေတာ့ ေမ့ေနလို႔ လြဲႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ရင္ အေမက ရြာမွာ ဘုရားဆြမ္းခ်လုပ္တဲ့အေၾကာင္း၊ တရားပြဲလုပ္တဲ့အေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ အေမေျပာတဲ့အထဲမွာ ရြာကလူေတြ ေတာင္သူလုပ္ရတာ အဆင္မေျပၾကေၾကာင္း၊ လူငယ္ေတြကလည္း မေလးရွား၊ ကိုရီးယား စသည္ျဖင့္ အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ လူဆိုတာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာရတာပဲမိုလို႔ အျပစ္မတင္မိပါဘူး။ ဒီေလာက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ေနရတာေတာင္ က်ေနာ္တို႔ရြာကလူေတြ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနရတာကို မေက်နပ္ပါဘူး။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြ အျမန္ေျပာင္းၿပီး ရြာကလူေတြ ေရႊထီးေဆာင္းတဲ့ေခတ္ကို အျမန္ေရာက္ေစခ်င္လွပါၿပီဗ်ာ။

က်ေနာ့္ရြာအေၾကာင္း ဒီမွာၿပီးပါၿပီ။ လာေရာက္ဖတ္ရႈအားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။

Read more...